Ήταν το 2007, όταν ο Κον Θεοχαρίδης διατηρούσε ένα μικρό εστιατόριο με κοτόπουλα στα ανατολικά προάστια του Σίδνεϊ. Δεν είχε πολλή δουλειά και ως οικογενειάρχης, το άγχος ήταν μεγάλο. Μια παράδοση νωρίς το πρωί τον οδήγησε σε μια περιοχή της πόλης, όπου είδε ανθρώπους να κοιμούνται έξω, στριμωγμένοι σε πάρκα, τυλιγμένοι σε κουβέρτες, ζώντας σε κοινή θέα αλλά με κάποιο τρόπο αόρατοι.
Σταμάτησε το αυτοκίνητό του κι άρχισε να κλαίει. «Άρχισα να μιλάω στον Θεό», θυμάται. «Είπα, “Αυτό είναι το μόνο που θέλεις από μένα ή θέλεις κι άλλο;” Και η φωνή ήρθε σε μένα και μου είπε, “Όχι, πρέπει να κάνεις περισσότερα”».
Την επόμενη μέρα, ετοίμασε ψητά κοτόπουλα, τηγάνισε πατάτες, τα έβαλε σε κουτιά και επέστρεψε στο ίδιο σημείο. «Φώναξα, “Παιδιά, έχω λίγο φαγητό εδώ για εσάς”. Άφησα το κουτί σε ένα παγκάκι και έφυγα», εξηγεί στην ομογενειακή ιστοσελίδα The Greek Herald.
Όταν γύρισε πίσω να κοιτάξει, τους είδε να σηκώνονται, πεινασμένοι, προσεκτικοί, αισιόδοξοι. Κάθισε στο αυτοκίνητό του και έκλαψε ξανά με λυγμούς. Επέστρεψε το επόμενο βράδυ, πάλι με φαγητό. Και το μεθεπόμενο.
Την τρίτη νύχτα, ένας άντρας με μπερδεμένα ράστα και με έντονη δυσοσμία σηκώθηκε από το αυτοσχέδιο κρεβάτι του και του είπε: «Σε ευχαριστώ, άρχοντα, που μας σκέφτηκες». Ο Κον τον τράβηξε κοντά του, τον αγκάλιασε και τον φίλησε: «Είπα, “Αδελφέ μου, ο Θεός σε αγαπάει”». Αυτή ήταν η αρχή.
Προσφορά και αναγνώριση
Για χρόνια, ο Κον χρηματοδοτούσε ο ίδιος το πρόγραμμα σίτισης. Σιγά σιγά, όμως η δράση του διαδόθηκε, οι δωρεές άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους και το κίνημα μεγάλωσε.
Έτσι, το 2022, με την παρότρυνση του δικηγόρου και του λογιστή του να προσδώσουν διαφάνεια και δομή στο αυξανόμενο έργο τους, ο Κον και η σύζυγός του Κάθι δημιούργησαν το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Touch of kindness» (ένα άγγιγμα καλοσύνης).
Ο σκοπός του ιδρύματος είναι σαφής: να «συνδέει όσους έχουν τη δύναμη να προσφέρουν με εκείνους που είναι λιγότερο τυχεροί και έχουν ανάγκη να λαμβάνουν και να το κάνει αυτό με ενσυναίσθηση, αξιοπρέπεια και ανθρώπινη σύνδεση», αναφέρει ο Κον. «Ό,τι λαμβάνουμε, το δίνουμε», υπογραμμίζει και συμπληρώνει ότι σήμερα, το ίδρυμά του υποστηρίζει περισσότερα από 500 ευάλωτα άτομα κάθε εβδομάδα στους δρόμους του Σίδνεϊ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και για το λόγο αυτό, επιλέχθηκε ως υποψήφιος για το Βραβείο Επιτευγμάτων Αυστραλίας-Κύπρου, μια πρωτοβουλία που τιμά άτομα των οποίων η ζωή αντανακλά την προσφορά, τη συμβολή και τη διαρκή σύνδεση με την Κύπρο και τη διασπορά της.
Η τελετή απονομής έχει προγραμματιστεί για τις 26 Φεβρουαρίου, στις 18:30 (τοπική ώρα), στο μουσείο Chau Chak Wing, στο πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. Για εισιτήρια μπορείτε να δείτε εδώ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η 26η Φεβρουαρίου σηματοδοτεί τη γέννηση της σύγχρονης Αυστραλίας το 1788 και της σύγχρονης Κύπρου το 1959.
Στη δουλειά από 8 ετών
Γεννημένος στο Σίδνεϊ της Νέας Νότιας Ουαλίας από γονείς από τη Λεμεσσό της Κύπρου, ο Κον Θεοχαρίδης μεγάλωσε εργαζόμενος στα ιχθυοπωλεία της οικογένειάς του από την ηλικία των οκτώ ετών. Δεν υπήρχαν πολυτέλειες, μόνο σκληρή δουλειά.
Παντρεύτηκε νέος, μόλις 19 ετών και έγινε πατέρας στα 21. Η πίεση αυξήθηκε. Μέσα από τις δυσκολίες βάθυνε η ορθόδοξη χριστιανική πίστη του. Και μέσα από αυτή την πίστη βλέπει τον κάθε άνθρωπο, όχι ως πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά ως ψυχή που πρέπει να αγαπηθεί.
«Δεν καταλαβαίνεις την έννοια του πόνου αν δεν έχεις υποφέρει ποτέ», αναλογίζεται. «Δεν είμαστε εκεί για να κρίνουμε κανέναν», επιμένει.
«Είμαι ταπεινός… πολύ ταπεινός», λέει για την υποψηφιότητά του στα πρώτα Βραβεία Επιτευγμάτων Αυστραλίας-Κύπρου. «Το ίδρυμα δεν είμαι μόνο εγώ. Είναι οι χορηγοί μου, οι εθελοντές μου, οι συνεργάτες μου, η οικογένειά μου, και η σύζυγός μου Κάθι. Χωρίς μια καλή σύζυγο δίπλα μου, αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί», σημειώνει.
Τα παιδιά και τα εγγόνια τους συμμετέχουν επίσης στη φιλανθρωπική δράση. Ο Κον ελπίζει ότι μια μέρα θα το συνεχίσουν. «Όταν φύγω από αυτόν τον κόσμο… ίσως τα εγγόνια μου το πάνε πιο μακριά από όσο ονειρευόμουν ποτέ», λέει.
«Είναι απίστευτο», υπογραμμίζει για την εξέλιξη του ιδρύματος. «Τράπεζες, σχολεία, ποδοσφαιρικοί σύλλογοι… Δεν γνωρίζω καν αυτούς τους ανθρώπους, και έρχονται και κάνουν δωρεές για να μας στηρίξουν».
Παραμένοντας αφοπλιστικά απλός, δεν μετρά την επιτυχία σε τίτλους ή τρόπαια. Τη μετρά σε αγκαλιές και ζεστά γεύματα που μοιράζονται κάτω από τα φώτα της πόλης. Γι’ αυτό τέλος κάθε βραδιάς λέει στους εθελοντές του «μην ξεχνάτε να αγκαλιάζετε ο ένας τον άλλον».
Πηγή: The Greek Herald/Andriana Simos
