«Εδώ δεν υπήρχε ούτε ρίζα. Υπήρχε μόνο μνήμη». Σε αυτές τις λίγες λέξεις ο μητροπολίτης Σηλυβρίας Μάξιμος χωρά την ιστορία ενός τόπου που έχασε τους ανθρώπους, τις εκκλησίες και την ελληνική του κοινότητα. Όχι όμως και τη μνήμη του.
Στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, εκεί όπου το 1846 γεννήθηκε ο Άγιος Νεκτάριος, η Ορθοδοξία ξαναβρίσκει σιγά σιγά τη φωνή της.
Και φέτος, εκατοντάδες προσκυνητές από την Ελλάδα, την Κωνσταντινούπολη και άλλες χώρες συγκεντρώθηκαν στην ιστορική Ακρόπολη της πόλης, στις ακτές της Προποντίδας, για να τιμήσουν τον Άγιο στον τόπο όπου έκανε τα πρώτα του βήματα.
Η πανηγυρική Θεία Λειτουργία τελέστηκε την Κυριακή 8 Νοεμβρίου, προεξάρχοντος του μητροπολίτη Μάξιμου, συνεχίζοντας μια παράδοση που αναβίωσε το 2015, με την άδεια των τουρκικών Αρχών.
Από τη σιωπή ξανά στις καμπάνες της μνήμης
Όταν ο μητροπολίτης Μάξιμος ξεκίνησε την προσπάθειά του, η Σηλυβρία δεν διέθετε οργανωμένη ορθόδοξη κοινότητα. Όπως περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, δεν υπήρχαν Έλληνες ή ορθόδοξοι κάτοικοι ούτε σωζόμενες εκκλησίες.
Σήμερα, σχεδόν κάθε Κυριακή, περίπου 20-25 πιστοί διαφορετικών εθνικοτήτων συγκεντρώνονται στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης. Ανάμεσά τους και Τούρκοι που έχουν ασπαστεί την Ορθοδοξία.
Κάθε Νοέμβριο, η ετήσια πανήγυρη στο Καλέ Παρκ, στον χώρο του παλαιού ορθόδοξου κοιμητηρίου, μετατρέπεται σε ένα μεγάλο προσκύνημα πίστης και μνήμης.
Φέτος, η συγκίνηση ενώθηκε με τους ήχους της ελληνικής παράδοσης. 119 μέλη πολιτιστικών συλλόγων, χορωδιών και χορευτικών συγκροτημάτων από την Αλεξανδρούπολη έφεραν στη Σηλυβρία τραγούδια και χορούς της Θράκης και της Μακεδονίας, ενώνοντας συμβολικά τις δύο πλευρές της Θράκης.
Το σπίτι του Αγίου Νεκταρίου ξαναχτίζεται
Μια άλλη συγκινητική προσπάθεια βρίσκεται σε εξέλιξη: η ανακατασκευή της πατρικής οικίας του Αγίου Νεκταρίου, με βάση αρχιτεκτονικά σχέδια και μελέτες, σε συνεργασία με τις τοπικές τουρκικές αρχές.
Σε μικρή απόσταση από το σημείο όπου βρισκόταν το σπίτι του Αγίου, η Μητρόπολη απέκτησε το 2015 ένα ακίνητο, το οποίο στεγάζει πλέον το Επισκοπείο και ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία Σηλυβριανή και τον Άγιο Νεκτάριο.
«Πάμε σιγά σιγά. Να βγουν τα θεμέλια και έπειτα να ορθωθεί ο πρώτος όροφος», λέει ο μητροπολίτης Μάξιμος για την ανακατασκευή.
Στους ίδιους δρόμους περπατούσε κάποτε ο μικρός Αναστάσιος Κεφαλάς, ο μετέπειτα Άγιος Νεκτάριος, μαζί με τη μητέρα και τη γιαγιά του, πηγαίνοντας να προσκυνήσει στην Παναγία Σηλυβριανή. Ο ναός κατεδαφίστηκε γύρω στο 1950.
Από το παλαιό Μητροπολιτικό Μέγαρο σώζεται ακόμη η επιγραφή «Ιερά Μητρόπολις».
«Το κακό δεν έχει τον τελευταίο λόγο»
Ο Άγιος Νεκτάριος έζησε τα πρώτα 14 χρόνια της ζωής του στη Σηλυβρία, μέσα σε μεγάλη φτώχεια, προτού αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στην Κωνσταντινούπολη. Χρόνια αργότερα, η πορεία του θα τον οδηγούσε στην Ελλάδα και τελικά στην Αίγινα, με την οποία συνδέθηκε άρρηκτα το όνομά του.
Σήμερα, στη γενέτειρά του, η προσπάθεια του μητροπολίτη Μάξιμου και όσων στέκονται στο πλευρό του αποκτά μια βαθύτερη σημασία: τη διατήρηση της ιστορικής και πνευματικής μνήμης, σε έναν τόπο που γνώρισε τον ξεριζωμό.
«Μπορεί το κακό να νικήσει στην Ιστορία; Ποτέ το κακό δεν νικά στην Ιστορία», είπε ο μητροπολίτης απευθυνόμενος στους προσκυνητές.
