Με το μήνυμα «Θυμόμαστε, τιμούμε και δεν λησμονούμε», πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Απριλίου στην Κατερίνη οι εκδηλώσεις μνήμης για τον θρακικό ελληνισμό· η σημερινή έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας.
Οι εκδηλώσεις διοργανώθηκαν από τη Θρακική Εστία Κατερίνης, υπό την αιγίδα της Αντιπεριφέρειας Πιερίας, σε συνεργασία με πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής.
Στο ναό Θείας Αναλήψεως τελέστηκε δοξολογία και επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα των διωγμών, παρουσία πλήθους κόσμου και εκπροσώπων φορέων.
Ακολούθησε ομιλία για το ιστορικό της ημέρας από τον διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πιερίας Γιώργο Μακρή, ο οποίος ανέδειξε τη σημασία της διατήρησης της μνήμης και της ιστορικής συνέχειας.
Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την κατάθεση στεφάνων στο μνημείο της Πλατείας Ελευθερίας, ενώ ακολούθησε δεξίωση στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κατερίνης.
Στις εκδηλώσεις παρέστησαν, μεταξύ άλλων:
• η βουλευτής Άννα Μάνη-Παπαδημητρίου, ως εκπρόσωπος της Βουλής,
• οι βουλευτές Σπύρος Κουλκουδίνας και Κομνηνός Δελβερούδης,
• ο δήμαρχος Κατερίνης Γιάννης Ντούμος,
• η αντιπεριφερειάρχης Πιερίας Σοφία Μαυρίδου.
Παρόντες ήταν επίσης εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και πλήθος πολιτιστικών συλλόγων, μεταξύ των οποίων φορείς Μικρασιατών και Ποντίων της περιοχής.
«Τιμούμε τους προγόνους μας και τους αγώνες τους. Έχουμε χρέος να διατηρήσουμε ζωντανή τη συλλογική μνήμη. Η ιστορία και οι παραδόσεις της Θράκης αποτελούν πηγή έμπνευσης και δύναμης» δήλωσε ο Γιάννης Ντούμος.
Το ιστορικό βάρος της ημέρας
Η 6η Απριλίου καθιερώθηκε μόλις πέρσι ως ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία του θρακικού ελληνισμού, ωστόσο για τους Θρακιώτες αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς, καθώς συνδέεται με το «Μαύρο Πάσχα» του 1914.
Τότε, οι διώξεις σε βάρος των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης πέρασαν σε νέα φάση.
Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος έχει σημειώσει με έμφαση ότι «αφετηρία των διωγμών και της Γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, και αργότερα του Πόντου, υπήρξε ο χώρος της Ανατολικής Θράκης. Εκεί δοκίμασαν και εφάρμοσαν για πρώτη φορά το μοντέλο των μετατοπίσεων (και διωγμών) των ελληνικών πληθυσμών και των εθνικών εκκαθαρίσεων, εκεί επέβαλαν τη γενοκτονική τους συμπεριφορά και εκεί αξιοποίησαν τα θλιβερά αποτελέσματα των πειραμάτων τους, ώστε να τα επεκτείνουν σχεδόν αμέσως στη Δυτική Μικρασία και αργότερα στον Πόντο».
Κατά την περίοδο 1913-1917 υπολογίζεται ότι 232.000 Θρακιώτες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Άλλοι 96.000, από τη Μακρά Γέφυρα, τη Μάδυτο, την Καλλίπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, τη Ραιδεστό, το Σκοπό και αλλού, οδηγήθηκαν στη Μικρά Ασία, σε καταναγκαστικά έργα.
