«Βρετανία και Ελλάδα θα έπρεπε να σταματήσουν να τσακώνονται για τα Ελγίνεια μάρμαρα και να τα μοιραστούν. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά που ένας πολιτιστικός πόλεμος θα έληγε με εκεχειρία». Με αυτόν τον τρόπο αρθρογράφος της εφημερίδας Guardian δίνει τη… δική του πρόταση σε ό,τι αφορά το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα, με αφορμή την πρόσφατη συνέντευξη στα Νέα του Γερμανού διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου, Χάρτβιγκ Φίσερ.
Το άρθρο έχει τίτλο «Η δική μου λύση για τα μάρμαρα του Παρθενώνα – Ας τα χωρίσουμε στη μέση» και δημοσιεύθηκε την Παρασκευή.
Ο Ελβετός Φλόριαν Σμιντ-Γκαμπέν, που υπογράφει το άρθρο, αναφέρει πως η δήλωση του Φίσερ ότι η μεταφορά εκθεμάτων από τη χώρα προέλευσής τους σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου αποτελεί «δημιουργική πράξη» προκάλεσε σάλο και πως στα διεθνή μέσα ενημέρωσης μπορεί να βρει κανείς όλα τα θετικά και τα αρνητικά που περιλαμβάνει η επιστροφή των Γλυπτών ή η παραμονή τους στη Βρετανία.
Μάλιστα, τονίζει ότι και οι δύο πλευρές έχουν σωστά επιχειρήματα και πως «ίσως ακόμη και οι θεοί των Ελλήνων θα δυσκολεύονταν να αποφασίσουν αν τα μάρμαρα θα έπρεπε να παραμείνουν στο Βρετανικό Μουσείο ή να επιστραφούν στην Ελλάδα».
Αναφέρεται δε και στη λύση της συμφιλίωσης και του ιδιότυπου ευτυχούς τέλους που δίνει ο Αισχύλος στις «Ευμενίδες», την τραγωδία στην οποία υποδεικνύει την ανάγκη συναινετικών διαδικασιών για τη λειτουργία της ζωής.
Στο πλαίσιο αυτό, ο αρθρογράφος προτείνει μια τέτοια λύση, η οποία κατά τη γνώμη του δεν θα ήταν καταστροφική, επειδή όπως γράφει «δεν είναι απαραίτητο να αποφασιστεί αν (σ.σ. τα Γλυπτά) θα μείνουν στο Λονδίνο ή αν θα ταξιδέψουν στην Αθήνα. Αντ’ αυτού, υπάρχει μια ευκολότερη και προφανής λύση: Η μοιρασιά κατά 50-50. Το Βρετανικό Μουσείο κρατά τα μισά μάρμαρα και η Ελλάδα παίρνει τα άλλα μισά».
Και συνεχίζει: «Φυσικά θα υπάρξουν διαμάχες για το ποιος θα πάρει τι. Όμως αυτές δεν είναι διαμάχες που δεν μπορούν να επιλυθούν. Τα μάρμαρα δεν αποτελούνται από ένα βασικό κομμάτι και πολλά δευτερεύοντα. Υπάρχουν σχεδόν μόνο βασικά κομμάτια. Αυτό αποτελεί μοναδική κατάσταση -και ευκαιρία- καθώς σε πολλές περιπτώσεις αποκατάστασης η μοιρασιά δεν μπορεί να λειτουργήσει.
»Δεν μπορείς να κόψεις τη Νεφερτίτη στη μέση ή να σπάσεις τον οβελίσκο της Πλατείας Κονκόρντ στα δύο. Η Βρετανία και η Ελλάδα θα πρέπει να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση και τελικά να βάλουν τέλος στη διαμάχη τους».
Επίσης, προτείνει τη δημιουργία πανομοιότυπων κομματιών που θα συμπληρώνουν σε κάθε χώρα εκείνα που λείπουν, τονίζοντας μάλιστα ότι για τους περισσότερους επισκέπτες θα είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν τα αυθεντικά από τα αντίγραφα. Ο αρθρογράφος δεν διστάζει να προτείνει λύση ακόμη και για την οικονομική κάλυψη της δημιουργίας αντιγράφων, αναφέροντας ότι «ίσως η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να δώσει κάποιο ποσό, παρά το Brexit».
