Η Καίτη Ντιριντάουα έπαιξε για τελευταία φορά στο θέατρο το 1965, σε ηλικία 44 ετών. Και αποχώρησε αναγκαστικά για λόγους υγείας. Δούλευε από μικρό παιδί, χωρίς όμως το ροζ συνεφάκι του παιδιού-θαύματος, αλλά για να ζήσει η ίδια και η μητέρα της. Βίωσε κακουχίες, πόνο ψυχικό και σωματικό, αλλά και προδοσία. Και επειδή δεν προέκυψε κινηματογράφος, παρά ελάχιστες ταινίες, η επαγγελματική της δράση στην ουσία διατηρήθηκε από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά.
Για τους εκτός θεάτρου ήταν η «κόκκινη» ηθοποιός και η τρίτη σύζυγος του Κώστα Χατζηχρήστου. Ήταν όμως και μια ηθοποιός που κόντρα στις δυσκολίες της ζωής της, έδινε χαρά και χαμόγελο στους θεατές πετυχαίνοντας το όνομά της να γραφτεί με χρυσά γράμματα, κυρίως στον χώρο της επιθεώρησης. Κρατήστε και πως κάποτε αυτή τη γυναίκα την απείλησαν να την σκοτώσουν…
Τι σημαίνει Ντιριντάουα;
Γεννήθηκε το 1921 στην Θεσσαλονίκη και το πραγματικό της όνομα ήταν Καίτη Οικονόμου. Από μικρή απέμεινε μόνο με τη μητέρα της, αφού ο πατέρας της πέθανε. Τα παιδικά της χρόνια ήταν φτωχικά, αλλά η μικρή είχε ταλέντο στο τραγούδι και τον χορό. Και παρά τη δυσμενή οικονομική τους κατάσταση, η μητέρα της την στέλνει σε σχολή χορού. Και κάπου εκεί στην παιδική ηλικία ξεκινάει η επαγγελματική της καριέρα. Στην ουσία ήταν η ανάγκη για το μεροκάματο. «Βγήκα στη σκηνή 6-7 χρονών παιδί και πέρασα τόσα και τόσα», είχε πει η ίδια σε μια από τις λιγοστές συνεντεύξεις που είχε δώσει.
Ξεκινάει να εργάζεται και σε μπουλούκια και την δεκαετία του ’30 βρίσκεται στην πρωτεύουσα. Είναι η περίοδος που τα βαριετέ σαν το «Αλκαζάρ» με τον Ορέστη Λάσκο και η «Μάντρα του Αττίκ» βγάζουνε τα νέα ονόματα. Εκεί βρίσκεται το 1937. Αρχίζουν και οι τουρνέ εκτός Ελλάδας και ειδικά στην Αφρική που τότε είχε πολλούς Έλληνες. Η ίδια διηγείται πως οι… νονοί της, δηλαδή Αττίκ και Λάσκος την έκαναν να ξεχάσει το Οικονόμου ως επίθετο της. «Είχαμε πάει περιοδεία στην Αίγυπτο. Είχε τελειώσει ο πόλεμος των Ιταλών στην Αβησσυνία και οι μάχες στην πόλη Ντιριντάουα. Ήμουνα μικρή, ακόμα, ευλύγιστη και μαυροτσούκαλο και μ’ έβγαλαν Ντιριντάουα».
Ως Ντιριντάουα ξεκινάει την καριέρα της και η κατοχή τη βρίσκει στο θέατρο του επιχειρηματία Ανδρέα Μακέδου. Εκεί δούλεψε μέχρι το 1942, όπου μάλιστα κάποιο βράδυ ανάμεσα στους θεατές ήταν και ο Άρης Βελουχιώτης.
Διπρόσωπος έρωτας
Είναι η περίοδος που ερωτεύεται και παντρεύεται τον Κώστα Πετρουτσόπουλο, ο οποίος όπως αποδείχθηκε είχε διπλή ζωή. Κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ο Πετρουτσόπουλος υπηρέτησε στο Β’ Γραφείο του Α’ Σώματος Στρατού λίγο έξω από το Αργυρόκαστρο. Όμως στην πορεία αποκαλύφτηκε ότι ήταν δωσίλογος και πράκτορας των Γερμανών. Συγκεκριμένα στο σπίτι που ζούσε με την Ντιριντάουα , έκρυβαν Εγγλέζους αξιωματικούς. Όταν όπως αποδείχτηκε, ο Πετρουτσόπουλος τους «έδωσε» στην Γκεστάπο, η μπάλα πήρε και την Ντιριντάουα. Εκείνη την περίοδο η ηθοποιός έπαιζε στο «Αλκαζάρ» και μόλις είχε μαθευτεί η ιστορία με τους Εγγλέζους, το κοινό την αποδοκίμασε έντονα. Τότε εκείνη βγήκε μπροστά στην σκηνή και άρχισε να φωνάζει: «Με συκοφαντούν ότι πρόδωσα Άγγλους. Είναι ψέμα. Εγώ είμαι Ελληνίδα! Ζήτω η Ελλάς – Ζήτω η Αγγλία!».
