Από παιδί Ποντίων προσφύγων, «παιδί του λαού». Ο Νίκος Ξανθόπουλος, που έφυγε στις 22 Ιανουαρίου του 2023 από κοντά μας, αγαπήθηκε όσο λίγοι Έλληνες ηθοποιοί, ειδικά στις φτωχογειτονιές της Αθήνας και της περιφέρειας. Εκεί όπου οι μάντρες των θερινών σινεμά ή οι προχειροφτιαγμένες αίθουσες φιλοξενούσαν τακτικότατα τις ταινίες της εμπορικότατης ΚΛΑΚ ΦΙΛΜ και ο κόσμος σχημάτιζε ουρές για να τον θαυμάσει στη μεγάλη οθόνη.
Τη δεκαετία του 1960 δεν χρειάζονταν άλλες κουβέντες ή πληροφορίες για την ταινία.
Και μόνο οι φωτογραφίες του Νίκου Ξανθόπουλου στις προθήκες των σινεμά, ήταν αρκετές για να σημάνει συναγερμός στη γειτονιά, να φτάσει το μήνυμα ακόμη και στη γερόντισσα που έβγαινε από το σπίτι στα περιθώρια του δρόμου της μόνο, ή για την κυριακάτικη λειτουργία.
Η ταινία Η οδύσσεια ενός ξεριζωμένου υπήρξε από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, αλλά και του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1960. Προβλήθηκε τη σεζόν 1968-1969 και έκοψε 395.589 εισιτήρια – αριθμός που την έφερε στη 12η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες!
Η σκηνοθεσία είναι του Απόστολου Τεγόπουλου, και αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός διπτύχου που παρουσιάζει τις περιπέτειες του τραγουδιστή Βασίλη Καρατζόγλου (Νίκος Ξανθόπουλος) ο οποίος προσπαθεί να εντοπίσει τον πατέρα του που χάθηκε τα χρόνια του ξεριζωμού των Ελλήνων από τον Πόντο και τη Μικρασία.
Στην ταινία ακούγονται μεταξύ άλλων τα τραγούδια «Αραμπάς περνά», «Είσαι το παιδί μου», «Μπεκλεντίμ ντε γκελμεντίν», «Σαμπαχτάν κάλκτιμ», αλλά και το εμβληματικό παραδοσιακό ποντιακό «Εκάεν και το Τσάμπασιν».
![(Πηγή: Βιβλιοθήκη Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη / el.travelogues.gr. Στην γκραβούρα [του 1853], η εσωτερική αυλή του Τεμένους του Σουλτάνου Μπεγιαζίτ Β’ στην Κωνσταντινούπολη)](https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/03/anaktoro-vayazit-360x180.jpg)
