Την αποδόμηση των επιχειρημάτων που χρησιμοποιούν οι αρνητές εντός Ελλάδος της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και των υπολοίπων χριστιανικών λαών της Ανατολής επιχείρησαν τρεις Τούρκοι συγγραφείς, ερευνητές, αρθρογράφοι, βασιζόμενοι σε απόρρητες πληροφορίες από τουρκικές πηγές, τις οποίες παρουσίασαν σε εκδήλωση του Σωματείου Δράσης «Νίκος Καπετανίδης».
Οι τρεις Τούρκοι συγγραφείς Tufan Sisli, Nevzat Onaran, Tamer Cilligir, ξεδίπλωσαν και παρουσίασαν στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι οι Τοπάλ Οσμάν και Μουσταφά Κεμάλ έδρασαν από κοινού και με σχέδιο στην εξολόθρευση χιλιάδων ανθρώπων, μη μουσουλμάνων και κατέκλεψαν τις περιουσίες τους.
Αναλυτικά, ο Tufan Sisli στην ομιλία του αναφέρθηκε διεξοδικά στην καταγωγή και οικογένεια του Τοπάλ Οσμάν, του χειρότερου δολοφόνου των Ελλήνων του Πόντου. Ξεκαθάρισε ότι δεν ήταν Λαζός, όπως έχει ευρέως κυκλοφορήσει αλλά Τσεπνής, μέλος δηλαδή μιας Εθνικής ομάδας Τουρκογενών που ζει μεταξύ Πλατάνων και Κερασούντας.
Ο Τοπάλ Οσμάν υπήρξε μια εγκληματική προσωπικότητα, που όλη η ζωή του έχει παρουσιαστεί στην επίσημη ιστοριογραφία της Τουρκίας με χαλκευμένες πληροφορίες και ψεύδη.
Σύμφωνα με τον Tufan Sisli, ο Τοπάλ Οσμάν δεν έδρασε μόνος, αλλά με κεντρικές εντολές του Κεμάλ Μουσταφά μέχρι τέλους.
Ο Κεμάλ ήταν όμως αυτός, που έδωσε την εντολή του αποκεφαλισμού του, καθώς ο Τοπάλ Οσμάν είχε προσπαθήσει να δολοφονήσει πρώτος τον Κεμάλ και απέτυχε. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του πιο σκληρού πολιτικού αντιπάλου του Κεμάλ, τον βουλευτή Τραπεζούντας Αλή Σουκρού, από τον Οσμάν.
Την εντολή για τη δολοφονία την είχε δώσει ο ίδιος ο Κεμάλ, επειδή ο Σουκρού είχε εγείρει βέτο στην υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης, την οποία θεωρούσε προδοσία του Μυστικού όρκου του Έθνους του 1920, που ήθελε όλα τα Βαλκάνια και την Ελλάδα, την Κύπρο το Κιρκούκ, τουρκικά.
Από την πλευρά του, ο Nevzat Onaran, με στοιχεία απαρίθμησε της πράξεις ξεριζωμού, εκπατρισμού και τελικής εξόντωσης των Χριστιανών στην δεύτερη φάση 1919-1922, που ήταν και η χειρότερη από όλες.
Έθεσε το πλαίσιο στην ανάγκη της Γερμανίας που ήλεγχε πλήρως το Νεοτουρκικό κίνημα να εξασφαλίσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ανατολίας, σχέδιο που προέβλεπε την εξαφάνιση των άμεσων ανταγωνιστών, που δεν ήταν άλλοι από τους γηγενείς Έλληνες και Αρμένιους.
Τέλος, ο Tamer Cilligir αναφέρθηκε στο πολιτιστικό περιβάλλον που δημιούργησαν οι Έλληνες στον Πόντο από το 1850 και μέχρι το 1922. Αναφέρθηκε στα τραγικά γεγονότα της Γενοκτονίας, ενώ παράλληλα στηλίτευσε την ύπαρξη του Μουσείου του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη.
Ο συγγραφέας περιέγραψε τις μετονομασίες των ελληνικών χωριών και πόλεων, την πολιτισμική γενοκτονία των μνημείων, αλλά και την εξαφάνιση της γλώσσας και της παράδοσης στο νέο τουρκικό κράτος.
Την μετάφραση των ομιλιών έκανε η Λαλέ Αλατλί.
