Ένα μνημειακό έργο της ύστερης Ρωμαϊκής εποχής, το οποίο παραμένει κρυμμένο κάτω από τα νερά του Δούναβη, ήρθε προσωρινά ξανά στο φως εξαιτίας της παρατεταμένης ξηρασίας που πλήττει την Ευρώπη.
Η εξαιρετικά χαμηλή στάθμη του ποταμού αποκάλυψε τμήματα από τα θεμέλια της Γέφυρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, προσφέροντας στους Βούλγαρους αρχαιολόγους μια σπάνια ευκαιρία να εξετάσουν από κοντά ένα από τα πλέον φιλόδοξα τεχνικά έργα της αρχαιότητας.
Τα ορατά κατάλοιπα βρίσκονται κοντά στο χωριό Γίγκεν της βόρειας Βουλγαρίας, στην περιοχή όπου κατά την αρχαιότητα βρισκόταν η ρωμαϊκή πόλη Ούλπια Οίσκος.
Ομάδα του Περιφερειακού Ιστορικού Μουσείου του Πλέβεν πραγματοποίησε εναέρια φωτογράφηση και τεκμηρίωση των θεμελίων, χρησιμοποιώντας μη επανδρωμένα αεροσκάφη για τη χαρτογράφηση της θέσης και την αξιολόγηση της κατάστασης των καταλοίπων.
«Για τους αρχαιολόγους, αυτές οι στιγμές είναι εξαιρετικά πολύτιμες, επειδή η φύση αποκαλύπτει για λίγο ένα μνημείο που συνήθως παραμένει κρυμμένο», ανέφερε ο Πάβελ Ποπόφ από το μουσείο του Πλέβεν.
Όπως εξήγησε, η υποχώρηση των νερών επιτρέπει στους ερευνητές να παρατηρήσουν και να μελετήσουν τη γέφυρα στο πραγματικό περιβάλλον της, πριν η άνοδος της στάθμης του Δούναβη καλύψει ξανά τα θεμέλιά της.
Οι αλλεπάλληλοι καύσωνες του φετινού καλοκαιριού έχουν οδηγήσει σε σημαντική πτώση της στάθμης μεγάλων ποταμών, μεταξύ των οποίων ο Δούναβης και ο Ρήνος, επηρεάζοντας τη ναυσιπλοΐα, τα οικοσυστήματα και την οικονομική δραστηριότητα.
Ένα έργο μήκους άνω των δύο χιλιομέτρων
Η γέφυρα κατασκευάστηκε με εντολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και εγκαινιάστηκε το 328 μ.Χ., συνδέοντας την Ούλπια Οίσκο, στη σημερινή Βουλγαρία, με τη Σουκιδάβα, στα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας.
Με συνολικό μήκος που ξεπερνούσε τα δύο χιλιόμετρα, θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες γέφυρες που κατασκευάστηκαν κατά την αρχαιότητα και ένα εντυπωσιακό δείγμα της ρωμαϊκής μηχανικής.
Παρά το μέγεθος και τη στρατηγική σημασία της, φαίνεται ότι παρέμεινε σε χρήση μόνο για λίγες δεκαετίες. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό περίπου το 367 μ.Χ., σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της.
