Ένα μεγάλο κόκκινο πανί κρέμεται από τη ζώνη του αγάλματος του Αριστοτέλη, έξω από το κτήριο διοίκησης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Γύρω του διάφορες ταξιδιωτικές τσάντες, άλλες τακτοποιημένες και άλλες άτακτα αφημένες.
Στην άκρη του κόκκινου πανιού «ξετυλίγεται» ένας μαύρος διάδρομος σαν χαλί. Έχει γραμμένα επάνω του 14 ονόματα, και δίπλα τους έναν αριθμό.
Είναι τα ονόματα των δεκατεσσάρων φοιτητών του ΑΠΘ που χάθηκαν άδικα στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών πριν από ακριβώς έναν χρόνο, και δίπλα η ηλικία τους. Το κόκκινο πανί συμβολίζει το αίμα των παιδιών αυτών, και οι αφημένες τσάντες είναι οι αποσκευές τους.
Πρόκειται για το εικαστικό δρώμενο με τίτλο «Εις μνήμην – Μνήμη ενάντια στη λήθη» που παρουσίασε αργά το βράδυ της Τετάρτης 28 Φεβρουαρίου, έξω από το κτήριο διοίκησης του ΑΠΘ, το 5ο Εργαστήριο Ζωγραφικής του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στο δρώμενο έγινε στην ουσία μια αναπαράσταση των δραματικών λεπτών πριν και μετά την τραγωδία των Τεμπών, με την οποία οι φοιτητές τίμησαν τη μνήμη των συμφοιτητών τους που χάθηκαν, γεμίζοντας συγκίνηση όσους το παρακολούθησαν.
Η σταθμάρχης σφύριξε
«Σε πέντε λεπτά η αναχωρεί το τρένο InterCity» φώναξε η σταθμάρχης, και οι επιβάτες έκατσαν στις θέσεις τους, σε σκαμπό δεξιά και αριστερά του διαδρόμου με τα ονόματα των θυμάτων.
Στον τοίχο δίπλα στο άγαλμα του Αριστοτέλη ξεκίνησε η προβολή ενός βίντεο. Μια γυναίκα, μιλώντας στο τηλέφωνο είπε «θα σε περιμένω αγάπη μου, μην αργήσεις». Ένα τρένο άρχισε να κυλάει πάνω στις ράγες.
Ένας δυνατός κρότος έσπασε τον μονότονο θόρυβο του τρένου, και ξαφνικά η έκρηξη και φωνές νέων ανθρώπων. Άλλος εκλιπαρούσε για βοήθεια, άλλος έψαχνε τον φίλο του και άλλος βογκούσε από τα χτυπήματα.
Οι 14 νέοι και νέες, που είχαν το ρόλο των θυμάτων, σηκώθηκαν από τα σκαμπό, έχοντας σκεπασμένα με μαύρα πανιά τα κεφάλια τους. Ξεσκεπάστηκαν και φώναξαν ένας-ένας τα ονόματα των νεκρών φοιτητών. Με μια φωνή ζήτησαν δικαιοσύνη και υπενθύμισαν ότι το έγκλημα δε θα ξεχαστεί ποτέ.
Αποσβολωμένα, εκατοντάδες άτομα, κρατώντας στα χέρια αναμμένα κεριά, παρακολουθούσαν το δρώμενο σιωπηλά. Είπαν και αυτοί το δικό τους αντίο, για μία ακόμα φορά, στα αθώα θύματα της τραγωδίας.
Ρωμανός Κοντογιαννίδης
