Μήνας του θερισμού είναι ο Ιούλιος, γι’ αυτό και στο ποντιακό ημερολόγιο έχει την ονομασία Χορτοθέρτ΄ς:
Ο Χορτοθέρτ’ς φερ’ το θέρος, έρται και πάει με το γέλος
Έρθεν και ο Χορτοθέρτ’ ς, έπαρ το δρεπάν’ σο χερτ’ ς.
Προς το τέλος Αυγούστου το σιτάρι πλενόταν και στέγνωνε στον ήλιο και με ένα τελευταίο κοσκίνισμα ήταν έτοιμο για το μύλο. Η άλεση γινόταν σε νερόμυλο (χαμαιλέτε) με μια κάποια σειρά (λαχίδα).
Τα άλευρα φυλάσσονταν στα αμπάρια, τα οποία είχαν δύο διαμερίσματα που κατέληγαν σε δύο ανοίγματα, τα ομμάτια. Στο ένα τοποθετούνταν τα λευκά άλευρα (χάσια) και στο άλλο τα μαύρα (τσαβτάρια).
Η παραλαβή γινόταν σε δόσεις με τη βοήθεια ξύλινης σέσουλας με το όνομα λαγότ’.
Η ποσότητα που συγκρατούσε το λαγότ΄ ήταν περίπου δύο οκάδες (κάτι παραπάνω από 2,5 κιλά). Τόση ήταν και η προσφορά σε περίπτωση που κάποιος φτωχός θα ζητούσε ελεημοσύνη: «Ο εφτωχόν θα παίρ’ την λαγοτέαν ατ’».
