Ένας άνθρωπος αυθεντικός, απλός, φιλικός και δοτικός, έτοιμος να προσφέρει τη στήριξή του σε όποιον την ζητούσε. Μια πολυσχιδής προσωπικότητα που άφησε στίγμα σε διάφορους τομείς του ποντιακού καλλιτεχνικού χώρου. Ένας Πόντιος που λάτρευε με πάθος τον πολιτισμό, την παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα της αλησμόνητης πατρίδας και προσπαθούσε με ζήλο να τα μεταλαμπαδεύσει στις νεότερες γενιές.
Αναχωρώντας για το «αιώνιο ταξίδι» του, ο Αχιλλέας Βασιλειάδης άφησε –κατά τους δικούς τους ανθρώπους, αυτούς που τον έζησαν για πολλές δεκαετίες σε πολλές εκφάνσεις της ζωής του– ένα δυσαναπλήρωτο κενό στον ποντιακό χώρο.
Όπως λένε στο pontosnews.gr ο Κώστας Σιαμίδης, ο Γιάννης Κουρτίδης, ο Γιώργος Στεφανίδης και ο Δημήτρης Πιπερίδης, θα λείψει πολύ το ζεστό του χαμόγελο, που ήταν πολύ συχνά «ζωγραφισμένο» στο πρόσωπό του. Θα λείψει η ζωντάνια και η αμεσότητα με τον κόσμο την ώρα που τραγουδούσε. Θα λείψουν οι συμβουλές του προς τους νεότερους καλλιτέχνες, αφού χαρά του ήταν να τους ωθεί να γίνουν καλύτεροι από τον ίδιο.
Πάνω απ’ όλα θα λείψει η παντελώς άδολη αγάπη του για τον Πόντο, τον οποίο υπηρέτησε με όλη του την ψυχή, αφήνοντας βαριά παρακαταθήκη. Την αλησμόνητη πατρίδα που επισκέφθηκε πολλές φορές στη ζωή του και του στοίχισε υπερβολικά, όταν οι Τούρκοι πριν από λίγα χρόνια του απαγόρευσαν να το επαναλάβει.
«Δεν έλεγε “όχι” σε κανέναν»
Ο στενότερος συνεργάτης του Αχιλλέα Βασιλειάδη στο χώρο της ποντιακής μουσικής, αλλά και συνέταιρός του στο ποντιακό κέντρο «Παρακάθ’», ήταν ο λυράρης Κώστας Σιαμίδης. Μιλώντας για τον φίλο του στο pontosnews.gr, υπογραμμίζει ότι έδειχνε πάντοτε τεράστια προθυμία να στηρίξει και να βοηθήσει.
«Ο Αχιλλέας ήταν άνθρωπος δοτικός και δεν έλεγε πότε “όχι” σε κανέναν. Όταν του ζητούσες κάτι, πάντοτε έσπευδε με προθυμία να ανταποκριθεί. Λάτρευε το ποντιακό τραγούδι και τραγουδούσε μέσα από την ψυχή του. Ασχέτως αν ήταν βραχνιασμένος ή άρρωστος, έδινε πάντοτε τον καλύτερό του εαυτό όταν τραγουδούσε», λέει ο γνωστός λυράρης.
Ο Κώστας Σιαμίδης θυμάται το κλάμα που έριξε ο Αχιλλέας Βασιλειάδης, σαν μωρό παιδί, όταν σε ένα κοινό τους ταξίδι στην Τραπεζούντα, άκουσε Τούρκους υπηκόους να τους μιλούν σε άπταιστη ποντιακή διάλεκτο.
«Στον Πόντο πήγαμε με τον Αχιλλέα για πρώτη φορά το 1989. Μαζί μας ήταν ο Χρύσανθος, ο γιατρός Χρήστος Αντωνιάδης, ο νευροχειρουργός Παναγιώτης Σελβιερίδης, ο Κώστας Διαμαντίδης και άλλοι. Όλοι είμασταν πολύ συγκινημένοι. Δεν θα ξεχάσω το κλάμα (σαν μωρό παιδί) του Αχιλλέα, όταν στην Τραπεζούντα άνθρωποι μας μιλούσαν στην ποντιακή διάλεκτο, όταν κατάλαβαν ότι είμαστε Πόντιοι. Από τότε ο Αχιλλέας αποφάσισε να κάνει πολλά ταξίδια στον Πόντο και πραγματοποίησε την απόφασή του».
