Τη φράση του Γαλιλαίου «E pur si muove!» (Κι όμως, κινείται), προτάσσουν οι Πόντιοι Νυρεμβέργης στο κείμενο με το οποίο ανακοινώνουν την ανάκληση της πρόσκλησης που είχαν απευθύνει για συμμετοχή στην εκδήλωση Pride Nürnberg, σήμερα 03.08.2024.
Ακολουθεί αυτολεξεί το κείμενο του ΣΠΝ.
Κατόπιν ευγενικής προτροπής του Κώστα Φωτιάδη, καθηγητή ΝΕ Ιστορίας ΑΠΘ και των αιτιάσεών του για την ανωριμότητα της μέσης αντίληψης στην κατανόηση του ιδεολογικού πυρήνα της πρόσκλησης που είχε απευθύνει ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης στο Pride Nürnberg, η τελευταία ανακλήθηκε.
Η συμμετοχή του ΣΠΝ στην πορεία Pride θα επείχε τον πολιτικό συμβολισμό της εναντίωσης σε κάθε είδους κοινωνικό ρατσισμό –όπως η ομοφοβία–, μάλιστα ως συνοδοιπόρος του Δήμου Νυρεμβέργης, εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων Βαυαρίας, της Ευαγγελικής Εκκλησίας, υπηρεσιών δημόσιων αγαθών, σχολικών οργανισμών, υπηρεσιών υγείας και πολλών θεσμικοτήτων, όπως επίσης διαφόρων επιχειρηματικών ομίλων της Νυρεμβέργης.
(Άλλωστε αυτή ήταν και παραμένει η καταστατική στόχευση των διοργανωτών του Pride.)
Η διαπίστωσή μας από τη συνδιαλλαγή που προκλήθηκε μεταξύ προσώπων και θέσεων κατόπιν της πρόσκλησης-πρόθεσης συμμετοχής του ΣΠΝ στο Pride είναι μόνο θετική, διότι είναι αποκαλυπτική αν και εν πολλοίς αναμενόμενη τέτοια.
Ήταν ένα ισχυρό crash test τακτικής με ενθαρρυντικό συμπέρασμα που ανέδειξε τόσο τον προβληματισμένο συλλογισμό όσο και την προβληματική οχλοβοή και οχλαγωγία.
Περί της τελευταίας, η επίδικη εμπειρία παραλλήλισε επιπλέον, καταδεικνύοντας in vivo την ευκολία με την οποία ο εκάστοτε Κεμάλ-γεωπολιτικό συμφέρον μπορεί να εργαλοποιήσει τον οργανικό-λειτουργικό-κοινωνικό αναλφαβητισμό και αμάθεια-ιδεοληψία του όχλου για να κατορθώσει κοινωνική αναταραχή και κατευθυνόμενο πογκρόμ εναντίον ευάλωτων και «ενοχλητικών» ομάδων.
Σε κάθε εποχή οποιοσδήποτε ταγός λαϊκισμού θα προσαρμόσει το δικό του customizing «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» στη νοσηρή του ανάγνωση, στρατεύοντας τη μηχανική της Ιεράς Εξέτασης, τον κανιβαλισμό και την κλειδαρότρυπα του διαδικτύου, την πνευματική ένδεια και μισαλλοδοξία για το «άλλο», το διαφορετικό και το μειονοτικό υπέρ της ιδιοτέλειάς του.
Με τις δονήσεις της πρόκλησής μας καταστάθηκε (ελπίζουμε) πιο ευανάγνωστη η εποχή της γενοκτονίας των χριστιανικών λαών της Ανατολίας, καθώς προβλήθηκαν στο πεδίο οι συσχετισμοί πολιτικής νοημοσύνης, μορφωτικού επιπέδου, προπέτειας και κοινωνικών ενστίκτων ως αίτιες και αιτιατές παράμετροι των κοινωνικών ρατσισμών και φοβικών συνδρόμων όπως η ομοφοβία.
Σε κάποιο άλλο επί παραδείγματι Pride θα μπορούσε να καλέσει την κοινωνική αλληλεγγύη ο αλλόχρωος ή ο αλλόθρησκος όντας μειοψηφών και θυματοποιημένος στο κοινωνικό περιθώριο.
Ανάλογο δικαίωμα έκκλησης, αλίμονο, θα είχε και η πρόγονος ρωμιοσύνη του Πόντου, εάν διαβιούσε σε κοινωνίες αποδοχής, δημοκρατίας, ισοπολιτείας και κατίσχυσης επιστημονικής γνώσης, ορθολογισμού και πεπαιδευμένης κοινωνικής νοημοσύνης.
