Αρχές του νέου έτους και το Κιλκίς δεν ήταν απλώς στο πνεύμα των γιορτών. Ήταν στο πνεύμα των Μωμο’έρων – δηλαδή των Ποντίων που αποφάσισαν ότι η πόλη χρειάζεται επιτακτικά λίγο χάος, λίγο θέατρο δρόμου και αρκετό γέλιο για να μπει σωστά το 2026.
Με προβιές, προσωπεία και κουδούνια –και όχι φουστανέλες και περικεφαλαίες όπως συνηθίζεται σε άλλες παραλλαγές–, οι Μωμόγεροι των «Αργοναυτών» κατέλαβαν τους δρόμους με δύο νταούλια και αγγείο, διώχνοντας τον παλιό χρόνο.
Παρότι πιστοί χριστιανοί, οι Πόντιοι κράτησαν τα παγανιστικά δρώμενα που στόχευαν στη γονιμότητα, την ευετηρία και το ξόρκισμα του κακού. Οι θίασοι αυτοσχεδιάζουν, μιμούνται, σατιρίζουν και αλληλεπιδρούν με το κοινό χωρίς θεατρικό κείμενο, συχνά με ελευθεροστομίες και «απαράδεκτες» κινήσεις.
Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως τα Μωμο’έρια αποτελούν ίσως την αρχαιότερη μορφή ελληνικού λαϊκού θεάτρου, προγενέστερη του Καραγκιόζη και των ζακυνθινών ομιλιών.
Οι «Αργοναύτες», που πέρασαν από το κέντρο του Κιλκίς και κατέληξαν στην Πλατεία Ειρήνης, παρουσίασαν τους εξής χαρακτήρες:
• Ντερεμπέης: Ο πλούσιος Τούρκος μπέης, ο οποίος… «με τον παρά του και με την κυρά του».
• Κιζίρ: Ο νέος ωραίος, υπήκοος του μπέη, τον οποίο αγαπά η νύφε.
• Νύφε: Συμβολίζει τη γονιμότητα της γης, την καρποφορία, τη ζωή.
• Κατής: Ο Τούρκος δικαστής που προσπαθεί να δικάσει σύμφωνα με το δικό του «συμφέρον».
• Τσανταρμάς: Ο χωροφύλακας που προσπαθεί να μην αποδώσει ενοχή.
• Δίκωλον: Κουβαλάει τον νεκρό αδελφό του στην πλάτη προσπαθώντας να βρει το δίκιο του.
• Διατρόν: Προσπαθεί με ανορθόδοξες μεθόδους να διαπιστώσει το θάνατο του Κιζίρ.
Και του χρόνου λοιπόν – γιατί αν δεν ξεκινήσει η χρονιά με τελετουργία, σάτιρα και γλέντι, πώς θα «δέσει» το ευλογημένο ’26;
