Από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας ο Άγιος Παντελεήμων, τον οποίο τιμά, σήμερα, η Ορθόδοξη Εκκλησία λατρευόταν σε όλον τον Πόντο. Ο βίος, τα θαύματα αλλά και το μαρτύριό του συγκινούσαν βαθιά τους Έλληνες στην αλησμόνητη πατρίδα.
Σε πολλά χωριά οι πιστοί είχαν ανεγείρει εκκλησάκια αφιερωμένα στη Χάρη Του που ανήμερα της γιορτής του γίνονταν πόλο έλξης για χριστιανούς κι από άλλες περιοχές του Πόντου.
Η Αυλήαννα, στις υπώρειες του Όρους Άγιος Παύλος, στη Μεσοχαλδία, ήταν ένα από αυτά.
Όπως γράφει ο Γεώργιος Κανδηλάπτης-Κανίς στο έργο του Γεωγραφικόν και Ιστορικόν Λεξικόν των χωρίων κωμοπόλεων και πόλεων Χαλδίας, ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα βρισκόταν στην κάτω ενορία του χωριού. Στην άνω ενορία οι πιστοί είχαν χτίσει το ναό του Αγίου Δημητρίου.
Στο χωριό που ήταν το τελευταίο του ποταμού Τσίτες, ζούσαν 150 ελληνικές οικογένειες.
Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία και το χειμώνα κατέβαιναν στα Πλάτανα για να βιοποριστούν. Το ποτάμι που περνούσε από την Αυλήαννα είχε καλές πέστροφες και η περιοχή ήταν ονομαστή για το ποταμίσιο ψάρι της.
Κατά την παράδοση, η Αυλήαννα του Πόντου ήταν θερινό θέρετρο της Άννας Κομνηνής, από όπου πήρε το όνομά της. Σήμερα κατοικείται από μουσουλμάνους.
Μετά τη Γενοκτονία και την Ανταλλαγή οι κάτοικοι της Αυλήαννας σκόρπισαν στην Ελλάδα. Άλλοι πήγαν στη Θεσσαλονίκη, κάποιοι στην Κοζάνη ή στη Φλώρινα. Εκείνοι που ρίζωσαν στην Κοζάνη, περίπου 42 οικογένειες, έφτιαξαν τη δική τους Αυλήαννα κοντά στον σημερινό Πολύμυλο. Πλέον το χωριό άλλαξε όνομα και λέγεται Αυγή. Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι ο εορτασμός του Αγίου Παντελεήμονα, κάθε χρόνο, στην ομώνυμη εκκλησία που έχουν χτίσει.
Οι κάτοικοι επιστρέφουν στον τόπο τους, σ’ ένα ετήσιο συναπάντημα και αφού τιμούν τον άγιο όπως πρέπει γλεντούν ποντιακά μέχρι πρωΐας.
