Και μόνο με την αναφορά του ονόματος του Γιώργου Σαρρή αρκετοί κολλούν δίπλα του επίθετα του τύπου «αδικημένος», ή κλισέ του τύπου «δεν έπαιξε το παιχνίδι του συστήματος». Θεωρητικά θα μπορούσε κάποιος να πει πως ισχύουν.
Όμως ο βασικός παράγοντας είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Που ήξερε πώς παίζεται το παιχνίδι, αλλά δεν του ταίριαζε.
Και όχι, δεν ήταν ο επαναστάτης που έκρυβε μέσα του. Ήταν η φιλοσοφία και η στάση ζωής του. Και έτσι πορεύτηκε ο (κατά τον Μανώλη Ρασούλη) «εθνικός μας νταλικιέρης».
H Θήβα, η Χαρούλα, η οικογένεια
Ήταν αυτή η φωτογραφία που πόσταρε η Χάρις Αλεξίου ανήμερα του Αγίου Γεωργίου. Την ημέρα της ονομαστικής γιορτής του αδελφού της που «έφυγε» σαν σήμερα το 2017. Και μας πήγαινε πίσω σε μια χρυσή εποχή για το ελληνικό τραγούδι και τη δισκογραφία, τη δεκαετία του 1980, όταν τα δύο αδέλφια ηχογραφούσαν μαζί.
Τα δύο αδέλφια που ήταν στήριγμα ο ένας για τον άλλον, που βίωσαν τις δυσκολίες από την παιδική ηλικία, και που στο δρόμο της καριέρας δεν μπλέχτηκε ποτέ ο ένας στα βήματα του άλλου.
Ο Γιώργος Ρουπάκας (όπως ήταν το πραγματικό του επώνυμο) γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1948 σε ένα χωριό της Θήβας, από πατέρα αγρότη και μητέρα μοδίστρα με καταγωγή από τη Σμύρνη. Η οικογένειά του αντιπάλευε τη φτώχεια με το τραγούδι στην καθημερινότητά της. Και όλα αυτά, όπως αποδείχτηκε, επηρέασαν τον Γιώργο από την παιδική του ηλικία.
Αυτή είναι η ωραία, η νοσταλγική πλευρά. Όμως η αληθινή ζωή τούς πήγε αλλού. Η οικογένεια Ρουπάκα αναγκάστηκε να φύγει από τη Θήβα για λόγους υγείας του πατέρα, ο οποίος έχασε τη μάχη για τη ζωή το 1958.
Δύο χρόνια αργότερα, ο 12χρονος Γιώργος μπάρκαρε. Και εκεί ίσως να κρύβεται το πνεύμα της ελευθερίας που τον διακατείχε σ’ όλη του τη ζωή. Μάλιστα, από τύχη επέζησε μετά από ένα φοβερό ναυάγιο στον Ινδικό, κατά το οποίο πέθαναν άλλοι συνάδελφοί του.
Το 1972 βρέθηκε στη Δανία με δική του επιχείρηση – τα ταξίδια στην Ελλάδα τακτικά. Εκείνη την περίοδο η αδελφή του είχε κάνει τα πρώτα της βήματα στο χώρο, και γνωρίζοντας τις φωνητικές δυνατότητες του Γιώργου, τον έστειλε στον Μπάμπη Τσετίνη να τον ακούσει. Ο τραγουδιστής ενθουσιάστηκε και τον σύστησε σε νυχτερινά κέντρα της εποχής.
Η πορεία συγκεκριμένη: Λίγα τραγούδια στην αρχή, και μετά σεγόντα. Άρχισε μεν να ξεχωρίζει, αλλά όλο αυτό τον εκνεύριζε. Και το 1978, μετά το θάνατο της μητέρας του, τα παράτησε όλα και πήγε στην Κέρκυρα όπου ασχολήθηκε με επιχειρήσεις.
