Τριετία συμπληρώθηκε, την 29/7/62, από το θάνατο του Λεωνίδα Ιασονίδη. Και όμως η προοπτική των αρετών του πολιτικού ανδρός και ανθρώπου ολοένα και δυνατότερα, στιλπνότερα φωτίζεται: Η άρνησή του σε πρόταση για σπουδές ανώτερες, στο Εξωτερικό, με υποτροφία του Τουρκικού Κράτους, ευθύς μετά την αποφοίτησή του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κωνσταντινουπόλεως, επισημαίνει εξαρχής τον άνθρωπο τον καθοσιωμένο στους αγώνες της Φυλής.
Απόφοιτος της Σχολής Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Παρισίων, διαφεύγει κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Ν. Ρωσία και τον Καύκασο. Και αρχίζει, στην κατάλληλη στιγμή, τα σαλπίσματά του μεταξύ των Ελληνοποντιακών Κοινοτήτων για ενότητα, περίθαλψη των Ποντίων προσφύγων και προπαρασκευή προς εθνικήν απελευθέρωση του πολυστέναχτου Πόντου.
Πρόεδρος από το Μάιο του 1920 της Εθνοσυνελεύσεως Πόντου, αφήνει εποχή με τους αγώνες του. Αεικίνητος από το Βατούμ προς την Πόλη και από εκεί στην Αθήνα, το Παρίσι, το Λονδίνο. Για να γευθεί στο τέλος, η μεγάλη του ψυχή, την ανέκφραστη οδύνη της εθνικής συμφοράς του 1922.
Ο Λ. Ιασονίδης με πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη (1923)
Βουλευτής από το 1923, γερουσιαστής και κατεπανάληψη Υπουργός Προνοίας, θέτει στη διάθεση των Ποντίων, των προσφύγων γενικότερα, όλη την ακαταγώνιστη δραστηριότητά του, το συναισθηματισμό του τον υπέροχο, τη ρητορική του δεινότητα και τη σκέψη του την τετράγωνη, για την οριστική τους αποκατάσταση, αποβαίνοντας ο απαράμιλλος συντελεστής και ο κύριος μοχλός της.
Τιμιώτατος, αλτρουιστής και ανιδιοτελής, επροτίμησε πάντοτε να ζει φερέοικος και ανέστιος, αυτός που αγωνίστηκε ν’ απολαύσουν τη θαλπωρή της στέγης και της εστίας μυριάδες πρόσφυγες.
Πρόσφερε όλο το είναι του, με τους απέραντους μόχθους του, ολοκαύτωμα σε όλους. Και πέθανε φτωχότατος.
Ο Λεωνίδας Ιασονίδης, με τη θρυλική, τη βιβλική του παρουσία, επέσυρε την εκτίμηση του Πανελληνίου, απέσπασε την ευγνωμοσύνη των Ποντίων ιδιαίτερα. Και κατέκτησε, επάξια, το όνομα του μεγάλου τέκνου του Πόντου.
Ι.Σ.
Ποντιακή Εστία – Μηνιαίον Λαογραφικόν Περιοδικόν
Έτος 13ον, Αύγουστος-Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 1962, τεύχος 8ον, 9ον και 10ον
Από της εκδόσεως τεύχος 152-153-154.
Στήλη «Ευλαβικά Μνημόσυνα».
