Με κλειστά μάτια και το χέρι στην καρδιά, 300 διανοούμενοι από όλο τον κόσμο τάσσονται στο πλευρό της Ελλάδας και καλούν Ευρωπαίους και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να σεβαστούν τη νωπή εντολή του ελληνικού λαού για αλλαγή πολιτικής και να διαπραγματευτούν με την Αθήνα για την επίλυση του θέματος του χρέους.
Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, Στέφανι Γκρίφιθ Τζόουνς, Ντομινίκ Μεντά, Κλερ Μπράουν και Δημήτρης Μυλωνάκης είναι μόνο πέντε από τους 300 διεθνούς φήμης οικονομολόγους και πανεπιστημιακούς που υπογράφουν επιστολή-έκκληση αλλά και ψήφο εμπιστοσύνης στην Ελλάδα.
Με τίτλο «Και ζήτω η Ελλάδα… Είμαστε όλοι μαζί με την Ελλάδα και την Ευρώπη», οι υπογράφοντες θεωρούν δικαιολογημένη την επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης για έναν εκ βάθρων επαναπροσανατολισμό αλλά και διαγραφή χρέους, αφού δεν είναι βιώσιμο και πολύ πιθανό να μην αποπληρωθεί.
Εξάλλου, όπως σημειώνουν στην επιστολή που δημοσιεύτηκε στον γαλλικό ερευνητικό ιστότοπο Mediapart, «οι πολιτικές που εφαρμόσθηκαν έως τα τώρα αποδείχθηκαν ένα απόλυτο φιάσκο. Δεν προσέφεραν ούτε την οικονομική ανάκαμψη, ούτε τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, ούτε την απασχόληση, αλλά ούτε καν τις εξωτερικές επενδύσεις. Αντίθετα αποδείχθηκαν επιζήμιες για την ελληνική κοινωνία και αποδυνάμωσαν τους θεσμούς. Η προσέγγιση που ακολουθήθηκε αποδείχθηκε ξεκάθαρα καταστροφική και δεν επέτρεψε καμία πρόοδο, για την οποία προοριζόταν».
Οι φιλέλληνες διανοούμενοι υπογραμμίζουν την ανάγκη της Ελλάδας για άμεσα ανθρωπιστικά μέτρα, μεγαλύτερο κατώτατο μισθό, δημιουργία θέσεων απασχόλησης, επενδύσεων και μέτρων για τη διόρθωση και καλυτέρευση υπηρεσιών όπως είναι η υγεία και η παιδεία.
Όσο για την πάταξη της διαφθοράς, σημειώνουν πως χρειάζεται ένα πιο αποτελεσματικό φορολογικό σύστημα που να βασίζεται σε μικρότερο ΦΠΑ.
Για να εφαρμοσθούν οι πολιτικές αυτές και να τους δοθεί ο χρόνος να αποδείξουν την αποτελεσματικότητά τους, απαιτούνται κάποια δημοσιονομικά περιθώρια. Στο μεσοδιάστημα, η χώρα έχει ανάγκη να χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να σταθεροποιήσει το τραπεζικό της σύστημα.
Αυτό που διακυβεύεται, εξηγούν, δεν είναι μόνο η τύχη της Ελλάδας, αλλά επίσης το μέλλον της Ευρώπης στο σύνολό της.
Μια πολιτική των απειλών, των τελεσιγράφων, της ισχυρογνωμοσύνης και των εκβιασμών, καταλήγουν, θα ερμηνευόταν στα μάτια όλων ως αποτυχία –ηθική, πολιτική και οικονομική– του ευρωπαϊκού οράματος.
