Ένα αηδόνι από τον Πόντο που το έλεγαν Χρύσανθο. Αυτός είναι ο τίτλος τιμής για τον Χρύσανθο Θεοδωρίδη, τον θρύλο της ποντιακής μουσικής έφυγε από τη ζωή στις 30 Μαρτίου του 2005. Πέρασαν ήδη 20 χρόνια, όμως οι άνθρωποι που τον γνώρισαν διατηρούν τη μνήμη του· και ήταν όλοι εκεί, στην εκδήλωση-αφιέρωμα που διοργάνωσε την περασμένη Κυριακή στην Κομοτηνή ο Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Κιζαριωτών «Ο Πόντος».
Οι Γιώργος Δημαρίδης, Παύλος Ταϊγανίδης, Μιχάλης Καλιοντζίδης, Θεόδωρος Βεροιώτης, Ανδρέας Κουγιουμτζίδης, Ηλίας Πετρόπουλος και Δημήτρης Πιπερίδης ξετύλιξαν τις μουσικές τους μνήμες και όχι μόνο, και παρουσίασαν το έργο του Χρύσανθου τονίζοντας την αφοσίωσή του στην ποντιακή παράδοση.
«Θέλουμε να βάλουμε μια σφραγίδα στο κομμάτι του πολιτισμού και ιδιαιτέρως του ποντιακού» ανέφερε καλωσορίζοντας το κοινό η πρόεδρος του Συλλόγου Βούλα Ελευθεριάδου. Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο Γιάννης Παγκοζίδης, ο οποίος εξήγησε ότι για τον Χρύσανθο θα μιλήσουν καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν μαζί του όταν έκαναν τα πρώτα τους βήματα.
Όπως τόνισε, η εκδήλωση δεν στήθηκε για να είναι χορευτική, αλλά ενημερωτική, για να μάθουν οι νεότεροι Πόντιοι, οι οποίοι κατά τον Γιάννη Παγκοζίδη «μάλλον έχουν χάσει κάπως την πυξίδα του τι σημαίνει παράδοση, εξέλιξη κτλ.». Μέσα από την κουβέντα μας, είπε, θέλουμε όλοι όσοι δεν γνώρισαν καθόλου τον Χρύσανθο να πάρουν μια εικόνα για τον ίδιο αλλά και για την παράδοση, τα μουχαπέτια και όλη την τέχνη που εκείνος αντιπροσώπευε.
«Τον φώναζα καπετάνιο» εκμυστηρεύτηκε ο λυράρης και τραγουδιστής Μιχάλης Καλιοντζίδης, ο οποίος γνώρισε τον Χρύσανθο στις αρχές της δεκαετίας του 1980. «Όταν με ρώτησε “Πώς σου ήρθε αυτή η λέξη, μικρέ”, του απάντησα ότι ο Πόντος είναι ένα τεράστιο καράβι και εκείνος ο καπετάνιος» είπε, τονίζοντας πως πρόκειται για μια εικόνα που κρατά μέσα του μέχρι σήμερα.
«Ο Χρύσανθος είναι ο Θεός μου μέχρι και σήμερα» δήλωσε ο Γιώργος Δημαρίδης, ο οποίος ξεκίνησε την πορεία του κατευθείαν στα… βαθιά, μαζί με τα πρώτα ονόματα που τότε μεσουρανούσαν. «Ήμασταν όμως και τυχεροί, γιατί είχαμε βιώματα από τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Γνωρίζαμε αυτά που τραγουδούσαμε τι έλεγαν, μπορούσαμε να τα ερμηνεύσουμε», πρόσθεσε.
Εξέφρασε όμως τη θλίψη του για αυτούς που ακολούθησαν, που δεν γνωρίζουν την ποντιακή διάλεκτο, αλλά παπαγαλίζουν, κάτι που «επηρεάζει την ερμηνεία». Όπως υποστήριξε, «τους ενδιαφέρει περισσότερο να περάσουν τη βραδιά».
Τον «θείο Χρύσανθο» όπως τον έζησε όταν ήταν νεότερος περιέγραψε ο καθηγητής και πρόεδρος του Τμήματος Γλώσσας Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών Ηλίας Πετρόπουλος. «Μεγαλώσαμε με την αναπνοή του. Μεγάλωσα και ανδρώθηκα καλλιτεχνικά –όσο έπαιζα επαγγελματικά λύρα μιας και πλέον δεν έχω χρόνο–, με τη φωνή του, τον πόνο του» είπε χαρακτηριστικά.
Και πρόσθεσε: «Έχω τις ωραιότατες, γλυκύτατες αναμνήσεις. Δεν με άφησε να πάρουν τα μυαλά μου αέρα όταν ήμουν 18 ετών. Φαντάζεστε έναν πιτσιρίκο από την Αλεξανδρούπολη που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο να συνοδεύει τον Χρύσανθο; Πολύ μεγάλη υπόθεση».