Αχιλλέας Βασιλειάδης, Κώστας Σιαμίδης, Γιάννης Πολυχρονίδης και Χρήστος Γεωργιάδης κατά την ηχογράφηση για το ντοκιμαντέρ του Livemedia Πόντος, οι Μεγάλες Ώρες
Ο Κώστας Σιαμίδης ήταν μαζί με τον Αχιλλέα Βασιλειάδη, όταν οι τουρκικές Αρχές του εμπόδισαν την είσοδο στη χώρα, επειδή κρίθηκε ανεπιθύμητος. «Πέρασα εγώ από τον έλεγχο και από πίσω μου ερχόταν ο Αχιλλέας. Όμως, οι αστυνομικοί του απαγόρευσαν την είσοδο. Προσπάθησα να συνεννοηθώ μαζί τους και αυτοί μου έδειξαν ένα χαρτί το οποίο έλεγε ότι ο Αχιλλέας δεν ήταν φίλος της χώρας τους, ότι κάνει κακό στον τουρκικό λαό. Αν και ο Αχιλλέας αντιμετώπισε με ηρεμία το περιστατικό, του κόστισε πάρα πολύ. Από τη στενοχώρια του δεν ήθελε να το κουβεντιάζει μετά και δεν ήθελε το περιστατικό να πάρει δημοσιότητα», λέει ο Κώστας Σιαμίδης.
Κατά τον λυράρη, το αγαπημένο τραγούδι του Αχιλλέα Βασιλειάδη ήταν το «Μαυροθάλασσα».
«Ποτέ δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση να το παίξει “κάποιος” και ποτέ δεν δημιούργησε ίντριγκες με κανέναν, ακόμα και όταν τον προκαλούσαν. Δεν μπορούσες να μαλώσεις με τον Αχιλλέα, ακόμα κι αν ήσουν άνθρωπος που τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Ως τραγουδιστής δεν ήθελε με τίποτα να είναι “στημένος”, και είχε τρομερή επικοινωνία με τον κόσμο. Πλησίαζε όλα τα τραπέζια και τους παρέσερνε όλους να συμμετάσχουν. Ήταν ως άνθρωπος πολύ δυνατός μέσα του και αντλούσε αυτήν τη δύναμη από το ποντιακό τραγούδι», σημειώνει ο Κώστας Σιαμίδης.
«Ορφάνεψε ο ποντιακός χώρος»
Ως έναν άνθρωπο απολύτως αυθεντικό, ο οποίος φρόντιζε να μην είναι κανένας θλιμμένος ή στενοχωρημένος γύρω του, χαρακτηρίζει τον Αχιλλέα Βασιλειάδη ο επίσης φίλος του και συνέταιρός του στο «Παρακάθ’», Γιάννης Κουρτίδης.
Σημειώνει ότι ο Αχιλλέας Βασιλειάδης έδινε μεγάλο αγώνα για τη διατήρηση της ποντιακής παράδοσης και υπογραμμίζει ότι με το χαμό του ορφανεύει ο χώρος της ποντιακής μουσικής.
«Ο Αχιλλέας ήταν άνθρωπος που τον ενδιέφερε πάρα πολύ να διατηρηθούν ζωντανά τα ποντιακά ήθη και έθιμα, και γενικότερα η ποντιακή παράδοση. Ήταν το χαμογελαστό παιδί, ο άνθρωπος με το χαμόγελο πάντοτε στο πρόσωπό του. Στο “Παρακάθ’” φρόντιζε κανένας να μην μπει ή να βγει με θλίψη ή στενοχώρια. Γεννήθηκε για να προσφέρει χαρά στον κόσμο και αυτήν την έδινε πλουσιοπάροχα σε όλη του τη ζωή.
»Είναι πολύ κρίμα που άτομα σαν τον Αχιλλέα φεύγουν τόσο νωρίς, γιατί ορφανεύει ο ποντιακός χώρος και η ποντιακή μουσική. Χάσαμε ένα αυθεντικό άτομο, ένα κρύσταλλο. Δεν γύριζε την πλάτη σε κανέναν και πάντοτε μιλούσε με τους νέους ανθρώπους και τους συμβούλευε. Πάρα πολλά παιδιά βγήκαν από το “Παρακάθ’” και ήταν όλοι στην κηδεία του», λέει ο Γιάννης Κουρτίδης.
Αναφερόμενος στη συνεργασία τους στο «Παρακάθ’», υπογραμμίζει ότι επρόκειτο για έναν υγιέστατο συνεταιρισμό, γεγονός που μεταδιδόταν σε όλους.
«Ήταν ένας “ναός” για τους Πόντιους. Το στήσαμε και οι τρεις μαζί και επρόκειτο για έναν υγιέστατο συνεταιρισμό. Αυτό μεταδιδόταν και στον κόσμο. Σε αρκετά μεγάλο βαθμό καταφέραμε να διατηρήσουμε την ποντιακή παράδοση στο “Παρακάθ’”. Από αυτό πέρασαν 3-4 γενιές φοιτητών και πάρα πολλοί άλλοι», αναφέρει ο Γιάννης Κουρτίδης.
