Ελλάδα-Λίβανος: Στρατηγική σχέση με φόντο το Ισραήλ – Το μήνυμα προς τη Χεζμπολάχ

Σε στρατηγική εταιρική σχέση αναβαθμίζουν τη συνεργασία τους Ελλάδα και Λίβανος, σε μια κρίσιμη συγκυρία για την Ανατολική Μεσόγειο. Η απόφαση ανακοινώθηκε μετά τη συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ζοζέφ Αούν στο Μέγαρο Μαξίμου, κατά την πρώτη επίσκεψη προέδρου του Λιβάνου στην Αθήνα έπειτα από 14 χρόνια.

Οι δύο χώρες σχεδιάζουν τη δημιουργία Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, με αντικείμενο την εξωτερική πολιτική, την άμυνα, την ενέργεια και τον πολιτισμό.

Το γεωπολιτικό βάρος της πρωτοβουλίας βρίσκεται στον ιδιαίτερο ρόλο που επιχειρεί να αναλάβει η Ελλάδα: παραδοσιακός εταίρος του Λιβάνου και του αραβικού κόσμου, αλλά ταυτόχρονα στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ.

Ο πρωθυπουργός στήριξε την επιλογή του Ζοζέφ Αούν για απευθείας διάλογο με το Ισραήλ, υπό αμερικανική διαμεσολάβηση, υπογραμμίζοντας ότι η ασφάλεια των δύο χωρών δεν αποτελεί αντικρουόμενο στόχο.

Παράλληλα, δήλωσε ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να συμβάλει σε κάθε προσπάθεια αποκλιμάκωσης.

Το έμμεσο μήνυμα προς τη Χεζμπολάχ

Ιδιαίτερη σημασία είχε η αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ανάγκη αποκατάστασης της κρατικής εξουσίας σε ολόκληρη την επικράτεια του Λιβάνου.

Χωρίς να κατονομάσει τη Χεζμπολάχ, τόνισε ότι μόνο η κεντρική διοίκηση πρέπει να διαθέτει το δικαίωμα άσκησης ένοπλης ισχύος.

Η Αθήνα εμφανίζεται, μάλιστα, διατεθειμένη να προσφέρει περισσότερο στρατιωτικό υλικό στις Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου, ώστε να μπορέσουν να αναλάβουν τον πλήρη έλεγχο της χώρας και ιδιαίτερα του νότιου τμήματός της.

Στην ατζέντα περιλαμβάνονται ακόμη οι ενεργειακές διασυνδέσεις, η ναυτιλία, οι μεταφορές, οι επενδύσεις και η ανοικοδόμηση του Λιβάνου. Η Ελλάδα επιδιώκει επίσης να φέρει τη Βηρυτό πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προωθώντας τη διαμόρφωση συνολικής ευρωλιβανικής εταιρικής σχέσης κατά την ελληνική προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, το δεύτερο εξάμηνο του 2027.

Ο πρωθυπουργός έκανε ειδική αναφορά και στην προστασία των χριστιανικών κοινοτήτων του Λιβάνου, χαρακτηρίζοντας τη διατήρηση του πολυπολιτισμικού χαρακτήρα της χώρας αναπόσπαστο στοιχείο της σταθερότητάς της.