Τους τελευταίους μήνες του 2024 αναφερθήκαμε εκτενώς στα γενέθλια της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων Αττικής, καθώς για έναν εθνοτοπικό-πολιτιστικό σύλλογο η συμπλήρωση 70 ετών ανελλιπούς δράσης είναι σημαντικό ορόσημο.
Η Ένωση γιόρτασε αυτό το ορόσημο με πολλές δράσεις, κορυφαία όλων όμως είναι η έκδοση του Ημερολογίου 2025, με τίτλο «Αφιέρωμα στους πρωτεργάτες».
Συγκινητικές φωτογραφίες από τα πρώτα χρόνια κοσμούν το ημερολόγιο και τεκμηριώνουν την ιστορία των προσφύγων που πριν από 70 χρόνια έβαλαν –κυριολεκτικά– το λιθαράκι τους για να χτιστεί μια κιβωτός του ποντιακού πολιτισμού στο μέρος που σήμερα ανήκει στα βόρεια προάστια, τότε όμως δεν ήταν παρά ένα χωριό της Αττικής. Ας μην ξεχνάμε πως η οικοδόμηση της περιοχής άρχισε στην ουσία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Όπως διαβάζουμε στο συνοδευτικό κείμενο, «Το ημερολόγιο αυτό είναι αφιερωμένο στους τριάντα τρεις πρόσφυγες, που το 1954 έδωσαν νομική υπόσταση στη λαχτάρα τους για τη διάσωση και τη διάδοση της ποντιακής κληρονομιάς. Έφτασαν στα Μελίσσια από συνοικισμούς του Πειραιά κυρίως, όπως η Κοκκινιά και η Δραπετσώνα, αναζητώντας υγιεινές συνθήκες διαβίωσης, αλλά και απασχόληση στα περιβόλια, στις οικοδομές και στα νοσοκομεία της περιοχής.
»Όλοι τους μετρούσαν υλικές απώλειες. Οι περισσότεροι και ανθρώπινες, δεδομένου πως οι θάνατοι από τις διώξεις στον Πόντο, αλλά και από τις άθλιες συνθήκες της μετακίνησης προς την Ελλάδα ήταν χιλιάδες.
»Πρώτη έδρα του σωματείου ήταν ένα νοικιασμένο μαγαζί στην οδό Βασιλέως Γεωργίου, τη σημερινή λεωφόρο Δημοκρατίας. Τα μέλη συγκεντρώνονταν εκεί, συζητούσαν, χόρευαν, μοιράζονταν χαρές και καημούς. Περνώντας το κατώφλι του ένιωθαν πως όλοι γύρω ήταν “δικοί” τους. Η κοινή τους καταγωγή και οι σκληρές δοκιμασίες τους, αντί να τους αδρανοποιήσουν, τους έδωσαν δύναμη για τον καθημερινό μόχθο, αλλά και για πρόοδο. Το αναπτυξιακό αποτύπωμα των Ποντίων στην περιοχή ήταν και είναι έντονο και έχει συνεισφέρει πολλά στη μετεξέλιξη του τότε μικρού χωριού των Μελισσίων σε μια όμορφη σύγχρονη πόλη».
Το 1959 τα μέλη, με τις συνδρομές τους, κατορθώνουν το ακατόρθωτο: επί προεδρίας Μανώλη Εμμανουηλίδη αγοράζεται το οικόπεδο της οδού Τσαλδάρη. Το 1961, επί προεδρίας Βαγγέλη Κοτρίδη, ξεκινά η ανέγερση ενός χώρου λίγων τετραγωνικών, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1962 με εθελοντική προσφορά στις οικοδομικές εργασίες, και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, επί προεδρίας Δημήτρη Τομπουλίδη, έγινε η ανέγερση του Πνευματικού Κέντρου της Ένωσης.
Αυτές τις ιστορικές περιόδους και στιγμές –όπως το χτίσιμο του Πνευματικού Κέντρου, π.χ.– εικονογραφούν οι 29 φωτογραφίες.
Ονόματα και πρόσωπα περασμένων εποχών, που μένουν ωστόσο χαραγμένα στη μνήμη των σημερινών μελών του συλλόγου που εξακολουθούν να εργάζονται «για την πραγμάτωση των προσδοκιών και των στόχων που έθεσαν οι ιδρυτές, με το ίδιο πάθος και την ίδια αφοσίωση».
Ακολουθούν κάποιες χαρακτηριστικές φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο ημερολόγιο, με τις λεζάντες τους.