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στην φυλακή, το ίδιο βράδυ.
Λίγο αργότερα ο Πετρουτσόπουλος εκτελέστηκε στην Ιταλία από Έλληνες αξιωματικούς και η Ντιριντάουα έμεινε χήρα και στιγματισμένη.
Και μπορεί στη δίκη που ακολούθησε για προδοσία να αθωώθηκε, όμως το στίγμα έμεινε. Για τα υπόλοιπα καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλακή, όπου τελικά έμεινε μέσα 6 μήνες.
«Να σφάξουμε τη Βουλγάρα»
Όταν η Καίτη Ντιριντάουα βγήκε από τη φυλακή, εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Κίνηση που δίχασε τον καλλιτεχνικό –και όχι μόνο– κόσμο, αφού, όπως και άλλους συναδέλφους της, οι ακροδεξιοί την έβαλαν στόχο, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι ήταν «ξέπλυμα» όπως θα λέγαμε σήμερα για την ιστορία με τον Πετρουτσόπουλο. Οι δεύτεροι διαψεύστηκαν, με την πορεία ζωής της ηθοποιού.
Μετά τα Δεκεμβριανά βρέθηκε σε θίασο με συναδέλφους της που είχαν τα ίδια πιστεύω, όπως τον Αιμίλιο Βεάκη, την Αλέκα Παϊζη και τον Φραγκίσκο Μανέλη. Αυτός ο θίασος περιόδευσε στην Ελλάδα, μέχρι που έγινε η «Συμφωνία της Βάρκιζας» (12 Φεβρουαρίου 1945). Τότε όλοι οι ηθοποιοί του θιάσου κρύφτηκαν.
Η Ντιριντάουα πέρασε 7 μήνες σε σχεδόν οριακή κατάσταση. Τότε ήταν που ο θεατρικός επιχειρηματίας του θεάτρου «Ερμής» (το σημερινό «Βέμπο») την πήρε στο θέατρο. Η ίδια διηγούμενη την «επιστροφή» της στην θεατρική Αθήνα, είχε πει: «Μπαίνοντας στο θέατρο, αντί για καλή επιτυχία, άκουγα να μου λένε καλή ψυχή».
Στο συγκεκριμένο θέατρο, δέχτηκε τη δεύτερη επίθεση στη ζωή της. Ένα βράδυ εισέβαλαν μέσα στο χώρο χίτες και φώναζαν «Τη Βουλγάρα! Να σφάξουμε τη Βουλγάρα»!. Τότε η Ντιριντάουα βγήκε και απάντησε: «Είμαι Ελληνίδα πολύ περισσότερο από σας».
Εκείνο το βράδυ τη φυγάδευσαν. Όμως από τότε άρχισαν να την ψάχνουν. Και τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1947 βρέθηκε στο Μεταγωγών. Για τη συμμετοχή της στην Αντίσταση εξορίστηκε μαζί με άλλους Αντιστασιακούς και τη μητέρα της, πρώτα στη Μακρονήσο, μετά στη Χίο και στο Τρίκερι. Από τις κακουχίες που έζησε στην εξορία, έπαθε οξεία ρευματική αρθρίτιδα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα, για αρκετά χρόνια να μην μπορεί να παίξει.
Ο γάμος με τον Χατζηχρήστο
Όταν επέστρεψε στο θέατρο, έλαμψε στην επιθεώρηση που τότε ζούσε τα χρυσά της χρόνια. Το 1953 προσλαμβάνεται στον θίασο του Κώστα Χατζηχρήστου. Οι σχέσεις τους ήταν τυπικές, μέχρι το 1957. Τότε είχαν ανεβάσει, στο θέατρο Περοκέ, την επιθεώρηση Ελέφαντες και Ψύλλοι. Σε ένα από τα νούμερα σατύριζαν τον τότε υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Αβέρωφ. Ένα βράδυ, ο πολιτικός είχε πάει να δει την παράσταση. Ο Χατζηχρήστος ντράπηκε να τον σατιρίσει μπροστά του και παρακάλεσε τον θιασάρχη μόνο για εκείνο το βράδυ να μην παίξει το συγκεκριμένο νούμερο. Η Ντιριντάουα όταν το έμαθε έγινε έξαλλη και άρχισαν να καυγαδίζουν. Ο Χατζηχρήστος γύρισε τσαντισμένος και της είπε: «Α, όλα και όλα Ντιριντάουα. Όχι μαστίγιο σε μένα»! (Φανταστείτε τι ιδέα είχε για εκείνη).
