Μια αστεία και χαρακτηριστική ιστορία της υπαίθρου, καταγεγραμμένη στην ποντιακή διάλεκτο από τον σπουδαίο εκπαιδευτικό, λαογράφο και συγγραφέα Γεώργιο Κανδηλάπτη (Κάνη), ζωντανεύει την καθημερινότητα και το αστείρευτο χιούμορ των ανθρώπων του Πόντου.
Πρωταγωνιστής είναι ο γερο-Μάραντον από την περιοχή της Τσιμπρικάς στη Χαλδία, ο οποίος διατηρούσε ένα περιβόλι («κεπίν») κοντά στο ποτάμι. Μια μέρα μάζεψε γύρω στα τριάντα αγγούρια για να τα πουλήσει στο χωριό, ωστόσο διαπίστωσε με απόγνωση πως δεν είχε μαζί του ούτε καλάθι ούτε σακούλι για να τα μεταφέρει.
Η εφευρετικότητα του γέροντα έδωσε αμέσως τη λύση: έβγαλε το εσώρουχό του, έδεσε σφιχτά τα μπατζάκια με ένα σχοινί, το γέμισε με τα αγγούρια και το φορτώθηκε στη γαϊδουρίτσα του.
Στο δρόμο όμως συνάντησε τρεις νυφάδες που κουβαλούσαν ξύλα. Όταν εκείνες τον ρώτησαν εάν έχει αγγούρια προς πώληση και πού τα έχει, η αθώα απάντησή του πυροδότησε τα παρακάτω…
≈
Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΦΑΔΕΣ
Έναν καιρόν ο Μάραντον ας σή Τσιμπρικά εφύτεψεν αφκά σο ποτάμ’ έναν κεπίν και επαίρνεν λάχανα, κολοκύθια, αγγούρια και άλλα ζαρζαβατικά.
Έναν ημέραν επήγεν σο κεπίν και ετοπλάεψεν εκάν τριάντα αγγούρια να πάη σο χωρίον πουλεί ατα. Άμα ’κι’ επέρευ κανέναν καλάθ’ για σακκούλ’ να βάλλ’ ατα απέσ’ και έστεναχωρεύτεν.
Αναχάπαρα κατ’ έρθεν σον νούν ατ’, έβγαλεν τό βρακίν ατ’ και έδεσεν τα πατσιάκια με τό γουνάπ’, εσέγκεν απέσ’ τ’ αγγούρια, εφόρτωσεν ατα την γαϊδουρίτσαν ατ’, εκαβάλκεψεν και επαίρεν στράταν για το χωρίον.
Άμον ντ’ εξέβεν απάν’ σο ρακάν, τρεις νυφάδες φορτωμέν’ βαρέα φορτία ξύλα έκοψαν την στράταν ατ’ και ερώτεσαν τον.
– Θείον Μάραντε, έ’ εις αγούρια να αγοράζωμε;
– Και πώς ’κι’ έχω; είπεν ο Μάραντον.
– Και πού είναι; ερώτεσαν οι νυφάδες.
– Απέσ’ σο βρακί μ’, είπεν ο Μάραντον.
– Σούς, κομενόχρονε, πώς λές μας αοίκα άπρεπα λόγια, εσύ γέρος άνθρωπος.
– Μώ την ευλογίαν έσουν, είπεν και ο Μάραντον. Και ελάγγεψεν και εκατέβεν ας σο γαϊδούρ’, έρπαξεν τό βρακίν ατ’, ένοιξεν ατο έμπρια σοί νυφάδες και είπεν.
– Αχά, επάρτεν όσα θέλετεν και άμον ντο θέλετε. Ντο κακόν είπα σας, είπεν ατς σίτια εγέλανεν αφκά κέσ’ σα μουστάκια τ’.
Γ. Θ. Κανδηλάπτης (Κάνις)
