Η ιστορία του ελληνικού στίβου έχει πολλές λαμπρές στιγμές, αλλά η 6η Αυγούστου του 1992 είναι μια μέρα που την θυμάται κάθε Έλληνας. Η Βούλα Πατουλίδου κατέκτησε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 100μ. με εμπόδια, προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση.
Η παρουσία και μόνο της Ελληνίδας αθλήτριας στην οκτάδα του τελικού ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Στο τέλος της κούρσας, η πρωτιά της έμοιαζε με κάτι από όνειρο.
Το μεγάλο φαβορί, η Αμερικανίδα Ντίβερς, έπεσε σε ένα εμπόδιο λίγο πριν από τον τερματισμό και η Βούλα ήταν αυτή που τερμάτισε πρώτη. Στα τελευταία 40 μέτρα της κούρσας, η Πατουλίδου έτρεξε με την ψυχή της, χαρίζοντας το πρώτο χρυσό μετάλλιο στον ελληνικό στίβο μετά από 80 ολόκληρα χρόνια. Η ίδια ήταν σοκαρισμένη από την επιτυχία και στα πρώτα λεπτά δεν είχε αντιληφθεί ότι εκείνη είχε τερματίσει πρώτη και ρωτούσε τους Έλληνες δημοσιογράφους που πανηγύριζαν τι είχε συμβεί.
Το χρονόμετρο ήταν σταματημένο στα 12:64, τη δική της επίδοση, που αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Μια επιτυχία που γέμισε εκατομμύρια Έλληνες με περηφάνια και με δάκρυα στα μάτια. Γιατί μέχρι σήμερα, όλοι όσοι είδαν αυτή την κούρσα θυμούνται που ήταν και τι έκαναν, αλλά και πως ένιωσαν.
Ιστορία, εκτός από την επίδοσή της, έγραψαν και οι δηλώσεις της μετά την κούρσα. «Πίστευα ότι θα μπορούσα να πάρω την 3η θέση. Αυτήν κυνηγούσα. Αν θέλετε το πιστεύετε, έτρεχα και έλεγα, στο τέταρτο, στο έβδομο, όγδοο, ένατο, δέκατο εμπόδιο, ότι πάω για την 3η, πάω για την 3η, και ξαφνικά βρέθηκα πρώτη. Δεν μπορώ να το καταλάβω, δεν μπορώ να το πιστέψω!», ανέφερε αρχικά
Στη συνέχεια, είπε την ιστορική φράση: «Απλά μπήκα στην κούρσα, ευτυχισμένη που ήμουν στον τελικό, και το μόνο που σκέφτηκα και έλεγα, ήταν για την Ελλάδα ρε γαμώτο θα τρέξω, για κανέναν άλλον. Και απλά ήταν τόσο υπερόπτες όλες εκεί μέσα οι αθλήτριες, που νόμιζαν ότι μεταξύ τους θα κυνηγήσουν, και είπα μην, περιμένετε και μένα».
