Με έντονο το ελληνικό και ιδιαίτερα το ποντιακό στοιχείο πραγματοποιήθηκε στη Μελβούρνη το Northcote Festival, μια μεγάλη γιορτή πολιτισμού που συγκέντρωσε χιλιάδες ανθρώπους στους χώρους της Ιεράς Μονής Άξιον Εστί. Αν και το φεστιβάλ έχει τις ρίζες του στην ελληνική και ελληνορθόδοξη παράδοση, εξελίχθηκε για ακόμη μία χρονιά σε μια ξεχωριστή πολυπολιτισμική συνάντηση, με τη συμμετοχή κοινοτήτων από πολλές χώρες.
Ξεχωριστή θέση στο πρόγραμμα είχε η Ποντιακή Εστία, που συμπλήρωσε φέτος 50 χρόνια δράσης. Ποντιακοί χοροί και παραδοσιακές φορεσιές έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στη διοργάνωση, με τους χορευτές –ανάμεσά τους και παιδιά– να μεταφέρουν στη σκηνή στοιχεία μιας παράδοσης που εξακολουθεί να ζει και να περνά από γενιά σε γενιά.
Η εικόνα των παιδιών ντυμένων με τις παραδοσιακές ποντιακές φορεσιές, να χορεύουν μπροστά στο κοινό, ήταν από τις στιγμές που ξεχώρισαν στη μεγάλη γιορτή. Μέσα από τα βήματα, τη μουσική και τις φορεσιές τους, οι νεότεροι Πόντιοι της Αυστραλίας κρατούν ζωντανή μια παράδοση που ταξίδεψε από τις αλησμόνητες πατρίδες μέχρι την άλλη άκρη του κόσμου. Η παρουσία της Ποντιακής Εστίας, μάλιστα, δεν περιορίστηκε στη σκηνή. Μόλις οι χορευτές έκαναν την εμφάνισή τους, τα όρια ανάμεσα στους συμμετέχοντες και το κοινό σχεδόν εξαφανίστηκαν. Άνθρωποι που παρακολουθούσαν το πρόγραμμα σηκώθηκαν και μπήκαν στον χορό, μετατρέποντας τον χώρο του φεστιβάλ σε ένα μεγάλο υπαίθριο γλέντι.
Από τον Πόντο στη Μελβούρνη
Η συμπλήρωση μισού αιώνα ζωής από την Ποντιακή Εστία έδωσε ακόμη μεγαλύτερη συμβολική αξία στη συμμετοχή της. Πενήντα χρόνια μετά την έναρξη της δράσης της, η ποντιακή παράδοση εξακολουθεί να αποτελεί ζωντανό κομμάτι της ελληνικής ομογένειας στην Αυστραλία. Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος των παιδιών και των νέων, καθώς μέσα από τη συμμετοχή τους στα χορευτικά τμήματα γνωρίζουν την ιστορία και τον πολιτισμό των προγόνων τους και γίνονται οι ίδιοι φορείς της ποντιακής μνήμης.
Το πρόγραμμα του Northcote Festival περιλάμβανε περισσότερες από 25 παραστάσεις σε δύο σκηνές, με παραδοσιακούς χορούς, ζωντανή ελληνική μουσική, τραγούδι, παιδικές δραστηριότητες και παραστάσεις μαγείας. Στη διοργάνωση συμμετείχαν, εκτός από ελληνικά, κυπριακά και ποντιακά χορευτικά συγκροτήματα, ομάδες από την Αλβανία, την Ασσυρία, την Ουκρανία και τη Ρουμανία, δημιουργώντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό πολιτισμών.
Μια γιορτή που ένωσε διαφορετικές κοινότητες
Το Northcote Festival δεν περιορίστηκε στην ελληνική κοινότητα. Γεύσεις από την Ελλάδα, την Κορέα, την Τουρκία, τη Γερμανία και άλλες χώρες συνυπήρχαν στους χώρους της διοργάνωσης, ενώ ανάμεσα στους επισκέπτες βρέθηκαν άνθρωποι διαφορετικών πολιτισμών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, ακόμη και καθολικές μοναχές.
Παρόντες ήταν, μεταξύ άλλων, ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος, η βουλευτής του Northcote Kat Theophanous, ο Evan Mulholland, η δήμαρχος του Ντάρεμπιν Emily Dimitriadis και ο δημοτικός σύμβουλος Lambros Tapinos. Ο τελευταίος υπογράμμισε τη σημασία της διοργάνωσης για μια περιοχή με έντονο πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, σημειώνοντας ότι τέτοιες εκδηλώσεις φέρνουν πιο κοντά τις διαφορετικές κοινότητες. Η γιορτή ολοκληρώθηκε με ένα μεγάλο κοινοτικό γλέντι, ακόμη περισσότερο χορό και μια φωτιά που έδωσε το τελευταίο ιδιαίτερο στιγμιότυπο στη βραδιά.
Οι πολιτικές δεσμεύσεις για το φεστιβάλ
Το Northcote Festival, που πραγματοποιείται για τρίτη χρονιά, βρέθηκε φέτος και στο επίκεντρο πολιτικών δεσμεύσεων για τη χρηματοδότηση της διοργάνωσης. Η Kat Theophanous ανακοίνωσε ότι, εφόσον επανεκλεγεί η Εργατική κυβέρνηση της Βικτώριας, θα διαθέσει 200.000 δολάρια Αυστραλίας σε βάθος τετραετίας για τη στήριξη του φεστιβάλ. Από την πλευρά του, ο υπουργός Πολυπολιτισμικών Υποθέσεων Evan Mulholland ανακοίνωσε πρόταση ύψους 800.000 δολαρίων Αυστραλίας σε βάθος τετραετίας για τη δημιουργία Ταμείου Ελληνικών Φεστιβάλ, σε συνεργασία με την Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, με στόχο τη στήριξη των ελληνικών ορθόδοξων ενοριών και των πολιτιστικών τους διοργανώσεων. Οι ανακοινώσεις αυτές επιβεβαιώνουν τη σημασία που αποκτούν τέτοιες εκδηλώσεις για την πολιτιστική ζωή της Βικτώριας και για τη διατήρηση της ελληνικής κληρονομιάς μέσα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. Και μέσα σε αυτή τη μεγάλη γιορτή, η παρουσία της Ποντιακής Εστίας και των παιδιών που χόρεψαν με τις παραδοσιακές ποντιακές φορεσιές είχε τη δική της ξεχωριστή σημασία. Γιατί κάθε χορός δεν είναι μόνο μια παράσταση. Είναι ένας τρόπος να ταξιδεύει η μνήμη από γενιά σε γενιά. Από τον Πόντο στη Μελβούρνη, η παράδοση συνεχίζει να χορεύεται.
