Με γρήγορα βήματα ο Αλέξης Παρχαρίδης, γνωστός καλλιτέχνης του ποντιακού χώρου και μέλος της ομάδας του Παλλαλιακού, κατεβαίνει τις σκάλες του λεωφορείου. Στο χέρι του κρατάει μία άσπρη σακούλα με λίγα τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, την οποία θα δώσει σε ένα νεαρό ζευγάρι προσφύγων με δύο μικρά παιδιά, που ξαποσταίνουν στην άκρη του οδοστρώματος, λίγο έξω από την Ειδομένη στα σύνορα με τα Σκόπια. Οι υπόλοιποι επιβάτες του λεωφορείου παρακολουθούν με προσήλωση και με καρδιά πλημμυρισμένη από συμπόνοια.
Λίγα μέτρα πιο κάτω, οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα από τα στόματα και τα μάτια μένουν έκπληκτα από την απέραντη, πολύχρωμη ανθρωποθάλασσα.
Απλώνεται στα χωράφια με καλαμπόκι, πάνω στις ράγες των τρένων, μέσα στη σκόνη από το χώμα, δίπλα σε κάθε λογής σκουπίδι…
Μικρά παιδιά και γυναίκες, άνθρωποι ταλαιπωρημένοι που δεν μιλούν μεταξύ τους την ίδια γλώσσα αλλά έχουν κοινή αφετηρία εμπόλεμες, κατεστραμμένες πατρίδες, περιμένουν τη σειρά τους για να κάνουν ακόμα ένα βήμα και να βρεθούν πιο κοντά στη Γη της Επαγγελίας, όπως τη βλέπουν.
Για να πάνε ένα βήμα πιο μακριά από τη φρίκη του πολέμου, την πείνα, τη στέρηση, το θάνατο…
Ένα φορτηγό γεμάτο αγάπη για τους πρόσφυγες
Πιστά στο ραντεβού τους με την ανθρωπιά ήταν το πρωί της Τετάρτης, στο Τρίγωνο της Πολίχνης Θεσσαλονίκης, περίπου 15 μέλη του Παλλαλιακού, εκπρόσωποι του προεδρείου της ομάδας και κυρίες της Ένωσης Ποντίων Πολίχνης.
Με όρεξη αλλά και περισσή υπομονή ανέβασαν τα πράγματα που συγκέντρωσαν τις τελευταίες μέρες για τους πρόσφυγες στο φορτηγό, και η καρότσα ξεχείλισε από τα περίπου 300 κιλά σε τρόφιμα και νερό, τα 100 κιλά σε ρούχα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης –κυρίως για παιδιά-, και τα 1.000 έτοιμα σάντουιτς. Περίπου 5.000 πάνες μωρών ήρθαν από τη Γερμανία· προσφορά της Πόντιας Βασιλικής Μασμανίδου, διαχειρίστριας του προφίλ Ποντιοθεραπεία Πόντος, στο facebook.
Όσο γρήγορα αγκαλιάστηκε από την υπόλοιπη ομάδα η ιδέα του Αλέξη Παρχαρίδη να συγκεντρώσει ο Παλλαλιακός βοήθεια για τους πρόσφυγες στην Ειδομένη, άλλο τόσο αστραπιαία έγινε η υλοποίησή της και η συγκέντρωση του υλικού.
Ο αδικοχαμένος Αϊλάν σύμβολο και δύναμη
«Έβλεπα τηλεόραση και είδα την απερίγραπτα τραγική εικόνα του τρίχρονου Αϊλάν, που το νεκρό του σώμα ξεβράστηκε στις ακτές. Τότε ήρθε στο νου μου η ιστορία των παππούδων μου. Μίλησα με το Μίλτο (σ.σ. Ανδρεανίδης) για βοήθεια στους πρόσφυγες και έτσι ξεκίνησε η προσπάθεια», λέει με σεμνότητα στο pontos-news ο Αλέξης Παρχαρίδης.
Αυτό το τρίχρονο αδικοχαμένο αγγελούδι ήταν παντού κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, της φόρτωσης και της μεταφοράς του υλικού αλληλεγγύης στην Ειδομένη.
Μια άδεια μικροσκοπική μπλούζα του Παλλαλιακού, που στο πίσω μέρος της έγραφε το όνομα Αϊλάν, αποτελούσε μέρος της αποστολής αλληλεγγύης!
Το μπλουζάκι με το όνομα του Αϊλάν στα χέρια των μελών του Παλλαλιακού· ακόμα και από ψηλά, ο μικρός οδηγεί τις καρδιές
«Μας συγκλόνισε όλους η εικόνα του μικρού παιδιού. Πρότεινα από εδώ και στο εξής το όνομα του να μπει στην οικογένεια του Παλλαλιακού και συμφώνησαν όλοι», μας λέει ο προπονητής της ομάδας, Μίλτος Ανδρεανίδης.