«Για 30 χρόνια ένιωθα αγάπη, στοργή και προστασία»
Αγάπη, σεβασμό, στοργή και αίσθηση προστασίας ήταν τα συναισθήματα που «γεννούσε» ο Αχιλλέας Βασιλειάδης, στα τριάντα χρόνια της γνωριμίας τους, στον φίλο και συνεργάτη του Γιώργο Στεφανίδη, τα οποία ο καλλιτέχνης μοιράζεται με το pontosnews.gr.
«Ο Αχιλλέας ήταν μια ζεστή αγκαλιά για όλο τον κόσμο. Για 15 ολόκληρα ολόκληρα χρόνια ήμουν συνέχεια με τον Αχιλλέα και τον Κώστα Σιαμίδη. Δεν συνέβη κάτι αντίστοιχο στα μουσικά χρονικά, τρεις καλλιτέχνες να είναι ένα σώμα, μια ψυχή. Αυτό δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αλληλοσεβασμό και αγάπη. Ο Αχιλλέας αυτό μπορούσε να το επικοινωνήσει, διότι είχε το χάρισμα. Αλλά σε πάρα πολλούς τομείς, στη μουσική, στο θέατρο, στο ραδιόφωνο, σε χορωδίες, ο Αχιλλέας είχε χάρισμα, διότι ήταν ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης. Ήταν ένας άνθρωπος με κεφαλαία γράμματα και θα βρίσκεται πάντοτε μαζί μας», τονίζει.
Όπως λέει στο pontosnews.gr ο λυράρης και τραγουδιστής, γνώρισε τον Αχιλλέα Βασιλειάδη, όταν ήταν 15 χρόνων. Η φιλική του προσέγγιση τον έκανε να ξεπεράσει τη συστολή του και να τραγουδήσει για πρώτη φορά μπροστά σε κόσμο.
«Ο πατέρας μου με πήγε σε πανηγύρι στην Αργυρούπολη [Δράμας], το χωριό του Αχιλλέα, και τον γνώρισα στο καφενείο. Ήμουν 15 ετών και έπαιζα λύρα αλλά ήμουν ντροπαλός. Ήρθε κοντά μου ο Αχιλλέας και με έκανε να νιώσω πολύ οικεία. Κατάφερε να με κάνει να τραγουδήσω εκεί για πρώτη φορά. Βγήκα στο τραγούδι χάρη στον Αχιλλέα. Στα 15 χρόνια που ήμασταν μαζί, πάντοτε μου έλεγε “Γιώργο, χαίρομαι να βγαίνεις καλύτερα από εμένα στο τραγούδι”. Μου το έλεγε και τα μάτια του έλαμπαν. Νιώθω υπερήφανος που νομίζω ότι κατάφερα να σταθώ αντάξιος της αγάπης και του μεγαλείου του», καταλήγει ο Γιώργος Στεφανίδης.
«Αγαπούσε τους ανθρώπους και όχι τα χρήματα»
Η αγάπη του κόσμου, ο οποίος του ζητούσε να τραγουδάει, έκανε τον Αχιλλέα Βασιλειάδη επαγγελματία τραγουδιστή της ποντιακής μουσικής, σύμφωνα με τον φίλο και επί τρία χρόνια συνέταιρό του, Δημήτρη Πιπερίδη.
Όπως αναφέρει, ο Αχιλλέας Βασιλειάδης αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη μεγάλη του αγάπη, την ποντιακή παράδοση και την ποντιακή μουσική. Μάλιστα, για το ποντιακό τραγούδι έκλεισε την επιχείρηση με γεωτρήσεις που διατηρούσε, παρά το μεγάλο πελατολόγιό του.
Παράλληλα, ο Δημήτρης Πιπερίδης υπογραμμίζει ότι ο Αχιλλέας Βασιλειάδης αγαπούσε πάρα πολύ τους ανθρώπους και απεχθανόταν τα χρήματα.
«Ένα σαββατόβραδο, αφού πληρώσαμε όλες τις υποχρεώσεις μας και τους υπαλλήλους του καταστήματος, μας έμειναν, στον κάθε έναν από τους συνεταίρους, 50 ευρώ. Το ίδιο βράδυ ο Αχιλλέας πήρε τους σερβιτόρους του μαγαζιού και τους κέρασε μπουγάτσα, με αποτέλεσμα να πάει στο σπίτι του άφραγκος. Ο Αχιλλέας αγαπούσε τους ανθρώπους και όχι τα χρήματα. Ακόμα και καθόλου να μην τον γνώριζες, αν έπινες έναν καφέ μαζί του, θα το καταλάβαινες. Όταν έβγαζε να πληρώσει, έπιανε τα χρήματα με την άκρη των δακτύλων του. Δεν ζούσε για το χρήμα. Δεν ήταν σκλάβος του χρήματος», σημειώνει ο Δημήτρης Πιπερίδης.
