Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 97 ετών ο Γιώργος Αμβροσιάδης, ένας άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με την ποντιακή παρουσία στη Θεσσαλονίκη. Ιδρυτικό μέλος Φάρου Ποντίων (3 Μαρτίου 1969) και επί χρόνια ταμίας, υπήρξε μία από τις σταθερές φυσιογνωμίες που κράτησαν ζωντανό το όραμα της συλλογικής οργάνωσης και της ανάδειξης της ποντιακής ταυτότητας στη δεύτερη και τρίτη προσφυγική γενιά.
Με καταγωγή από την Ίμερα του Πόντου και διαδρομή έως το Αρσακλί –και αργότερα Πανόραμα– Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Αμβροσιάδης αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στη διάσωση και τεκμηρίωση της μνήμης των προσφύγων.
Κατέγραψε με υπομονή και ακρίβεια πάνω από 40 μαρτυρίες προσφύγων της πρώτης γενιάς, συγκεντρώνοντας πολύτιμο αρχειακό υλικό που μετατράπηκε στη συνέχεια σε εκδόσεις και βιβλία. Δεν τον ενδιέφερε απλώς η ιστορία· τον ενδιέφερε να μην χαθεί το νήμα της.
Ιδρυτικό μέλος και της Ένωσης Ποντίων Πανοράματος –με την προτροπή του Στάθη Ευσταθιάδη–, ήταν από τους ανθρώπους που πήραν την πρωτοβουλία να συλλεχθούν οικογενειακά κειμήλια και αντικείμενα Ιμεραίων, ώστε να δημιουργηθεί ένας χώρος μνήμης. Το αποτέλεσμα ήταν το Μουσείο του σωματείου, το οποίο φέρει σήμερα το όνομά του και αποτελεί από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτό-οργάνωσης και τεκμηρίωσης της προσφυγικής εμπειρίας σε τοπικό επίπεδο.
Επιπλέον, βοήθησε τα μέγιστα στη διοργάνωση της μεγάλης εκδήλωσης για το υποβρύχιο «Πόντος», γεμίζοντας το Παλέ ντε Σπορ. Συγκεντρώθηκαν 7 εκατ. δραχμές που αξιοποιήθηκαν για την αγορά του ονόματος του πολεμικού πλοίου.
Άλλωστε, στις 13 Απριλίου 2019 ο Φάρος Ποντίων τον τίμησε για την προσφορά του, μαζί με άλλα μέλη με αφορμή τα 50 χρόνια του σωματείου. «Θεμέλιο λίθο» τον είχε χαρακτηρίσει η δρ Λαογραφίας Μυροφόρα Ευσταθιάδου, και εκείνος συγκινημένος παρέλαβε την τιμητική πλακέτα από τον πρώην πρόεδρο της ΠΟΕ Επαμεινώνδα Φαχαντίδη, αρκούμενος να ευχαριστήσει τη σύζυγό του Φιλίτσα, «διότι χωρίς εκείνη δεν θα μπορούσε να δώσει τίποτα».
Ο θάνατος του Γιώργου Αμβροσιάδη κλείνει έναν κύκλο σχεδόν ενός αιώνα. Αφήνει όμως πίσω του έργο καταγεγραμμένο, μνήμη… ταξινομημένη και ένα μουσείο που θυμίζει πως ό,τι σώζεται δεν σώζεται μόνο για τους ιστορικούς, αλλά για τις κοινότητες που χρειάζεται να ξέρουν από πού προέρχονται.
