Το συνόρ’ τη Τσίτες και τη Χαβίανας έτον το ραχίν τη Τζιτί’. Σην ταπάν απάν’ τη Τζιτί’ έτον έναν παρεκκλήσ’ τ’ Αεν-Κήρκα. Εκείνο έτον άσουλα το συνόρ’. Άμαν οι Τσιτενοί και οι Χαβανίτ’ ‘κ’ ήευαν. Το λέω σας εν’ πολλά-πολλά χρονών μεσελέν. Οι Τσιτενοί έλεαν τ’εκεινέτερον εν’ Αεν-Κήρκας και τ’ Ομάλ’ (έναν τσαϊρόπον σον Αεν-Κήρκαν αφκά μερέαν κι απάν’ σον σύρτεν) κ’ οι Χαβανέτ’ πα έλεαν τ’ εκεινέτερον εν’. Και για τ’ ατό πάντα εντούναν κ’ επαίρ’ ναν. Κάποτε ήευαν κ’ εδίναν γαρέρ’ τ’ έναν το χρόνον να λειτουργούν τ’ Αεν-Κήρκα την ημέραν οι Τσιτενοί και τ’ άλλο οι Χαβανίτ’. Άμαν έτον και τ’ Ομάλ’. Ατό πώς θα εποίναν ατο; Να ίσα, έναν ημέραν οι Χαβανίτ’ είπαν σοι Τσιτενούς:
— Θα εβγάλωμε εμείς είναν παχλιβάνον∙ είναν πα εβγάλτε εσείς και ας παλεύ’νε. Ήμποιος νικά, τ’ εκεινέτερον εν’ τ’ Ομάλ’. Οι Τσιτενοί ένταν ραζήδες. Άμαν ο παχλιβάνον τη Τσίτες κι άλλο παλληκάρτς έτον και σα δύο-τρία κλωσίματα έσ’ κωσεν κ’ έσυρεν τρία-τέσσαρα αρσίνα μακρά τον Χαβανίτεν. Κ’ επεκεί κ’ υστέρ’ το μέρος το ερούξεν ο Χαβανίτες ο παχλιβάνον έντον ταά συνόρ’. Κι άλλο ‘κ’ ετάβιζαν. Αοίκα ταβία πολλά εγίντανε εκέσ’ σα χωρία.
Σο Μικρόν την Τσίτεν και ση Ρυάκ’ ανάμεσα κι απάν’ ση Κάγκανας τον σύρτεν έτον κ’ έναν παρακκλησόπον τ’ Αεηλία, να βοηθά. Ε, για τ’ ατό πα πόσα ταβάντας ένταν σ’ εμέτερα τα ημέρας. Το χρόνον έναν ημέραν θα ελειτούργαναν και απάν’ σ’ ατό ‘κ’ ήευαν να εποίναν ατο χρόνον και χρόνον.
Για τ’ Αεν-Κήρκα το παρακκλήσ’ έλεαν οι παλαιοί μουν ταά έτον έναν ασ’ σ’ εφτακόσα εγκλεσίας και παρακκλήσα τ’ έχτισεν κάποιος βασιλέας τη Τραπεζούντας. Εν’ σωστόν, ‘κ’ σωστόν, ‘κ’ εξέρω, εγώ αέτσ’ εχ’ ατο ακουστόν. Κρίμαν, μιστόν, ση γούλαν ατουν, π’ έλεαν ατο.
