Ένας Τούρκος είχεν τέσσερους γυναίκους. Λαλεί τη μίαν έναν ημέρα και δί’ ατεν’ ένα ζαγκαρί ζινίχι και λέει άτενα: «Εσέν’ αγαπώ α τς άλλους πολλά, να κι αγούτ’ το ζινίχι, τς αγάπης μου το σημάδι».
Εκείνε πάλι, το χαϊβάνι, ασ’ ση χαράν άτες επέταξεν, εποκατουρέστε. «Άμα, ντράν’ καλά. Πας πουδε λες τς άλλους τίποτε και γίντανε μαλώματ’ αναμεσά σουνα… Άλλου ‘κι’ θε ν’ αγαπώ σ’ ά…» «Γιόκου, γιόκου…»
Επέκει, αφωρισμένο, χουλίζει τη δεύτερη, δίει κ’ εκείνεν’ ένα ζινίχιν και λέει άτενα τα ίδια, τα ίδια τα λόγια τα είπεν την πρώτη. Χουλίζει και την άλλεν και την άλλενα και λέει την κάθε μία χωριστά πως εκείνεν’ αγαπά ασ’ όλους πολλά. Με τ’ ένα γαϊδουρίου ζινίχι, απ’ εκείν’ τα κρεμάνουνε ‘ς σου γαϊδιουριωνών τα γούλες. Και εσηκούνταν’ οι πέντε μαζί, επάεινανε ‘ς σον ταρλά και τουλόατ’ εξαπλούουουτονε ‘ς σου δεντρίου τη σκίαν απουκά και επίνισκεν τον τσιάρον ατουκ’ οι γυναίκοι άτου εσγάλειναν κ’ εμακέλλιζανε. Κάθαν και λίον εχούλιζε με όλον ατου τη δύναμη: «Μαβί ποντζούκ κιμντέ ίσε, ουνά σεβέριμ τζόκ!»
Και, ζάααπ, ζαπ, εκείνοι το μακέλλι…
Ήρτεν κ’ έναν ημέρα κι ο Τούρκον εψόφησε… Βούουου, οι γυναίκοι ατου… Εσαβάνωσαν κ’ έθηκαν ατονα ‘ς ση μέσην απάνου και κλαίουν άτονα, χα κάτι διάκρυα κοκκύμελα, τσαρσαμπαλούδικα κρομύδια τα μάτια τουνα. «Αχ,» είπεν η μία, «εδώκες με και το ζινίχιιι, ασ’ σο πολλά το εγάπανες μεεε…». «Μακάρ’ εσέν’ εδώκεν το ζινίχι», είπεν η δεύτερη. «Εμέν εδώκεν το ζινίχι», είπεν η τρίτη. «Αχά το ζινίχιν», είπεν κ’ στερνή… Μοντες ντρανούνε: Όλ’ είχαν απ’ ένα!.. Εγνάεψαν πως όλους εγέλαξεν, ο σκύλο… Σαβουρεύουν ατ’ απάν’ άτου, μολούν άτον άκλαυτον και άθαφτον και σηκούντανε πάνε διαβαίνουνε.
Ι.Τ. Παμπούκης
Στην ιερή μνήμη του Βαρθολομαίου Ρουσάκη.