Περήφανος και βαθιά συγκινημένος από την προσπάθεια κοιτάζει το συγκεντρωμένο υλικό ο πρόεδρος της ομάδας, Κυριάκος Χατζηαντωνιάδης. Όπως λέει στο pontos-news, «η λέξη προσφυγιά είναι στο DNΑ των Ποντίων. Θα προσπαθήσουμε να επαναλάβουμε την παράδοση της βοήθειας και άλλες φορές, ακόμα και κάθε εβδομάδα, αν είναι δυνατό. Θα κάνουμε και καλύτερη ενημερωτική καμπάνια, αφού πολλοί ήθελαν να βοηθήσουν, αλλά δεν το ήξεραν».
Με πολύ χαμηλή ταχύτητα το φορτηγό με το υλικό αλληλεγγύης του Παλλαλιακού, περνάει μέσα από τους χιλιάδες ταλαιπωρημένους πρόσφυγες. Δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό το φορτίο που μεταφέρει και υπό τις οδηγίες της Πόντιας αντιδημάρχου Πολυκάστρου Εβελίνας Πολιτίδου, το φορτωμένο όχημα φτάνει στην καρδιά του καταυλισμού. Αμέσως στήνονται τραπέζια, όπου θα τοποθετηθούν τα είδη που έχουν έρθει για τους πρόσφυγες.
Η Εβ. Πολιτίδου έχει εμπειρία και από άλλες προσπάθειες διανομής βοήθειας και συνιστά στα μέλη του Παλλαλιακού να δημιουργήσουν μία αλυσίδα γύρω από το φορτηγό, ώστε να μην πέσουν μπουλούκι οι πρόσφυγες σ’ αυτό, καθώς και να μη δοθεί καμία σακούλα σε άτομα που δε βρίσκονται στην ουρά, για να μη χαθεί η τάξη. Την ίδια άποψη έχουν εθελοντές και άλλων φορέων και μη κυβερνητικών οργανώσεων (Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, PRAKSIS) που βρίσκονται από τα μέσα Αυγούστου στην περιοχή.
Η διανομή ξεκίνησε σε κλίμα απόλυτης ηρεμίας και τάξης και υπομονετικά περίμεναν στην ουρά τη σειρά τους οι επικεφαλής των γκρουπ, στα οποία έχουν χωρισθεί οι πρόσφυγες στην περιοχή.
Όταν έφταναν στο φορτηγό, έπαιρναν το μερίδιο που τους αναλογούσε και περιτριγυρισμένοι από χαρούμενα παιδάκια το μετέφεραν εκεί που βρίσκονταν οι δικοί τους άνθρωποι. Οι σακούλες άνοιγαν αμέσως, το φαγητό μοιραζόταν σε ισόποσες μερίδες και οι γυναίκες φρόντιζαν για τις παιδικές τροφές και τα παιδικά ρούχα.
Μοιραίο ήταν –και εν πολλοίς αναμενόμενο- η τάξη να μην διατηρηθεί μέχρι το τέλος της διανομής. Ήταν τόσο πολύ το υλικό που συγκέντρωσαν τα μέλη του Παλλαλιακού, που ολοένα πλησίαζαν πεινασμένοι πρόσφυγες, οι οποίοι σχεδόν κρέμονταν από την καρότσα του φορτηγού και σπρώχνονταν μπροστά από αυτήν. Ήταν συγκινητικές οι προσπάθειες των μελών του Παλλαλιακού να βάλουν τάξη με τη βοήθεια εθελοντών, ώστε να μην αδικηθούν κάποιοι από τους πρόσφυγες.
Μετά από περισσότερες από πέντε ώρες όλο το υλικό αλληλεγγύης είχε διανεμηθεί στους πρόσφυγες και τα μέλη της αποστολής πήραν το δρόμο του γυρισμού για τη Θεσσαλονίκη. Η κούραση ήταν εμφανής στα πρόσωπά τους. Το ίδιο εμφανής, ωστόσο, ήταν και η ικανοποίηση σ’ αυτά, αφού ήξεραν καλά ότι έφεραν χαμόγελα, έστω και για λίγο, στα αθώα πρόσωπα παιδιών.
Βουρκωμένος από συγκίνηση, πριν ανέβει τα σκαλιά του λεωφορείου, άφησε από την αγκαλιά του μια μικρή προσφυγοπούλα ο Μίλτος Ανδρεανίδης, μονολογώντας ότι το μυαλό του έτρεξε στο δικό του παιδί!
- Ρεπορτάζ: Ρωμανός Κοντογιαννίδης
- Φωτογραφίες: Φίλιππος Φασούλας
