«Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, κάποιον Έλληνα θα βρεις», έλεγαν οι παλαιότεροι και δεν είχαν άδικο. Οι Έλληνες έχουν καταφέρει να φθάσουν στα πέρατα της Γης. Όπου κι αν πήγαν άφησαν και εξακολουθούν να αφήνουν το στίγμα τους. Κάποιες φορές το πρόσημο είναι αρνητικό, ωστόσο κατά κύριο λόγο οι Έλληνες καταφέρνουν όχι μόνο να ριζώσουν στις νέες τους πατρίδες αλλά και να διακριθούν για τα έργα τους. Έτσι τούτος ο κόσμος έχει γεμίσει μικρές ή μεγαλύτερες ελληνικές κοινότητες, όπου ακόμα και όταν οι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι δεν μιλούν τη γλώσσα μας, δηλώνουν με περηφάνεια τις ρίζες τους και φροντίζουν να διατηρήσουν την ορθόδοξη πίστη τους αλλά και τους δεσμούς με την πατρίδα.
Μια τέτοια ζωντανή ελληνική κοινότητα υπάρχει στο νησί Γκάλβεστον του Τέξας, που βρίσκεται πολύ κοντά στην αμερικανική ενδοχώρα.
Ο πρώτος Έλληνας που φέρεται να έφθασε στο Γκάλβεστον ήταν ο καπετάν Νικόλας, μέλος του στόλου του διαβόητου Γάλλου πειρατή Ζαν Λαφίτ.
Δεν γνωρίζουμε το επώνυμό του ή από πού καταγόταν, ούτε και καταφέραμε να εντοπίσουμε κάποιο πορτρέτο του, ωστόσο είναι γνωστό πως οι δύο άνδρες γνωρίστηκαν στη Νέα Ορλεάνη και έφθασαν μαζί στο νησί με την ημιολία «Μιραμπέλα» γύρω στο 1812.
Ο Έλληνας πειρατής, σύμφωνα με το texancultures.utsa.edu, επιχείρησε να νοικοκυρευτεί… αγοράζοντας σύζυγο από τη φυλή των Ινδιάνων Καρανκάουα (Karankawa) δίνοντας 10 λίβρες ζάχαρη και άγνωστη ποσότητα ρούμι. Όμως η γυναίκα πέθανε κατά τη διάρκεια φονικής καταιγίδας.
Έτσι επέστρεψε στο στόλο του Γάλλου πειρατή και μαζί έφυγαν από το Γκάλβεστον για τη χερσόνησο Γιουκατάν, καίγοντας ό,τι δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί τους. Ο Έλληνας ήταν γερό σκαρί και κατάφερε να τη γλιτώσει αν και αρρώστησε με κίτρινο πυρετό και βρέθηκε σε πλοίο που ναυάγησε. Επέστρεψε στο νησί του Τέξας το 1842 και δεν ξανάφυγε ποτέ. Εκεί ασκούσε το επάγγελμα του ψαρά και του αγρότη ενώ του άρεσε να διηγείται ιστορίες με πειρατές.
Γραπτές πηγές αναφέρουν πως πέθανε λίγες μέρες πριν κλείσει τα 100 χρόνια, όχι από φυσιολογικά αίτια αλλά κατά τη διάρκεια του τυφώνα που χτύπησε το νησί, στις 8 Σεπτεμβρίου 1900.
Από την κακοκαιρία πέθανε το ένα πέμπτο του πληθυσμού του νησιού ενώ ελάχιστα ήταν τα κτήρια που έμειναν στη θέση τους. Η ταχύτητα των ανέμων ξεπέρασε τα 130 χλμ/ώρα και το κόστος των υλικών καταστροφών έφθασε τα 700 εκατομμύρια δολάρια με σημερινά οικονομικά μεγέθη.
Τα χρόνια που ακολούθησαν το νησί ερημώθηκε και οι περισσότεροι κάτοικοι έστησαν αλλού τις ζωές τους. Ωστόσο σιγά-σιγά ο κόσμος επέστρεψε μόνο που η ποιότητα του πληθυσμού δεν ήταν καλή. Από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο ως και την δεκαετία του ’50, το Γκάλβεστον ήταν γνωστό ως κέντρο του τζόγου, της πορνείας και του ποτού και της νυχτερινής διασκέδασης. Το αποκαλούσαν ως «Πόλη της Αμαρτίας». Πέρασαν αρκετά χρόνια για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση.
Όλη αυτή την περίοδο, στην περιοχή υπήρχαν πάντα Έλληνες, στην πλειοψηφία τους ναυτικοί που αγάπησαν το μέρος ή έμειναν γιατί έκαναν οικογένεια, με αποτέλεσμα η ελληνική κοινότητα εκεί να θεωρείται από τις παλαιότερες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην πόλη λειτουργεί ο ελληνορθόδοξος ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου ενώ πολύ γνωστό είναι και το Ελληνικό Φεστιβάλ του Γκάλβεστον.
Φέτος το 39ο Ετήσιο Ελληνικό Φεστιβάλ του Γκάλβεστον θα πραγματοποιηθεί στις 14-15 Οκτωβρίου.
- Σημ.: Εάν έχετε περισσότερες πληροφορίες για τη δημιουργία της ελληνικής κοινότητας στο νησί με χαρά να τις δημοσιεύσουμε.
Πηγές
•el.wikipedia.org/wiki/Γκάλβεστον
•texancultures.utsa.edu
•findagrave.com
•galvestongreekfestival.com
•assumptiontx.org.
