Μια ξεχασμένη ζωή –την οποία έχουν εγγεγραμμένη στο DNA τους μέχρι σήμερα οι Έλληνες του Πόντου, γιατί αντικατοπτρίζει τη ζωή που έχασαν οι πρόγονοί τους–, βάζει στον καμβά η 24χρονη Χάβα Ακιούζ. Η νεαρή ζωγράφος και δασκάλα εικαστικών που ζει στο Ουζουνγκιόλ (Σαράχο), έναν από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς της Τραπεζούντας λόγω του φυσικού του κάλλους, αναβιώνει τη ζωή στις Ποντικές Άλπεις, τις αναμνήσεις από τα παρχάρια και τη φύση σε μια εποχή πιο… πρωτόγονη – και πιο αυθεντική.
Χρησιμοποιώντας ως πηγή έμπνευσης παλιές φωτογραφίες, αγαπά ιδιαιτέρως να αποδίδει την αθωότητα των παιδιών που μεγαλώνουν στα βουνά.
Ένα άλλο θέμα που κυριαρχεί στα έργα της είναι οι δυναμικές γυναίκες – οι παρχαρομάνες που υμνήθηκαν από την ποντιακή παράδοση, οι σεβάσμιες που εκτός από τα χρόνια στην πλάτη κουβαλούν και καυσόξυλα, ή εργάζονται στα χωράφια.
Οι πίνακες της Χάβα Ακιούζ έχουν ρεαλισμό και ταυτόχρονα ιστορικό βάθος, καθώς πηγαίνουν σε μια καθημερινότητα πιο δύσκολη μεν, αλλά πιο απλή – πιο παραδοσιακή, θα λέγαμε.
Επιπλέον, η καλλιτέχνιδα έχει απεικονίσει την άγρια ζωή – πιο χαρακτηριστικό το έργο της που δείχνει μια καφέ αρκούδα να ψαρεύει πέστροφες σε ένα ρυάκι.
Τους επόμενους μήνες η Χάβα Ακιούζ θα πραγματοποιήσει την πρώτη της ατομική έκθεση στην Κωνσταντινούπολη, με πίνακες που δεν είναι απλώς αισθητικά αντικείμενα, αλλά ιστορικά και πολιτισμικά τεκμήρια. Η μεγαλύτερη… εικόνα είναι ότι πρόκειται για φόρο τιμής στις κοινότητες των βουνών του Πόντου: στις στιγμές που έζησαν, στα μονοπάτια που περπάτησαν και στις ομίχλες που τα κάλυψαν.
«Κάθε πινελιά μου είναι ανάδυση της μνήμης – ένα παιδί στα παρχάρια, μια μητέρα με ξύλα στην πλάτη, ένα μονοπάτι που χάθηκε στο χρόνο. Η παράδοση της γης μου, η ζωή που έφυγε, δεν πρέπει να σβήσει» έχει δηλώσει η Χάβα Ακιούζ.
