Στο Ιστορικόν λεξικόν της ποντικής διαλέκτου, ο Άνθιμος Παπαδόπουλος περιλαμβάνει το λήμμα «πετζάμπαρον», λέξη την οποία κατατάσσει στο ιδίωμα της Χαλδίας.
Αφορμή για να εντάξουμε τη λέξη πετσάμπαρον (ή πετζάμπαρον) στο σημερινό άρθρο ήταν ο μύθος του Αισώπου «Το πουλόπον και το σκωλεκόπον», που απέδωσε στα ποντιακά και εικονογράφησε με τον μοναδικό τρόπο του ο Γεώργιος Μ. Κωνσταντινίδης.
Σταθήκαμε σ’ αυτήν όχι τόσο γιατί μας δυσκόλεψε στην κατανόηση του κειμένου, όσο για την ομορφιά της. Τι πιο περιγραφικό για την κοιλιά, το στομάχι, από τον προσδιορισμό «πέτσινο αμπάρι»;
Αναζητώντας δε άλλες αναφορές, την συναντήσαμε στο θεατρικό έργο του αείμνηστου Δημήτρη Νικοπολιτίδη Όλια για την Παναΐλαν, κι εκεί έκλεισε ο κύκλος: Όταν ο Δ. Νικοπολιτίδης εγκατέλειψε τα εγκόσμια, ο Γεώργιος Κωνσταντινίδης τον είχε αποχαιρετήσει μ’ ένα εγκάρδιο κείμενο μαθητή προς τον δάσκαλό του.
