Ο Γρηγόρης Βαλτινός είχε πάντα έναν ξεχωριστό τρόπο να στηρίζει την πατρίδα του, με διακριτικότητα, σεβασμό και έμπρακτη αγάπη.
Όπως έκανε πριν από περίπου ένα χρόνο, όταν με χαρά δέχτηκε να συμμετάσχει σε εκδήλωση που οργάνωσε η Ένωση Ποντίων & Φίλων Ποντίων Μυτιλήνης με τίτλο Αρωθυμία, όσο ζω θυμάμαι… Σ’ αυτήν μεταξύ άλλων οι Ματθαίος & Κωνσταντίνος Τσαχουρίδης, η Ένωση Ποντίων & Φίλων Ποντίων Μυτιλήνης, ο Χορευτικός Όμιλος Μυτιλήνης «Οι Αιολείς», η Χορευτική Ομάδα Μυτιλήνης «Οι Χοροδοιπόροι» τίμησαν με σεβασμό τη μνήμη των 353.000 ψυχών που εξοντώθηκαν στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου!
Γιατί για όσους δεν το γνωρίζουν, το πραγματικό όνομα του Γρηγόρη Βαλτινού προδίδει τις ποντιακές του ρίζες.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τον Αύγουστο του 1955, σε μια Θεσσαλονίκη που γεφύρωνε δύο κόσμους, της Μακεδονίας και του μικρασιάτικου παρελθόντος, γνώρισε τη ζωή ο Γρηγόρης Ιωακειμίδης. Αργότερα, ο θεατρικός του κόσμος θα τον έκανε να «υπογράφει» ως Γρηγόρης Βαλτινός, ένα όνομα που έμελλε να λάμψει στο ελληνικό θέατρο και την τηλεόραση.
Και ο Ελληνισμός του Πόντου όμως έχει αδυναμία στον Γρηγόρη Βαλτινό. Μάλιστα προσφάτως οι άνθρωποι του Καταχά Πιερίας, του χωριού όπου γεννήθηκε ο θείος του ο γλύπτης Ευθύμιος Καλεβράς, τον τίμησαν σε λαμπρή εκδήλωση. Ο αγαπημένος ηθοποιός εμφανίστηκε στην εκδήλωση φανερά συγκινημένος για την τιμή.
Κουβαλώντας τη Μικρά Ασία μέσα του
Ο Γρηγόρης Βαλτινός ανατράφηκε μεταξύ Θεσσαλονίκης και Ξάνθης, της πόλης όπου έζησε τα πρώτα οκτώ χρόνια της ζωής του, φορτισμένα από μνήμες και ιστορίες που κουβάλησε η οικογένειά του από τη Μικρά Ασία. Αυτή η καταβολή, στάθηκε ως πρώτη ύλη για το πλούσιο ερμηνευτικό του ταξίδι.
Πανέξυπνος, με έντονη έφεση για την τέχνη, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου τελειώνοντας με άριστα, ενώ παράλληλα σπούδασε τραγούδι και χορό. Ήθελε όχι απλώς να μιλήσει, αλλά να κινείται, να ακούγεται, να συγκινεί.
Το 1980 έκανε το πρώτο του επαγγελματικό βήμα. Ανέβηκε στη σκηνή δίπλα σε ηθοποιούς που είχαν σφραγίσει με το ταλέντο τους το ελληνικό θέατρο, όπως οι Μελίνα Μερκούρη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Γιάννης Γκιωνάκης, Κάτια Δανδουλάκη και πολλοί ακόμα κορυφαίοι καλλιτέχνες της πρώτης γραμμής. Ξεχώρισε γιατί έδινε ψυχή σε κάθε λέξη, σε κάθε σιωπή, σε κάθε «ανάσα» μιας παράστασης.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Γρηγόρης Βαλτινός δεν περιορίστηκε στα όρια ενός μόνο θεατρικού ύφους ή «ρεύματος». Πέρασε από το αρχαίο δράμα –Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη– ως τον σύγχρονο Άλμπι και Μίλερ, από την πρόζα στην επιθεώρηση, από το κωμικό αντίβαρο στο σκληρό δράμα. Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Ζιλ Ντασέν, ο Σταμάτης Φασουλής, ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Γιώργος Θεοδοσιάδης και πολλοί ακόμη, πριν καταλήξει πως ήθελε και εκείνος να ασχοληθεί με την τέχνη της σκηνοθεσίας.
Από το 1990 κι έπειτα είπε «ναι» και στην πρόκληση της σκηνοθεσίας. Οργάνωσε και παρουσίασε το Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; στο Θέατρο Λαμπέτη –διαπαιδαγωγώντας μέσα από ρόλους και εικόνες– αλλά και κλασικά έργα που αναγεννιούνταν μέσα από το δικό του βλέμμα. Το 2006 βραβεύτηκε με το «Αιμίλιος Βεάκης» για την ερμηνεία του στον Τέβιε.
Όσοι γνωρίζουν καλά τον Γρηγόρη Βαλτινό, ξέρουν επίσης πως ο ίδιος πιστεύει στην πολλαπλότητα του λόγου και της μουσικής. Γι’ αυτό και έλαμψε και σε μιούζικαλ όπως Ο βιολιστής στη στέγη, ακόμα και σε βυζαντινές όπερες (Σταύρωση του Μπουφίδη, Η Άλωση της Πόλης του Χατζηνάσιου, Κοσμάς ο Αιτωλός του Πλέσσα), έργα που τον έφτασαν να γίνει σημείο αναφοράς στον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας μας.
