Στη χθεσινή εκδήλωση για την 107η επέτειο τιμής στους ήρωες της Γενοκτονίας, και στην καθιερωμένη πορεία από την πλατεία Αγίας Σοφίας στο τουρκικό προξενείο επί της οδού Αγίου Δημητρίου, πρωτοστάτησαν μαζί με την ποντιακή νεολαία εκπρόσωποι της νεολαίας της Κύπρου.
Πρόκειται για Κύπριους φοιτητές του ΑΠΘ και του ΠΑΜΑΚ, μέλη της ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης (Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών), οι οποίοι κρατώντας μια ελληνική σημαία με τυπωμένο το περίγραμμα του χάρτη της Κύπρου, βάδιζαν μαζί με τους ελλαδίτες συνομηλίκους τους φωνάζοντας συνθήματα όπως «Πόντος-Κύπρος-Αρμενία, όχι άλλη Γενοκτονία».
«Απαιτούμε από τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων» δήλωσε στο pontosnews.gr ο πρόεδρος των Κυπρίων Φοιτητών της Θεσσαλονίκης Παύλος Παπαδόπουλος.
Όταν η πορεία έφτασε στο τέρμα της, αφού για άλλη μια φορά λεωφορεία της Αστυνομίας είχαν κλείσει το δρόμο μπροστά από το τουρκικό προξενείο, εμποδίζοντας τη λαοθάλασσα να το πλησιάσει για να παραδώσει το ψήφισμα, μετά από πρόσκληση των διοργανωτών δόθηκε το μικρόφωνο στον Παύλο Παπαδόπουλο, ο οποίος εκφώνησε τον παρακάτω συγκινητικό λόγο:
«Αγαπητά μας αδέλφια του Ποντιακού Ελληνισμού, αγαπητές φίλες και φίλοι,
»Σήμερα, 19η Μαΐου, σκύβουμε με ευλάβεια και πόνο μπροστά στη μνήμη εκείνων που χάθηκαν. Τιμούμε τους Έλληνες του Πόντου που υπέστησαν μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας, τη Γενοκτονία που στοίχισε τη ζωή σε σχεδόν μισό εκατομμύριο ψυχές.
»Η μνήμη αυτή δεν ανήκει μόνο στους απογόνους των προσφύγων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ανήκει σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης και ανήκει βαθιά και στην Κύπρο.
Η Κύπρος γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να χάνεις την πατρίδα σου. Γνωρίζει τον ξεριζωμό, τον πόνο του πρόσφυγα, τη σιωπή που αφήνει πίσω του ο βίαιος εκτοπισμός. Από το 1974 πάνω από 200.000 Ελληνοκύπριοι ζουν τον δικό τους ξεριζωμό, μακριά από τα σπίτια τους, τους τάφους των προγόνων τους, τη γη που αγαπούν. Δύο λαοί, δύο τραγωδίες, ένας κοινός πόνος. Γι’ αυτό σήμερα η Κύπρος δεν είναι απλώς συμπαραστάτης, είναι αδελφή στη θλίψη και στη μνήμη.
»Η φλόγα που ανάβουμε απόψε για τους Πόντιους νεκρούς φωτίζει μαζί και τους αγνοούμενους της Κύπρου, τα κατεχόμενα χώματα και τις κλειστές εκκλησιές. Μνήμη σημαίνει ευθύνη. Σημαίνει να μην επιτρέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Σημαίνει να διδάσκουμε τα παιδιά μας, όπου κι αν ζουν στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη διασπορά, ότι η αλήθεια δεν παραγράφεται.
»Τιμή και δόξα στους Ποντίους που αντιστάθηκαν. Αιωνία η μνήμη των θυμάτων. Η Κύπρος είναι μαζί σας».
