Το βράδυ της Πέμπτης (8/6), σε μια ξεχωριστή εκδήλωση που διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Αμπελοκήπων –σε συνεργασία με την πρεσβεία του Βιετνάμ στην Ελλάδα– τιμήθηκε ο Κώστας Σαραντίδης ή Nguyen Van Lap, όπως ονομάζεται στο Βιετνάμ. Ο «Έλληνας Βιετκόνγκ», 90 χρονών σήμερα, ντυμένος με τη στολή του αξιωματικού των Λαϊκού Στρατού του Βιετνάμ, και με τα πολλά μετάλλια που έχει κερδίσει καρφιτσωμένα επάνω της, μοιράστηκε με τον κόσμο την μυθιστορηματική ζωή του.
Στην εκδήλωση προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ «Bιέτ Κώστας. Υπηκοότης: ακαθόριστος», του σκηνοθέτη Γιάννη Τριτσιμπίδα, για τον Έλληνα που έγινε μύθος στα βουνά του Βιετνάμ.
Παρούσα στην εκδήλωση ήταν και η πρέσβης του Βιετνάμ στην Ελλάδα Tran Thi Ha Phuong. Άλλωστε, στο Βιετνάμ ο Σαραντίδης τιμάται σαν εθνικός ήρωας. Γεννημένος στην Κάτω Τούμπα, από γονείς πρόσφυγες, το 1927, ο Κώστας Σαραντίδης εγκατέλειψε το σχολείο στην τετάρτη δημοτικού, γιατί δεν ήθελε να πάει στη νεολαία του Μεταξά.
Στην Κατοχή, οι Γερμανοί τον επιστράτευσαν στα Τάγματα Εργασίας και ξεκίνησε αναγκαστική πορεία, με τα πόδια, μαζί με εκατοντάδες άλλους, για την Κεντρική Ευρώπη. Στο δρόμο κατάφερε να αποδράσει με έναν φίλο του Γιουγκοσλάβο. Για ένα χρόνο κρύβονταν στην Ευρώπη πάνω στα τρένα, έχοντας κλέψει δύο στολές Γερμανών.
Με τη λήξη του πολέμου έφτασε στην Ιταλία με σκοπό να επιστρέψει στην Ελλάδα. Οι Αρχές, ωστόσο, του το απαγόρεψαν γιατί, όπως του είπαν, έχει ξεκινήσει ο Εμφύλιος. Κατατάσσεται στη Λεγεώνα των Ξένων 17 χρονών όπου τελικά κάθεται μόνο λίγους μήνες. «Μας έταξαν ζωή χαρισάμενη, μικροί εμείς, τι ξέραμε, πήγαμε. Δεν είχα ιδέα τι με περίμενε», διηγείται ο κ. Σαραντίδης. Αλλά βλέποντας στην Αλγερία, όπου τους πήγαν για εκπαίδευση, πώς συμπεριφέρονταν οι λεγεωνάριοι στους ντόπιους, κατάλαβε «ότι κάτι δεν πήγαινε καλά».
Λίγο μετά, ταξίδεψε με τη Λεγεώνα στο Βιετνάμ. «Εκεί είδα τους λεγεωνάριους να φέρονται, όπως οι Γερμανοί κατακτητές πίσω στη Θεσσαλονίκη». Τότε ήταν που αποφάσισε να φύγει. Κατάφερε να το σκάσει με έναν Ισπανό και να περάσει στις γραμμές του Απελευθερωτικού Μετώπου των Βιετμίνχ. «Με εμπιστεύτηκαν από την πρώτη στιγμή ·μια εμπιστοσύνη που δεν την περίμενα. Αυτό με έκανε να αισθάνομαι περήφανος και να τους αγαπήσω. Ένιωθα ελεύθερος και ήμουν ελεύθερος», θυμάται. Πολέμησε με τους αντάρτες 12 χρόνια. Το 1948 ήταν ο πρώτος που έριξε γαλλικό αεροπλάνο.
Τρέιλερ του ντοκιμαντέρ για τον Κ. Σαραντίδη
Οι Γάλλοι αποχώρησαν, μετά από βαριά ήττα, οριστικά από το Βιετνάμ. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος με τους Αμερικανούς, πήγε να καταταχτεί. Είχε ήδη τρία παιδιά. Του είπαν: «Το καθήκον σου το έκανες, τώρα, αν θες να βοηθήσεις, θα βοηθήσεις με τη δουλειά σου». Έτσι, μετά από το οχτάωρο στο αεροδρόμιο ως υπεύθυνος προμηθειών κάθε μέρα, εργαζόταν άλλες τέσσερις ώρες για την ενίσχυση των Βιετκόγκ στο Νότιο Βιετνάμ.
Παντρεύτηκε Βιετναμέζα, έκαναν παιδιά και το 1965, μετά από 20 χρόνια ζωής στο Βιετνάμ, γύρισαν στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, για χάρη της μητέρας του που δεν τον είχε δει από την Κατοχή. Σήμερα ζει με τη γυναίκα, τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά του στην Πετρούπολη.
Κάθε χρόνο πηγαίνει μια ή δυο φορές στο Βιετνάμ, έχει άλλωστε και τη βιετναμέζικη υπηκοότητα.
Συνεχίζει μέχρι σήμερα να βοηθά ενεργά και ασχολείται ιδιαίτερα με τα παιδιά-θύματα των βομβαρδισμών με διοξίνη. «Μου κάνατε μεγάλη τιμή που με καλέσατε. Εγώ δε μένω στην περιοχή σας, υπάγομαι στην Πετρούπολη. Συγκινήθηκα που ήρθα στους Αμπελοκήπους» είπε με σεμνότητα. «Ο πόλεμος του Βιετνάμ θα μπορούσε να κρατήσει άλλα τόσα χρόνια, διότι ήταν λαϊκός πόλεμος. Πού διαφέρει ο λαϊκός πόλεμος από τους άλλους πολέμους; Δεν έστελναν το στρατό να σφυροκοπά ακατάπαυστα. Το Βιετνάμ ήταν διαιρεμένο σε αυτοδιοίκητες στρατιωτικές ζώνες και κάθε στρατηγός δεν έστελνε όλες τις διμοιρίες μαζί στον πόλεμο. Μόνο τρία τάγματα ήταν στη μάχη, τα άλλα ξεκουράζονταν. Αυτοί που ξεκουράζονταν, παρήγαγαν.
Εικόνα από την πολιτιστική εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Άνω Αμπελοκήπων για τον Κώστα Σαραντίδη
»Εγώ δούλευα, είχαμε κτήματα και ασχολούμασταν με την κτηνοτροφία. Ταυτόχρονα με την εργασία, είχαμε τη μόρφωση και την πολιτική καθοδήγηση. Όταν επέστρεφε η κουρασμένη μονάδα, εμείς ήμασταν ξεκούραστοι και έτοιμοι να πάμε στη μάχη. Από εκεί και πέρα, στον πόλεμο πυροβολείς και δεν ξέρεις πού καταλήγει η σφαίρα. Στον πόλεμο σκοτώνεις, για να μην σκοτωθείς», εξιστορεί ο κ. Σαραντίδης στην ταινία. Όμως, συμπληρώνει, «δε μετάνιωσα για τίποτα, γιατί ήταν ένας δίκαιος αγώνας. Πέρασα μέσα από το βούρκο, αλλά δε λερώθηκα. Είχα πει, πως όπου και να πάω, θα κρατήσω τα χέρια μου καθαρά, δεν θα φτύνουν πάνω στον τάφο μου».
- Φωτογραφίες: Facebook / Viet Costas / Βιέτ Κώστας.
- Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ.