Πιστός στη λυρική αφήγηση, πρόσφερε τη φωνή του σε αριστουργήματα όπως το Άξιον Εστί, στη Λειτουργία του Ορφέα, στους Ελεύθερους Πολιορκημένους, στην Ωδή στον Μέγα Αλέξανδρο και στην Ελλάδα – Γέννηση και Αναγέννηση των Αιώνων.
Ένας σημαντικός σταθμός στην πορεία του ήταν το καλοκαίρι του 2000, όταν, άνοιξαν ξανά για πρώτη φορά έπειτα από 1.500 χρόνια οι πύλες του Κολοσσαίου της Ρώμης και ο ίδιος έγινε ο πιο ξεχωριστός «Οιδίπους Τύραννος». Η ελληνική τραγωδία έγινε λόγος διεθνούς συνάντησης· το ίδιο έργο ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και τη Λατινική Αμερική, με τον Γρηγόρη Βαλτινό να αποσπά θερμά σχόλια διεθνώς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στην τηλεόραση, ανέλαβε χαρακτήρες που έμειναν στο ελληνικό σπίτι: από την Αστροφεγγιά και τον Θάνατο του Τιμόθεου Κώνστα έως το Έρωτας και τα Παιδιά της Νιόβης, κάθε ρόλος του έμενε ανεξίτηλος στη μνήμη των τηλεθεατών. Τον είδαμε και τη σεζόν που πέρασε και στo Famagusta του Ανδρέα Γεωργίου στο Mega, αλλά και στη Γη της Ελιάς από το οποίο τη νέα σεζόν πρόκειται να αποχωρήσει με την πρόθεση να αφοσιωθεί και πάλι στην τέχνη του θεάτρου που τόσο πολύ αγαπάει.
Η Εύα, οι δύο γιοι & η οικογενειακή ευτυχία
Λίγο πιο πίσω χρονικά, φανερώνεται η πιο προσωπική «βουή» της ζωής του: παντρεύτηκε την Εύα Μπίθα –μια γυναίκα που του έφερε ισορροπία– και μαζί απέκτησαν δύο γιους, που έγιναν για εκείνον η συνέχεια της ασφάλειας, της αγάπης και του χρόνου που έχει ανάγκη να περνάει με νόημα στην καθημερινότητά του.
Μέσα από το πρίσμα του πατέρα για τους δύο γιους του έμαθε καλά πως η πληγή των παιδικών του χρόνων, αυτή που συνέχιζε να υπάρχει μέσα του λόγω της κακής σχέσης με τον πατέρα του, έπρεπε να κλείσει.
«Η μητέρα μου με μεγάλωσε μόνη της και με μεγάλωσε ωραία» είχε παραδεχτεί σε τηλεοπτική του συνέντευξη στην εκπομπή “Στούντιο 4” ο ίδιος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
»Και είχε τονίσει στη συνέχεια: «Με μεγάλωσε χωρίς την παρουσία του πατέρα. Είχαν χωρίσει όταν ήμουν μικρός, ήμουν μόλις ενός έτους. Χωρίσανε παρότι ήταν σπάνιο εκείνη την εποχή… Ήταν αυτόνομη, δούλευε. Μετά από λίγο έκανε μια άλλη σχέση. Μεγάλωσα με τον πατριό μου. Η μητέρα μου με στήριζε και με έκρυβε από τον πατριό μου, δεν του είπαμε καν ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Έδωσα στη Νομική στην οποία φρόντισα να μην περάσω γιατί θα με ανάγκαζαν να σπουδάσω Νομική…
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
»Όταν τέλειωσα το σχολείο έδωσα στο Εθνικό και στον Κουν. Στον πατριό μου λέγαμε ότι πήγα σε κάποια σχολή Τέχνης και με κοίταγε με απορία. Με ρώταγε τι θα κάνω και του έλεγα ότι δεν έχει αποφασιστεί ακόμα… Η μάνα μου ένιωθε πολύ περήφανη που συνέβαλε σε αυτό το πράγμα. Η σχέση μου με τον πατριό μου ήταν από κακή έως αδιάφορη. Ήμουν ένα παιδί συνεσταλμένο, τρομαγμένο ίσως επειδή δεν είχαν την άνεση του να έχω ένα αντρικό πρότυπο που να μπορώ να του μιλήσω. Με μεγάλη δυσκολία τον φώναζα μπαμπά κι αυτό σπάνια αλλά δε μου το ζήτησε και ποτέ».
Προσφάτως, ο ξεχωριστός κύριος Γρηγόρης Βαλτινός έσβησε τα 70 κεράκια της τούρτας του με τη σιγουριά πως η ζωή του είναι μια παράσταση αυθεντική, γεμάτη από την αγάπη των άλλων, που του τη δείχνουν με κάθε ευκαιρία, είτε πρόκειται για τους δικούς του ανθρώπους, είτε για τον απλό κόσμο που με κάθε ευκαιρία τον αποθεώνει για τις ερμηνείες του…
Κάλλια Λαμπροπούλου
