Με τον φακό του, εδώ και 25 χρόνια, «εγκλωβίζει» το δράμα των προσφύγων. Φέτος ωστόσο τα πράγματα ήταν διαφορετικά για τον Γιάννη Μπεχράκη: οι πρόσφυγες έφταναν στην πατρίδα του, την Ελλάδα. Η φωτογραφία του με τον Σύρο πατέρα που προχωράει μέσα στη βροχή στην Ειδομένη, κρατώντας την κόρη του στην αγκαλιά, έγινε viral.
Τον φωτογράφο του Reuters Γιάννη Μπεχράκη επέλεξε η βρετανική εφημερίδα Guardian ως τον καλύτερο φωτογράφο του 2015. Και για του λόγου το αληθές, δημοσιεύει και μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες του για δύο από τα μεγαλύτερα θέματα της χρονιάς που φεύγει: την προσφυγική και την οικονομική κρίση στην Ελλάδα.
Ο φωτογράφος του Reuters, Γιάννης Μπεχράκης
«Τουλάχιστον δύο πλοία έφταναν κάθε βράδυ, με τους πρόσφυγες να είναι φοβισμένοι γιατί δεν ήξεραν πώς θα αντιδράσουν οι λιμενικοί και οι ντόπιοι. Μικρές λέμβοι συνέχιζαν να καταφτάνουν, κι ας χάλαγε ο καιρός. Η τουρκική ακτογραμμή απέχει μόλις 4-5 χλμ από τα ελληνικά νησιά», λέει ο Γιάννης Μπεχράκης περιγράφοντας στην εφημερίδα την εμπειρία του.
Μπεχράκης: Το λιγότερο δύσκολο μέρος αυτής της δουλειάς είναι η λήψη φωτογραφιών. Η μεγαλύτερη μάχη είναι η συναισθηματική εμπλοκή. Ήταν τόσο θλιβερό να βλέπεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά.
Συγκλονιστική η διήγηση του φωτογράφου του Reuters για έναν πρόσφυγα που συνάντησε στη Λέσβο: «Πέρσι ήμουν στο Σουρούτς, στα τουρκοσυριακά σύνορα, φωτογραφίζοντας τους χιλιάδες πρόσφυγες που έφευγαν από το Κομπάνι. Φέτος, ένας άνδρας στη Λέσβο με αναγνώρισε. “Τα κατάφερα! Τα κατάφερα!”, μου είπε».
(φωτ.: Γιάννης Μπεχράκης)
Προσφυγικής καταγωγής και ο ίδιος, με ρίζες από τη Μικρασία, ο Γιάννης Μπεχράκης εξηγεί ότι οι πιο πολλοί Έλληνες γνωρίζουν από προσφυγιά και αντιλαμβάνονται πως η χώρα τους είναι ενδιάμεσος σταθμός για πρόσφυγες και μετανάστες που θέλουν να κατευθυνθούν βόρεια. «Θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε όλους τους Έλληνες και ξένους εθελοντές που βοηθούν στα νησιά και στα σύνορα. Αποδείξατε ότι υπάρχει ακόμα ανθρωπιά», σημειώνει.
Περιγράφοντας δε το καλύτερο πρωινό που έζησε το 2015, λέει: «Ήμουν σε μια παραλία στην Κω και περίμενα μια βάρκα να έρθει στην ακτή, όταν είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα να κάθεται στην παραλία, με μια υποψία χαμόγελου στο πρόσωπό της. Έδειχνε πολύ ήρεμη. Έμεινα μερικά μέτρα μακριά και έβγαλα κάποιες φωτογραφίες καθώς ο πρωινός ήλιος φώτιζε το πρόσωπό της. Αποφάσισα να πλησιάσω και να της δώσω ένα χαμόγελο και μια χειρονομία αντίστοιχη της ελληνικής φιλοξενίας.
(φωτ.: Γιάννης Μπεχράκης)
»Γονάτισα μπροστά της και της είπα καλημέρα στα αραβικά. Έμοιαζε χαμένη, αλλά στο ευγενικό της πρόσωπο σχηματίστηκε ένα χαμόγελο. Με πλησίασε με το χέρι της και συνειδητοποίησα ότι είναι τυφλή. Με κατέκλυσαν συναισθήματα. Είπαμε μερικές κουβέντες στα αγγλικά και στα αραβικά, και μετά μου έδωσε μια θερμή χειραψία με τα δυο της χέρια και με ευχαρίστησε. Η οικογένειά της με κοιτούσε, κάποιοι χαμογελούσαν, και δάκρυα χαράς κυλούσαν από τα πρόσωπά τους».
