Η Zoe Maria Holohan, η γυναίκα που λίγες μέρες μετά το γάμο της, στην Ιρλανδία, είδε τον σύζυγό της να σβήνει μέσα στις φλόγες, κατέθεσε όσα έζησε τη μοιραία μέρα από το ταξίδι του μέλιτος στην Ελλάδα. Τη μέρα που η φωτιά στο Μάτι κύκλωσε τη βίλα όπου έμεναν και την σημάδεψε για πάντα.
«Τον έβλεπα να καίγεται ζωντανός. Και μετά “έφυγε”… Δεν ήθελα να ζήσω… Κάθε νύχτα που κλείνω τα μάτια μου, είμαι πίσω στο Μάτι. Μου λείπει ο Μπράιαν», είπε μεταξύ άλλων.
Η μάρτυρας, που έχει γράψει βιβλίο για την πιο τραγική στιγμή της ζωής της, ανέφερε στους δικαστές: «Ο λόγος που ήθελα να σας μιλήσω σήμερα, είναι ότι 6 χρόνια μετά όχι μόνο έχω τα σημάδια, τα πόδια μου έχουν αλλοιωθεί και κάνω ακόμα θεραπεία με λέιζερ – προσπαθούν να βρουν χειρουργικές λύσεις αλλά ο χειρουργός μού έχει πει ότι πρέπει να ζω με το σώμα μου όπως είναι.
»Έχασα τον αγαπημένο μου, κι από τότε, αν και οι φίλοι μου μού λένε να προχωρήσω, δεν έχω αγάπη, δεν έχω σχέσεις, ντρέπομαι για το σώμα μου και δεν θέλω να το δει κανείς. Δεν θα έπρεπε… Άλλοι είναι αυτοί που θα πρέπει να νιώσουν άσχημα. Και κάθε νύχτα που κλείνω τα μάτια μου, είμαι πίσω στο Μάτι.
»Μου λείπει ο Μπράιαν. Και το μόνο που βλέπω στα όνειρά μου είναι το Μάτι: πως χάνω τον Μπράιαν. Μπορεί να νομίζετε ότι 6 χρόνια είναι πολύς χρόνος, αλλά για μένα το Μάτι είναι μια ισόβια καταδίκη».
Η μάρτυρας τόνισε πως δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση για τη φωτιά, ούτε κάποιος συναγερμός ούτε τίποτε, και ότι όταν έπιασε φωτιά ο κήπος του καταλύματός τους, δεν βρέθηκε κανείς να τους βοηθήσει. «Σαν να ήμασταν εγκαταλελειμμένοι… Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έχουμε απαντήσεις. 104 άτομα έχουν χαθεί κι άλλοι ζούμε σαν ζωντανοί-νεκροί. Και δεν έχει τιμωρηθεί κανείς» είπε.
Η Holohan εξιστόρησε ότι βγήκαν με τον σύζυγο της στο δρόμο, όπου συνάντησαν πέντε παιδιά μόνα τους και τα πήραν μαζί τους. «Από το πουθενά εμφανίστηκε ένα αυτοκίνητο με τρεις ενήλικες. Ανοίξαμε την πόρτα και τα βάλαμε μέσα. Αλλά καταλάβαμε ότι δεν είχε χώρο για εμάς, οπότε μπήκαμε στο πορτμπαγκάζ. Οι φλόγες έρχονταν πάνω στο αυτοκίνητο.
»Τα μαλλιά μου άρπαξαν φωτιά και έλιωναν στο πρόσωπό μου. Ό,τι είχε μείνει από το φόρεμά μου είχε πιάσει φωτιά. Και τότε το αμάξι συγκρούστηκε… ένα δέντρο έπεσε πάνω μας, και κυρίως πάνω στον Μπράιαν. Το χέρι με το οποίο κρατούσα το αμάξι είχε λιώσει, και με το άλλο κρατούσα τον Μπράιαν. Μόλις τον άφησα έπεσε μέσα στη φωτιά και άρχισε να φωνάζει. Η τελευταία του κουβέντα ήταν “γιατί”. Συνέχιζα να φωνάζω το όνομά του ενώ τον έβλεπα να καίγεται ζωντανός. Και μετά έφυγε… Εκεί που καθόμουν, ξαφνικά εμφανίστηκε κάποιος που φορούσε στολή πυροσβέστη και με πήρε μέσα από ένα τείχος φωτιάς».
Για την απώλεια της συντρόφου του κατέθεσε ο Γιώργος Καΐρης, ο οποίος οργισμένος αναφέρθηκε στην πλήρη ανυπαρξία κάθε αρμόδιας υπηρεσίας όχι μόνο πριν από τον όλεθρο αλλά και μετά, όταν ξεκίνησε «ο γολγοθάς».
Όπως ανέφερε: «Ο Δήμος ήταν ανύπαρκτος. Δεν είχαν ούτε λίστα νεκρών, ούτε τίποτα. Το 112 δεν λειτούργησε. Στην Κινέττα εκκενώθηκαν τρία χωριά, σε εμάς τίποτα. 77 λεπτά έκαιγε η φωτιά ανεξέλεγκτη. Και ο κύριος Τόσκας δεν βρήκε υπηρεσιακό λάθος… Ο κύριος Τερζούδης είπε ότι θα έκανε το ίδιο… Έχουμε φτάσει σε μια δίκη για πλημμελήματα, σαν να δικάζουμε μια ζημιά σε ένα αυτοκίνητο. Ντρέπομαι… δυστυχώς νιώθω ότι μας κοροϊδεύουν όλους. Έχουμε φτάσει σε μια δίκη όπου προσπαθούμε να κερδίσουμε το χρόνο για να μην παραγραφεί».
Η Καλίτσα Αναγνώστου, πολυεγκαυματίας όπως και ο ανήλικος γιος της, κατέθεσε για όσα βιώνει η ίδια και το παιδί μετά τη φωτιά. «Έχουμε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη εμείς που απλά κοιμόμασταν εκείνο το απόγευμα… Ο γιος μου θα είναι εσαεί ασθενής λόγω των εγκαυμάτων… Ήμασταν εκεί μόνοι μας μέσα στην κόλαση του Δάντη, με ανθρώπους να ουρλιάζουν τη μια στιγμή και μετά σιωπή. Γιατί κάποιοι δεν έκαναν το βασικό: να μας πούμε να φύγουμε… Ούτε καν εκκένωση, απλά να φύγουμε από τη Μαραθώνος» είπε η μάρτυρας, η οποία αναφέρθηκε και σε όσα ακούστηκαν τότε:
«Ακούστηκε για άναρχη δόμηση του Ματιού και για το ότι δεν ξέραμε πού να πάμε. Για τους νεκρούς φταίμε οι ίδιοι γιατί ήμασταν εκεί. Δικές τους ευθύνες δεν υπάρχουν. Περάσαμε 19 μήνες να ακούμε παραποιήσεις της αλήθειας και να λένε πως όλα καλά τα κάνανε».
