Όσοι τον γνώριζαν μιλούσαν για έναν σπουδαίο εικαστικό, με βάθος στη σκέψη και πάθος για κάθε έργο με το οποίο καταπιανόταν. Ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του εικαστικό του βιβλίου το οποίο υπεραγαπούσε σε κάθε μορφή του.
Όμως η πορεία του ελληνικής καταγωγής ζωγράφου και εικαστικού Δημήτρη Μπίστη του Σπυρίδωνος (Ντμίτρι Σπυριντόνοβιτς Μπίστη) ίσως μαρτυρά πολλά παραπάνω για την προσωπικότητά του αλλά και για το πώς τον έβλεπε η Σοβιετική Ένωση.
Ο Μπίστη γεννήθηκε το 1925 στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας και οι ρίζες της οικογενειάς του κρατούν από το νησί της Άνδρου. Από μικρός είχε έφεση στη ζωγραφική και έτσι οι γονείς του αποφάσισαν να τον γράψουν σε εξειδικευμένη σχολή για να εξελιχθεί. Με το πέρασμα του χρόνου ο ομογενής καλλιτέχνης απέκτησε μια ιδιαίτερη σχέση με τα βιβλία και όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, αυτό ήταν το πεδίο που εκείνος αγαπούσε.
Η επαγγελματική καλλιτεχνική άνοδός του άρχισε, το 1947, από την εργασία σε σοβιετικούς εκδοτικούς οίκους, όπως «Εικαστική λογοτεχνία», «Παιδική λογοτεχνία» και «Συγκαιρινός». Το 1952 αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Πολυγραφίας της Μόσχας ενώ από το 1978 έως το 1986 ο ίδιος δίδασκε ζωγραφική και σύνθεση.
Μεγάλο μέρος της δημιουργικότητάς του παρέμενε αφιερωμένο στο να φιλοτεχνεί βιβλία. Έφτιαχνε μακέτες, διαμόρφωνε γραμματοσειρές και εξώφυλλα ή ακόμα και όλο το εξωτερικό δέσιμο του βιβλίου. Ως προς τις τεχνικές, προτιμούσε τη γραμμική οξυγραφία και την έγχρωμη ξυλογραφία, δηλ. είδη χαρακτικής.
Ο Δημήτρης Μπίστη δημιούργησε εντυπωσιακές εικονογραφήσεις εκδόσεων αρχαίων ελληνικών και μεσαιωνικών κειμένων, καθώς και ρωσικής και ξένης κλασικής λογοτεχνίας για παιδιά.
«Θεωρώ τον εαυτό μου πρωτίστως εικαστικό του βιβλίου. Αγαπώ το βιβλίο, αυτό διαπέρασε όλη μου την ζωή… Αγαπώ τη λογοτεχνία και όλα της τα είδη, από το μυθιστόρημα, το διήγημα, τη νουβέλα μέχρι την ποίηση. Αγαπώ την πλαστική ενσάρκωση της λέξης», έλεγε ο ίδιος μιλώντας για αυτά που αγαπούσε.
Άλλο σημαντικό θέμα πάνω στο οποίο δημιούργησε ήταν ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος (1941-1945), όπως ονομάζεται στη Ρωσία η Αντίσταση και η νίκη επί της ναζιστικής Γερμανίας.
Για δεκαετίες το έργο του Μπίστη άσκησε σημαντική επιρροή στην εξέλιξη της τέχνης του βιβλίου και στα εικαστικά της Σοβιετικής Ένωσης γενικότερα από το 1960 ως το 1990. Τα έργα του κοσμούν σημαντικά παγκόσμια αποθετήρια της Τέχνης, όπως η Έκθεση Τρετιακόφ, το Ρωσικό Μουσείο, καθώς και πολλές άλλες κρατικές και ιδιωτικές συλλογές στη Ρωσία και στο εξωτερικό.
Ο Έλληνας γραφίστας με τον μόχθο του έχει κερδίσει σημαντικούς τίτλους και βραβεία. Μεταξύ αυτών το βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση Ξυλογραφίας στη Σλοβακία το 1975, καθώς και το βραβείο «Κλάδος Φιλίας» στην Παγκόσμια Έκθεση «Βιβλίο-75» το ίδιο έτος. Επίσης τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο ΕΣΣΔ για την εικονογράφηση της 200τομης «Εγκυκλοπαίδειας Παγκόσμιας Λογοτεχνίας» (1978).
Έχει κερδίσει τέσσερα αργυρά μετάλλια στη Διεθνή Έκθεση της Τέχνης του Βιβλίου στη Λειψία, τα έτη 1965, 1971, 1977 και 1982. Ήταν επίσημα αναγνωρισμένος ως λαϊκός εικαστικός της ΕΣΣΔ. Διετέλεσε τακτικό μέλος και αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Εικαστικών της ΕΣΣΔ.
Ο Δημήτρης Μπίστη αγαπούσε την Ελλάδα και μάλιστα την επισκέφτηκε το 1988 μαζί με την Αλμπίνα Ακρίτας, ως ειδικοί προσκεκλημένοι σε συμπόσιο Ποντίων Ελλήνων στους Δελφούς.
Καθώς οι δύο καλλιτέχνες δεν γνώριζαν την ελληνική, έφευγαν από τις ομιλίες και έκαναν βόλτες στους Δελφούς. Εμπνέονταν από το περιβάλλον και την ιστορία του. Η Αλμπίνα έχει πει σε συνέντευξή της ότι εκεί ο Δημήτρης της εξιστορούσε τη δημιουργία του Μαντείου με έναν τέτοιο παθιασμένο τρόπο, «σαν να ήταν ο ίδιος παρών».
Στην Άνδρο, στο χωριό Στενιές υπάρχει ο μεσαιωνικός Πύργος Μπίστη-Μουβελά, όπου σύμφωνα με την οικογενειακή προφορική παράδοση των Μπίστη ζούσαν οι πρόγονοι του χαράκτη πριν να μεταναστεύσουν στη Ρωσία.
Ο γιος του Ανδρέας Μπίστη πήρε την καλλιτεχνική φλέβα του πατέρα του και σήμερα είναι ένας διακεκριμένος γλύπτης στη Ρωσία και στο εξωτερικό.
Το 1990 ο Δημήτρης Μπίστη έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 65 ετών.
Το όνομά του έχει δοθεί σε δημόσιο δρόμο στη Σεβαστούπολη. Φέτος που συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννησή του, στη Ρωσία διοργανώθηκαν ειδικές θεματικές εκθέσεις και αφιερώματα στον καλλιτέχνη, τόσο από τον κόσμο των καλών τεχνών, όσο και από τους ομογενείς.
Για τον άνδρα η προσωπική του φίλη και μεγάλη Ελληνίδα εικαστικός Αλμπίνα Ακρίτας έχει πει: «Ο Δημήτρης Σπυριντόνοβιτς Μπίστη ήταν ένας μέγιστος ζωγράφος και συγκλονιστικός άνθρωπος. Ήταν μια απλότητα με φιλοσοφικό βάθος. Άξιος! Ήταν ένας γνήσιος Έλληνας, από την ίδια κατηγορία με τον μεγάλο μαέστρο Οδυσσέα Δημητριάδη, τους οποίους όλοι μας πρέπει να προσπαθήσουμε να φτάσουμε!»
Ας δούμε στιγμιότυπα από την έκθεση εξωφύλλων που φιλοτέχνησε, το 1919, ο Δημήτρης Μπίστη στη Μόσχα:
Σπάρτακος Τανασίδης
