Ο Στέλιος Καζαντζίδης δεν ακολούθησε την πεπατημένη πολλών τραγουδιστών της εποχής του που έπαιζαν σε θέατρο και κινηματογράφο. Δεν εμφανιζόταν όμως, για χρόνια, σε ταινίες ούτε και ως τραγουδιστής παρόλο που έκανε τεράστια επιτυχία στα νυχτερινά μαγαζιά. Η επίσημη πρώτη έγινε το 1960 και όσα τραγούδια είπε σε κινηματογραφικές ταινίες θεωρούνται αξεπέραστα.
Ο Πόντιος καλλιτέχνης τραγούδησε, συνολικά, σε 18 ταινίες ερμηνεύοντας 21 τραγούδια.
Και για την ιστορία, να πούμε ότι στον Γίγα της Κυψέλης είχε και μια μικρή πρόζα με τον πρωταγωνιστή του φιλμ Νίκο Ρίζο.
Τώρα βγαίνει ο Καζαντζίδης
Κοιτώντας τις ταινίες που τραγούδησε ο Στέλιος, διαπιστώνει κανείς ότι δεν ήταν καμία από τη Φίνος Φιλμ. Δεν ήθελε; Δεν του έγινε πρόταση; Δεν ταίριαζε στο εγχώριο Χόλιγουντ; Όπως και να ‘χει, ο Καζαντζίδης ενέδωσε περισσότερο στις πιέσεις μετά το 1965, όταν και αποσύρθηκε –οριστικά και αμετάκλητα– από τις ζωντανές εμφανίσεις και τα κέντρα διασκέδασης, φροντίζοντας να διατηρήσει τη «ζωντανή» επικοινωνία του με το κοινό και κατά κάποιο τρόπο να διαφημίσει τα νέα τραγούδια που εξακολουθούσε να ηχογραφεί.
Οι ασπρόμαυρες ταινίες που ομόρφυνε με την παρουσία του δεν ήταν όλες πρώτης γραμμής. Όπως για παράδειγμα η Κυρία Δήμαρχος. Μπορεί πρωταγωνιστές να ήταν οι Βασιλειάδου, Αυλωνίτης και σκηνοθέτης ένας «διαφορετικός» δημιουργός, ο Ροβήρος Μανθούλης αλλά η ταινία δεν συγκαταλέγεται στις κορυφαίες τους. Όμως ο Καζαντζίδης τραγουδάει με την Μαρινέλλα. Και αυτό αρκεί.
Μακράν η καλύτερη ταινία που τραγούδησε ήταν Οι αδίστακτοι του Ντίνου Κατσουρίδη. Μια ταινία του 1965 όπου πρωταγωνιστές ήταν ο Νίκος Κούρκουλος και η Μαίρη Χρονοπούλου. Το ζευγάρι χορεύει ενώ ο πρωταγωνιστής κάνει σεκόντο.
1962. Το ξεχασμένο σήμερα μελό Κλάψε φτωχή μου καρδιά του Κώστα Στράντζαλη έχει ιστορική αξία, γιατί Καζαντζίδης-Μαρινέλλα τραγουδάνε έναν ύμνο: «Φεύγω με πίκρα στα ξένα». Το ίδιο τραγούδι ακούστηκε και στην κωμωδία του ίδιου σκηνοθέτη Παίξε μπουζούκι μου γλυκό.
Το 1966 στο φιλμ Άγγελοι Της Αμαρτίας του Ανδρέα Κατσιμητσούλια, το ζευγάρι τραγουδάει το «Να Φύγω Να Φύγω». Το λες και προφητικό, αφού ήταν η τελευταία τους κοινή εμφάνιση.
Την ίδια χρονιά, ο Καζαντζίδης τραγουδάει σόλο πλέον, στο φιλμ Άδικη κατάρα του Απόστολου Τεγόπουλου, σκηνοθέτη και παραγωγού του Νίκου Ξανθόπουλου. Θα περίμενε κανείς οι δύο κορυφαίοι Πόντιοι του ελληνικού θεάματος να είχαν κάνει περισσότερες συνεργασίες αλλά δεν προέκυψε.
1967 και ο κλασσικός Γεροντοκόρος με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου δίνει την ευκαιρία στους θεατές να δουν και να ακούσουν τον Στέλιο στο σπουδαίο «Δεν σε πιστεύω».
Την ίδια χρονιά ο Καζαντζίδης, μετά το διαζύγιο με την Μαρινέλλα, τραγουδάει με παρτενέρ επί οθόνης τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου στην ταινία Σαπίλα και αριστοκρατία του Κώστα Καραγιάννη.
1970. Θεωρητικά είναι η τελευταία εμφάνιση του Στέλιου Καζαντζίδη στην μεγάλη οθόνη. Η ταινία είναι το Φουκαράδες και λεφτάδες του Κώστα Καραγιάννη όπου και πάλι βρίσκει Νίκο Ρίζο και Δέσποινα Στυλιανοπούλου.
Το 1979 έχουμε την ελληνοαμερικάνικη ταινία Κραυγή στον άνεμο του Ερρίκου Ανδρέου. Εδώ έχουμε μεν μια συλλεκτική και μοναδική εμφάνιση του Καζαντζίδη: Με λευκό κοστούμι και έγχρωμος, τραγουδάει στο στούντιο. Μόνο που ψάχνοντας τα αρχεία της εποχής, το φιλμ δεν προβλήθηκε ποτέ στις αίθουσες. Παρόλα αυτά για τη συλλεκτική εμφάνιση του μεγάλου Στέλιου, αξίζει τον κόπο να την ανακαλύψετε.
Σπύρος Δευτεραίος
