Το όνομα του είναι μύθος, ακόμα και για τους νεότερους που δεν πρόλαβαν να τον δουν να παίζει στο γήπεδο. Υπήρξε ήρωας σε μια εποχή πιο ρομαντική, που μια ομάδα της περιφέρειας μπορούσε να φέρει τα πάνω-κάτω στο εγχώριο πρωτάθλημα. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ένας από τους σπουδαιότερους και πιο αγαπητούς παίκτες που πέρασαν από το ελληνικό ποδόσφαιρο, έζησε πολλά και αγαπήθηκε από τους φιλάθλους, όποια ομάδα και αν υποστήριζαν.
Θα μπορούσε να ήταν ένας από τους ακριβοθώρητους σταρ του ποδοσφαίρου, όμως το τίμιο και απλό παιδί από την Τασκένδη, δεν έφυγε ποτέ από μέσα του. Και χαιρόταν και τότε και τώρα με την αγάπη του κόσμου. Όλων των ηλικιών.
Μια ζεστή μέρα του φθινοπώρου
Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2025 και σε καφέ στη Νέα Ερυθραία, γύρω στις 11:00 κάνει την εμφάνιση του ένας χαμογελαστός μεσόκοπος κύριος. Αρχικά κάποιοι από τους θαμώνες τον κοίταγαν επίμονα. Μέχρι που ένας, ύστερα από περίπου δύο λεπτά πετάχτηκε και φώναξε «Ο Βάσια»! Ναι, ο χαμογελαστός κύριος που μπήκε στο καφέ ήταν ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ή αλλιώς «Βάσια» όπως τον αποκαλούσαν οι φίλαθλοι.
Ο ίδιος δεν έκρυψε τη χαρά του, όταν άρχισαν οι θαμώνες να τον χαιρετάνε, ενώ σε χρόνο d.t το τραπέζι του έγινε πόλος έλξης.
Και όχι δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι που έζησαν τα ποδοσφαιρικά δρώμενα στα 80s όπου κυρίως μεγαλούργησε, αλλά και η νεότερη γενιά που έχει γαλουχηθεί με την ιστορία και τη μυθική του πορεία στα ελληνικά γήπεδα. Φυσικά το μυθικό μαλλί-χαίτη δεν υπάρχει πλέον, αλλά το φωτεινό χαμόγελό του είναι ίδιο και απαράλλαχτο.
Εννοείται πως ο Χατζηπαναγής δεν αρνήθηκε να φωτογραφηθεί με τους θαμώνες και τα κινητά πήραν φωτιά αμέσως. Όπως ήταν αναμενόμενο οι συζητήσεις ήταν κυρίως για το ποδόσφαιρο. Και του τότε και του σήμερα, ενώ δεν ήταν λίγοι οι άνθρωποι που του υπενθύμιζαν κάποιους αγώνες που έχουν περάσει στην ιστορία της ελληνικής αθλητικής ιστορίας.
Με το ζεστό του χαμόγελο, αποχώρησε από το καφέ ύστερα από περίπου μια ώρα, αφήνοντας αισθήματα χαράς και συγκίνησης σε όσους τον είδαν δίπλα τους, εντελώς ξαφνικά.
Η ιστορία ενός μύθου της μπάλας
Ο Βασίλης Κιριάκοβιτς Χατζιπαναγκίς γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1954, στην Τασκένδη. Οι γονείς του, Κυριάκος και Χρύσα, ήταν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες με καταγωγή κυπριακή (από την Άχνα της Αμμοχώστου).
Από έφηβος λάτρευε το ποδόσφαιρο και οι αρμόδιοι των ομάδων, τον εντόπισαν. Ξεκίνησε από τη Δυναμό Τασκένδης και το 1972 πήγε στην Παχτακόρ στην οποία έπαιξε μέχρι το 1975. Όμως πάντοτε ήθελε να παίξει σε ελληνική ομάδα. Αρχικά είχε ενδιαφερθεί για τον Χατζηπαναγή ο Ολυμπιακός. Το 1975 μάλιστα είχε στείλει στα γραφεία της ομάδας και τη σοβιετική ομοσπονδία, επίσημο έγγραφο με το οποίο ζητούσε τον ποδοσφαιριστή, προσφέροντας 10 εκατομμύρια δραχμές, ποσό πολύ μεγάλο για την εποχή. Όμως στη διεκδίκηση μπήκε και ο Ηρακλής. Εκεί, στη Θεσσαλονίκη ζούσε η γιαγιά του και δύο θείες του. Τελικά κέρδισε ο Γηραιός. Από το 1975 μέχρι το 1990, ο Χατζηπαναγής οδηγεί την ομάδα του στην κατάκτηση του κυπέλλου και μένει εκεί, παρόλο τον υποβιβασμό της και παρόλες τις «σειρήνες» που ερχόντουσαν ακόμα και από την Άρσεναλ.
Το μεγάλο του παράπονο ήταν ότι δεν κατάφερε να αγωνιστεί με τη Εθνική Ελλάδας. «Η μεγάλη μου πίκρα ήταν ότι δεν έπαιξα στην εθνική ομάδα, που είναι ο καθρέφτης για κάθε παίκτη, ενώ και με τον Ηρακλή δεν μπορέσαμε να αγωνιστούμε στην Ευρώπη», είχε δηλώσει. Η αιτία της μη συμμετοχής ήταν ότι επειδή είχε ήδη αγωνιστεί σε επίσημες συναντήσεις με τις «μικρές» εθνικές της Σοβιετικής Ένωσης. Πάντως επίσης, με τον Ηρακλή το 1984-85 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων, επικρατώντας στο διπλό τελικό της ρουμανικής Άρτζες Πιτέστι.
Ανήμερα των γενεθλίων του, το 1990, έκανε την τελευταία του επίσημη εμφάνιση, στον αγώνα για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με τη Βαλένθια. Αλλά στις 14 Δεκεμβρίου 1999 σε ηλικία 45 ετών, συμμετείχε στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι που έδωσε προς τιμήν του η Εθνική Ελλάδας με τη Γκάνα (σκορ 1-1), στο Καυτανζόγλειο. Στο παιχνίδι αυτό αγωνίστηκε μόνο 21 λεπτά αλλά πρόλαβε να δείξει τη μεγάλη κλάση του, αφού στο 13ο λεπτό δημιούργησε το μοναδικό γκολ της Εθνικής.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 2003, βραβεύεται ως ο καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής από την ΕΠΟ για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ.
Σπύρος Δευτεραίος
