«Famagusta», όπως είναι το λατινικό όνομα της Αμμοχώστου, ονομάζεται η νέα δραματική σειρά που κάνει πρεμιέρα την Κυριακή στο Mega και στην οποία πρωταγωνιστεί η Κοραλία Καράντη.
Για το ρόλο που θα υποδυθεί, αλλά και για τα σημεία όπου ταυτίζεται, η ηθοποιός μίλησε στην Ελεονώρα Μελέτη, στην εκπομπή «Mega Καλημέρα».
«Είναι μια ιδιαίτερη ιδέα του σεναρίου που μπλέκει το παρελθόν, το 1974 με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, με το παρόν του 2024 πια. Παράλληλα υπάρχει ένας άλλος άξονας, οι μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν με κάποιο τρόπο εκείνες τις τραγικές μέρες της εισβολής, είτε οι ίδιοι σαν θύματα, είτε μέλη της οικογένειας τους. Θα είναι δραματοποιημένες μαρτυρίες που θα παιχτούν από guest ηθοποιούς σε κάθε επεισόδιο. Είναι πολύ έξυπνο και ενδιαφέρον αυτό το “πλέξιμο” που έχει κάνει η Βάνα Δημητρίου», είπε.
Και συμπλήρωσε για το ρόλο της: «Η Χριστίνα είναι μια γυναίκα που θα μπορούσε πάνω στο πρόσωπο της κανείς να προβάλλει όλες τις γυναίκες που έχουν υπάρξει θύματα πολέμου στην Ιστορία. Εγώ την λέω η “ανώνυμη της ιστορίας”, σαν πολλές άλλες. Χάνει το παιδί της, μία γυναίκα της το πήρε, επειδή νόμιζε πως είναι νεκρή. Όταν ξυπνάει δεν ξέρει τι έχει απογίνει αυτό το παιδί, αν είναι νεκρό ή ζωντανό. Το να χάσεις το παιδί σου είναι η ακρότατη απώλεια. Οι άνθρωποι που ζουν τέτοιες ακραίες καταστάσεις πολύ δύσκολα συνέρχονται. Είναι αυτό που λέμε επιστημονικά “μετατραυματικό στρες”. Αυτή η γυναίκα δεν μπορεί να συνεχίσει τη ζωή της, το παλεύει, και κάποια στιγμή το κάνει. Κάνει και άλλα παιδιά, όμως μέσα της έχει ένα κενό».
Η ταύτιση με το ρόλο
Στη συνέχεια η Κοραλία Καράντη αναφέρθηκε στην προσωπική της σύνδεση: «Επειδή έχω μεγαλώσει σε μια προσφυγική οικογένεια, οι παππούδες μου μετακινήθηκαν από τη Μικρά Ασία στην τότε Σοβιετική Ένωση, και ήρθαν στην Ελλάδα λίγο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η γιαγιά μου με την οποία μεγάλωσα και για μένα είναι σαν μάνα μου, ήταν ένα πρόσωπο που σε πολλά πράγματα μου θυμίζει τη Χριστίνα. Έπρεπε να είναι δυνατή, να μεγαλώσει τρεις κόρες μόνη της, είχε το τραύμα του πολέμου, της προσφυγιάς και της αέναης μετακόμισης. Χάρη στη γιαγιά μου είναι οικείο το πρόσωπο της Χριστίνας».
Με τον πατέρα της ήρθε πιο κοντά λίγο πριν φύγει από τη ζωή, κάτι για το οποίο δήλωσε: «Προφανώς κάθε παιδί θέλει δίπλα του και τον πατέρα του και την μάνα του. Αυτά είναι πράγματα που βαραίνουν τους ανθρώπους καθώς μεγαλώνουν. Από την άλλη πιστεύω πως μπορεί να τους κάνουν πιο πλούσιους ψυχικά, πιο δυνατούς, με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση απέναντι στα πρόσωπα που υποφέρουν».
