Η ιστορική, πρώτη τριμερής συνάντηση κορυφής ανάμεσα στους ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας, την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026 στη Σεντζέν της Κίνας –στο περιθώριο της συνόδου του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC)–, προσέφερε εικόνες υψηλού γεωπολιτικού συμβολισμού. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν έγκριτα διεθνή μέσα ενημέρωσης και αναλυτές, πίσω από τη λάμψη του πρωτοκόλλου κρύβεται μια εξαιρετικά προσεκτική και περιορισμένη σε απτά αποτελέσματα συμφωνία.
Τι περιλαμβάνει η «Διακήρυξη για την Ειρήνη»
Μετά τη συνάντηση περίπου μιάμισης ώρας στην έπαυλη Kylin Villa, οι Ντόναλντ Τραμπ, Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ εξέδωσαν την κοινή «Διακήρυξη Αρχηγών Κρατών ΗΠΑ-Ρωσίας-Κίνας για την Ειρήνη». Το κείμενο εστιάζει σε τέσσερις βασικούς άξονες:
Πυρηνικός διάλογος: Οι τρεις ηγέτες επαναβεβαίωσαν ότι «ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να κερδηθεί και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί», δεσμευόμενοι να ξεκινήσουν διάλογο για τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων και την αποτροπή της διάδοσης των πυρηνικών όπλων.
Αμφισβήτηση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ): Αναγνώρισαν την «υπέρτατη σημασία της κρατικής συναίνεσης και του σεβασμού των ασυλιών των κρατικών αξιωματούχων», τονίζοντας ότι το ΔΠΔ και παρόμοιοι οργανισμοί «δεν πρέπει να καταχρώνται τη δικαιοδοσία τους».
Μεταρρύθμιση του ΟΗΕ: Ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, δεσμεύτηκαν για τη μεταρρύθμιση των Ηνωμένων Εθνών ώστε να ανταποκρίνονται αποτελεσματικότερα στις διεθνείς προκλήσεις.
Ενεργειακή σταθερότητα: Υπογράμμισαν την ανάγκη διασφάλισης σταθερών ενεργειακών ροών και ενίσχυσης της προσφοράς διυλισμένων πετρελαϊκών προϊόντων για την παγκόσμια αγορά.
Οι ηχηρές απουσίες και οι κριτικές στη Δύση
Παρά τον ενθουσιασμό του Αμερικανού προέδρου –ο οποίος δήλωσε ότι οι τρεις χώρες «γράφουν ιστορία» και βαθμολόγησε τη συνάντηση με «12 στα 10»–, διεθνή δίκτυα όπως ο Guardian και το BBC, καθώς και αναλυτές του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (CFR) και του Atlantic Council, υπογραμμίζουν ότι η κοινή διακήρυξη απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί ονομαστικά στον πόλεμο στην Ουκρανία ή στην κρίση με το Ιράν. Αν και ο Βλαντίμιρ Πούτιν ανέφερε στις δηλώσεις του ότι οι τρεις δυνάμεις έχουν «συγκλίνοντα συμφέροντα» για την επίλυση συγκρούσεων, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, δεν ανακοινώθηκε καμία συγκεκριμένη πρωτοβουλία ή χρονοδιάγραμμα.
Το ισοζύγιο κερδών και απωλειών
Στην αποτίμηση της επόμενης ημέρας, η κατανομή των διπλωματικών οφελών εμφανίζεται άνιση:
- Ο μεγάλος κερδισμένος (Βλαντίμιρ Πούτιν): Για το Κρεμλίνο, η παρουσία του Ρώσου προέδρου στο ίδιο τραπέζι με τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας συνιστά θεαματική έξοδο από τη διεθνή απομόνωση. Επιπλέον, η κοινή καταδίκη της «κατάχρησης δικαιοδοσίας» από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο –το οποίο έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης εις βάρος του από το 2023– αποτέλεσε άμεση πολιτική δικαίωση για τη Μόσχα.
- Ο οικοδεσπότης ρυθμιστής (Σι Τζινπίνγκ): Το Πεκίνο πέτυχε να προβληθεί ως ο απαραίτητος γεωπολιτικός διαμεσολαβητής που φέρνει Ουάσιγκτον και Μόσχα στο τραπέζι. Ταυτόχρονα, ο Σι Τζινπίνγκ απέφυγε δεσμευτικά όρια στο κινεζικό πυρηνικό οπλοστάσιο –συμφωνώντας μόνο σε γενικόλογο διάλογο για «μείωση των κινδύνων»– και δεν προχώρησε σε παραχωρήσεις για τις σπάνιες γαίες ή το εμπόριο.
- Το στοίχημα των ΗΠΑ (Ντόναλντ Τραμπ): Η αμερικανική πλευρά ποντάρει στην προσωπική διπλωματία και στην έναρξη ενός τριμερούς καναλιού επικοινωνίας για τα πυρηνικά, εννέα μήνες μετά τη λήξη της τελευταίας συνθήκης ελέγχου εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Ωστόσο, επικριτές στην Ουάσιγκτον και την Ευρώπη προειδοποιούν ότι η συνάντηση προσέφερε κύρος στη Μόσχα και το Πεκίνο χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα, αφήνοντας τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ να παρακολουθούν με ανησυχία μια επιστροφή σε λογικές «συμφωνιών των μεγάλων δυνάμεων».

















