Στην καθημερινή μας περιπλάνηση στο YouTube, αναζητώντας είτε νέες κυκλοφορίες τραγουδιών είτε στιγμιότυπα από εκδηλώσεις ποντιακών συλλόγων, πολλές φορές συναντάμε αναρτήσεις που (για να το πούμε κομψά) «δεν ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές» (ή, με …μαγειρικούς όρους, «δεν περνάνε το πάσο»).
Αυτά που εντοπίσαμε σήμερα, όμως, ξεπερνούν κάθε όριο θράσους!
Σίγουρα τα τελευταία χρόνια ο Πόντος ως έννοια «τρεντάρει» – και χαιρόμαστε γι’ αυτό (ως ομάδα του pontosnews.gr, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια). Γιατί είναι ωραίο να έχεις έναν Κώστα Αγέρη να κερδίζει το The Voice και να βάζει την ποντιακή μουσική σε κάθε σπίτι· είναι ωραίο να έχεις έναν Νίκο Κυψίδη στο Masterchef 2024 να κερδίζει 1.000 ευρώ με χαμψοπίλαφο, ή έναν Θάνο Τοκμάζοφ, φέτος, που σε κάθε ευκαιρία φτιάχνει μαντία και πλεμένια και υμνεί την ποντιακή κουζίνα την οποία υπηρετεί με πάθος· είναι ωραίο να έχεις έναν Ματθαίο Τσαχουρίδη να παίζει Queen ή Φρανκ Σινάτρα με την ποντιακή λύρα· είναι απίστευτα ωραίο τέλος να έχεις την Κλαυδία έτοιμη να αναμετρηθεί με τα θεριά (ονόματα δεν λέμε) για να τραγουδήσει στην «Αστερομάτα» της στην Eurovision 2025.
Γενικά: Είναι ωραίο να βλέπουμε ότι 100 και πλέον χρόνια μετά τη Γενοκτονία και τον ξεριζωμό, νέα παιδιά κρατάνε αναμμένο το φως της ποντιακής παράδοσης και την πάνε ένα βήμα παραπέρα, για να κρατήσει κι άλλα 100 χρόνια, κι ακόμα 100!
Υπάρχει όμως κι ένα όριο κάπου – ή τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχει.
Και δεν μιλάμε για τα β’ διαλογής τραγούδια που απλώς επειδή έχουν δυο τοξαριές τα λέμε ποντιακά (ακόμα κι αυτά καλύτερα είναι από αυτό που ακολουθεί, γιατί τουλάχιστον κάποιος από τους συντελεστές έχει ακουμπήσει μια λύρα). Μιλάμε για δύο τραγούδια που αναρτήθηκαν χθες στο YouTube, στο κανάλι κάποιας «Νεκταρίας Τηλεμάχου».
Τιτλοφορούνται «Γενοκτονία ποντίων» (έτσι, με πεζό «π») και «Πόντε μου σιωπηλέ». Υπογράφονται από τη «Νεκταρία Τηλεμάχου», δεν εμφανίζεται πουθενά όνομα ερμηνευτή, η δε σχέση τους με την ποντιακή μουσική είναι ακριβώς η ίδια σχέση που έχει από καταβολής ο φάντης με το ρετσινόλαδο.
Είναι προφανές, όπως είπαμε, ότι ο Πόντος τρεντάρει. Είναι προφανές επίσης ότι τις τελευταίες μέρες –με αφορμή τη νίκη της «Αστερομάτας» στον Εθνικό Διαγωνισμό της ΕΡΤ–, τρεντάρει και η Γενοκτονία ως θέμα.
Και όσο προφανή είναι τα παραπάνω, άλλο τόσο προφανές είναι ότι αυτά τα δύο «τραγούδια» είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης. Είναι εξοργιστικό το πώς κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία (για κέρδος; για φήμη;) βασισμένοι σε τέτοιες στιγμές της Ιστορίας μας.
Υπάρχει όμως και το γελοίο της υπόθεσης: Στο «Πόντε μου σιωπηλέ» οι στίχοι είναι γραμμένοι στην ποντιακή διάλεκτο (λέμε τώρα), οπότε το καημένο το… ρομπότ δεν καταλαβαίνει τι «διαβάζει», παράγοντας έτσι ένα τραγελαφικό αποτέλεσμα.
Γι’ αυτό λέμε: Για γέλια ή για κλάματα; Τα παραθέτουμε, και θα θέλαμε τα σχόλιά σας.
Χριστίνα Κωνσταντάκη