Άμα σε θέλει η επιτυχία…
Τέσσερα χρόνια μετά, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο οποίος ετοίμαζε έναν –σπουδαίο όπως αποδείχτηκε– πολυσυλλεκτικό δίσκο, το Παίξε Χρήστο επειγόντως. Και χρειαζόταν… επειγόντως άλλο ένα τραγούδι για να κλείσει. Ο συνθέτης είχε ετοιμάσει πέντε, ένα εκ των οποίων ήταν το «Με τα φώτα νυσταγμένα». Ο ίδιος δεν το πολυπιστεύει, αλλά στους υπεύθυνους της εταιρείας αρέσει. Από την άλλη, κανένας από τους Ελένη Βιτάλη, Δημήτρη Κοντογιάννη και Πασχάλη Τερζή που συμμετείχαν στο δίσκο δεν ήθελε να το πει.
Ο Γιώργος Σαρρής πείστηκε, σαν μια επιστροφή στα παλιά, για λίγο. Μια μέρα μπήκε στο στούντιο της Columbia, και μαζί με το εν λόγω τραγούδι ηχογράφησε άλλα τέσσερα. Τελείωσε η ηχογράφηση και ο τραγουδιστής επέστρεψε στο μαγαζί του στην Κέρκυρα χωρίς να υποψιάζεται αυτό που θα ακολουθούσε.
https://www.youtube.com/watch?v=KL_Q_UgM4fI
Αμέσως μετά ήρθε ο πρώτος προσωπικός δίσκος με τον τίτλο Νταλίκες – χάρηκε την επιτυχία, αλλά μέχρι ενός σημείου. Είχε μπει πλέον στο κλαμπ της πρώτης γραμμής, μόνο που ένα αληθινά ελεύθερο πνεύμα δεν συμβιβάζεται εύκολα με κάποιους κανόνες.
Δημόσιες εμφανίσεις, νυχτερινά κέντρα, άγχος για το σουξέ που μπορεί να φέρει και πρόχειρες επιλογές μόνο και μόνο για να παραμείνει στη θέση του.
Και όχι, δεν ήταν μόνο οι «Νταλίκες» –ή, αν προτιμάτε, το «Με τα φώτα νυσταγμένα»– η μόνη του επιτυχία. Υπήρξαν και άλλες. Αλλά ήταν τόσο σπουδαίο, τόσο μεγάλο αυτό το τραγούδι, που τον χαρακτήρισε και θα τον ακολουθεί για πάντα.
https://www.youtube.com/watch?v=f9MW20iT3Ks
Της μοίρας το παιχνίδι
Στη δεκαετία του 1990 το είδος που υπηρετούσε ο τραγουδιστής άλλαζε, και ο ίδιος καταλάβαινε ότι δεν του ταίριαζε. Έτσι από τα τέλη της δεκαετίας άρχισε να απέχει από τη δισκογραφία, ενώ και οι εμφανίσεις του στη νύχτα έγιναν λιγοστές.
Το 2006, καθώς περίμενε ένα ταξί, διερχόμενο όχημα έπεσε πάνω του με ταχύτητα και τον τσάκισε.
Ακολούθησαν χρόνια γεμάτα πόνο και δυσκολίες. Κατάφερε να ξανασταθεί στα πόδια του έχοντας για στήριγμά του τις δύο γυναίκες της ζωής του, όπως ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει τη σύντροφό του Βασιλική και την αδελφή του Χαρούλα. Και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ξαναμέτρησε τους φίλους και ποιοι τον αγάπησαν πραγματικά.
Το 2014 επέστρεψε στις ζωντανές εμφανίσεις και έγινε αποδεκτός και από τη νέα γενιά, που τον είχε μάθει από τα κλασικά του τραγούδια.
Το 2017, ξημερώματα 12ης Οκτώβρη, ο Γιώργος Σαρρής άφησε την τελευταία του πνοή την ώρα που κοιμόταν. Ήρεμα, αθόρυβα, σε μια σύντομη ζωή που είχε τα πάντα. Αλλά πάνω απ’ όλα, αξιοπρέπεια.
Σπύρος Δευτεραίος