Τώρα πως δύο χρόνια μετά από αυτό τον καυγά, παντρεύτηκαν κανείς δεν το κατάλαβε! Και μάλιστα ο ηθοποιός ήταν τότε παντρεμένος με την τραγουδίστρια Κούλα Νικολαϊδου και είχαν μια κόρη την Τέτα (που αργότερα παντρεύτηκε τον Πέτρο Φυσσούν). Ο γάμος τους, έγινε το φθινόπωρο του 1959 και ήταν το κοσμικό γεγονός της χρονιάς. Βέβαια μπορεί να είχε τελειώσει ο Εμφύλιος, αλλά κάποια γεγονότα δεν είχαν ξεχαστεί. Έτσι αρκετές εφημερίδες έφτασαν ακόμα και να κατακρίνουν τον ηθοποιό που παντρεύτηκε την «κόκκινη» Ντιριντάουα. Βέβαια υπήρχαν και πιο «ανώδυνα» σχόλια, όπως η… διαφορά ύψους, αφού εκείνη ήταν πιο ψηλή από εκείνον. Πάντως δεν είναι λίγοι, αυτοί που ακόμα και σήμερα λένε ότι εξαιτίας της, ο Χατζηχρήστος έβγαλε ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο, αυτό που σήμερα θα λέγαμε «ενσυναίσθηση» καθώς δεν είχε πρόβλημα να προσλάβει στις παραστάσεις του, ηθοποιούς αλλά και άλλους συνεργάτες που είχαν πάει εξορία για τα πολιτικά τους φρονήματα.
Πολλοί μελετητές του θεάτρου υποστηρίζουν ότι τα χρόνια δίπλα στον Χατζηχρήστο, η Ντιριντάουα έδωσε τον καλύτερο εαυτό της στο σανίδι. Δυστυχώς όμως τα προβλήματα υγείας, την έκαναν να αποχωρίσει από το θέατρο σε ηλικία μόλις 44 ετών.
Η λησμονιά
Το ζευγάρι απέκτησε μία κόρη, τη Μαριαλένα, αλλά χώρισαν το 1975 εξαιτίας της άστατης ζωής που έκανε ο Χατζηχρήστος. Πριν από μερικά χρόνια η Μαριαλένα Χατζηχρήστου είχε πει στον Μάκη Δελαπόρτα για τον πατέρα της: «Ο πατέρας μου ήταν ο πιο γλυκός πατέρας του κόσμου. Δεν έκανε κακό ποτέ σε κανέναν. Μόνο στον εαυτό του. Σε μένα προσωπικά δεν μου έλειψε ποτέ τίποτα. Τα είχα όλα. Απλά δεν τον πολυέβλεπα λόγω δουλειάς. Αλλά ήταν τόσο δοτικός, τόσο γενναιόδωρος. Πάντα να δίνει στους άλλους, ακόμα κι όταν δεν είχε. Όταν είχε όμως, ήταν απίστευτα large. Δεν δεχόταν οι κόρες του Χατζηχρήστου να μην έχουν λεφτά, να ντυθούν, να κυκλοφορήσουν, να κινηθούν».
Όσο για την Ντιριντάουα, έχοντας αποσυρθεί οριστικά, σε μια από τις λιγοστές συνεντεύξεις της, είχε πει: «Είναι η μοίρα του ηθοποιού, να τον λησμονούν όταν αποσύρεται».
Για την καριέρα που μπορούσε να κάνει, αλλά δεν μπόρεσε λόγω των φρονημάτων της, η ίδια ήταν κάθετη. «Αγάπησα τον αγώνα περισσότερο απ’ το θέατρο. Είμαι ευχαριστημένη που μπόρεσα να βάλω ένα μικρό λιθαράκι στον αγώνα του λαού μας για τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία που πιστεύουμε εμείς, την πραγματική. Είμαι περήφανη που κάτι πρόσφερα σ’ αυτό τον αγώνα».
Σπύρος Δευτεραίος