Εκτέθηκαν συνεπώς αδήριτα οι ανάγκες διαρκούς καλλιέργειας σε μείζονα ανθρωπιστικά θέματα, πολιτικής χειραφέτησης, ψύχραιμου κοινωνικού διαλόγου, απεμπλοκής από ιδεοληπτικές αγκυλώσεις και αναχρονιστικές αναγνώσεις της επικαιρότητας, ως εκ των ουκ άνευ παράγοντες προόδου και μέλλοντος κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αποκαλύφθηκαν –ωσαννά!– συνάμα οι αγωνίες πλήθους διαλεκτικά ασκούμενων νόων για τη δημοκρατική κοινωνία του διαλόγου, της καταλλαγής και της ενσυναίσθησης.
Η ανάκληση της πρόσκλησης δεν ακυρώνει επ’ ουδενί τους προσανατολισμούς του ΣΠΝ. Τουναντίον μάλιστα.
Η διάχυση στη συγχρονία και η διαλεκτική με την καθημερινότητα αποτελούν, εύλογα, προϋποθέσεις για την πλάτυνση των ακροατηρίων και των απαραίτητων συμμαχιών σε κάθε πολιτικό αγώνα του μεταπροσφυγικού ελληνισμού.
Τα πολιτιστικά σωματεία δεν μπορεί να είναι μορμονικές κοινωνίες και μουσεία ταριχευμένης λαογραφίας με τα στελέχη τους έγκλειστους ξεναγούς των, αλλά ευκαρυωτικά κύτταρα μιας αναπόδραστα μεταβαλλόμενης κοινωνίας και των επίκαιρων πολιτικών της προκλήσεων.
Η δική μας επιλογή σε παραστάσεις κλίμακας, όπως η πορεία της Πρωτομαγιάς, η πρόσκληση στο Pride κ.ά., θεμελιώνει την έξωθεν καλή μαρτυρία αλλά και αξιοπιστία μας ως ικανού συνομιλητή των θεσμών στις ευρύτερες κοινωνίες του – αναγνωρίσεις που εισπράττουμε με περηφάνια.
Συνεπώς, ακόμη και αν δεν ήμασταν φέτος «εκεί» (τρανόν το χατήρ’ ις Κώστη…) θα είμαστε πάντοτε με τα μπαϊράκια μας αναπεπταμένα στα ξέφωτα των κοινωνικών και δημοκρατικών αγώνων.
Τανάντι στις υποδόριες διεργασίες εκφασισμού και οπισθοδρόμισης των κοινωνιών μας.
«ΕΚΕΙ» ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ…
Για σένα ΜΑΝΑ που «ξέρεις» από το πρώτο του κλάμα και γυρεύεις κουράγιο πώς ν’ αντέξεις τα «λόγια» στη γειτονιά.
Για σένα ΠΑΤΕΡΑ που σε ματώνουν «εκείνα» τ’ ανέκδοτα στην καφετέρια.
Για σένα ΓΙΑΝΝΗ που φοβάσαι να ψάξεις τη ματιά του «μπροστά σε κόσμο».
Για σένα ΜΑΡΙΑ που ’ναι φριχτή φυλακή το σώμα σου.
Για σένα ΜΝΗΜΗ μήπως πάψει η ρατσιστική ρητορική να επωάζει νέες γενοκτονίες.
Για σένα ΔΗΜΙΟΥΡΓΕ, για να νιώσεις δικαίωση πως πιάνει τόπο το δώρο της νοημοσύνης.
Για σένα ΝΑΖΩΡΑΙΕ της Αγάπης, της Συγχώρησης, της Ταπείνωσης, της Μοιρασιάς, της Μετάνοιας και του «Ουαί…»
Για σένα ΠΟΠΑΚΑΛΟΕΡΕ που χρίστηκες λιθοβολιστής μας γιατί «έπρεπε», ενώ νιώθεις…
Για σένα ΚΟΙΝΩΝΙΑ που θα ξημερώσεις αύριο μήπως έρθεις και σήμερα ακόμη.
Για σένα ΗΛΙΕ που πήρες και γυρίζεις, τιμή στα μεροκάματα του λεύτερου στοχασμού και της επιστήμης.
Για σένα ΣΧΟΛΕΙΟ που πρέπει να τολμήσεις, τώρα που μετράς περίσσιους φίλους και προσμονές.
Για σένα ΔΗΜΙΟΥΡΓΕ, για όλες τις επιλογές Σου, που ’ναι όλη η Δόξα Σου.
