Σε ηλικία 77 ετών έσβησε ένας από τους… μαέστρους του σινεμά, ο Ιταλός Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, όπως μεταδίδει η La Repubblica. Το 2011 ο μεγάλος του κινηματογράφου, και ένας από τους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες της δεκαετίας του 1970, είχε παραλάβει τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών για το σύνολo του έργου του, το οποίο περιλαμβάνει τα αριστουργηματικά φιλμ Κομφορμίστας και Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι.
Γεννημένος στην Πάρμα της φασιστικής Ιταλίας του 1940 σε μια ατμόσφαιρα πολυτέλειας και διανόησης, υπήρξε άθεος και μαρξιστής, ενώ για μια περίοδο είχε ενταχθεί και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας.
Γιος του ποιητή και ιστορικού τέχνης Τζοζέπε Μπερτολούτσι ήθελε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του, και μάλιστα έλαβε το λογοτεχνικό βραβείο Premio Viareggio για τη μοναδική δημοσιευμένη του συλλογή. Ωστόσο την εποχή που σπούδαζε Σύγχρονη Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης αποφάσισε ότι θέλει να ακολουθήσει κινηματογραφική πορεία – προτού αρχίσει να κάνει τις δικές του ταινίες υπήρξε βοηθός του σπουδαίου Πιερ Πάολο Παζολίνι.
Το επίσημο βάπτισμα ως σκηνοθέτης το πήρε σε ηλικία 21 ετών με το La commare secca. Οι κριτικοί δεν ενθουσιάστηκαν και μάλιστα τον προέτρεψαν να επιστρέψει στην ποίηση. Εκείνος, ωστόσο, επέμεινε και το 1964, στα 23 του, έδωσε το Πριν την επανάσταση, ένα φιλμ στο οποίο η προσωπική του σφραγίδα είναι ξεκάθαρη χωρίς στίγματα από την επιρροή του Πιερ Πάολο Παζολίνι και του νεορεαλιστικού ιταλικού κινηματογράφου. Το φιλμ, με κεντρικό της θέμα την αλλαγή του κόσμου, ανέδειξε τις υπαρξιακές αναζητήσεις των νέων της εποχής και εξέφρασε την ιδεολογική τους σύγχυση και την εσωτερική τους αναστάτωση λίγο πριν από τον Μάη του 1968.
«Πιστεύω ότι μετά από κάθε ταινία υπάρχει ένα είδος τέλους, σχεδόν ένα είδος θανάτου, και μετά η επόμενη ταινία είναι μια ανάσταση. Λέω ότι πρόκειται για ένα είδος θανάτου με την έννοια ότι όταν δεν γυρίζω ταινίες αισθάνομαι να ανήκω στον κόσμο των φυτών μάλλον, παρά στον κόσμο των ανθρώπων. Τα δύο στοιχεία που κατά τη γνώμη μου είναι τα πιο ποιητικά, συγκινητικά, ουσιαστικά για τον κινηματογράφο, είναι ο χρόνος και το φως. Κάθε ταινία έχει τη δική της ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Ο θεατής θυμάται πάντα την ατμόσφαιρα», είχε πει για τον κόσμο που πάντα κατάφερνε να δημιουργήσει.
Σε αυτόν τον κόσμο του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι τα πράγματα έχουν τη δική τους εικόνα και ο θεατής είναι κοινωνός. Πυρήνας της δραματουργίας του είναι το ταξίδι και στον εσωτερικό κόσμο, η αναζήτηση του άλλου αλλά και του αλλού. Για τον ίδιο οι ταινίες ήταν ένας τρόπος να ζει στο χρόνο το παιχνίδι των κύκλων.
