Τις προηγούμενες δεκαετίες, κυρίως μέχρι τις αρχές του 1990, υπήρχε αυτό που θα λέγαμε «λαϊκός κινηματογράφος». Όχι ότι σήμερα δεν υφίσταται, απλώς έχει μεταλλαχτεί (παγκοσμίως) σε κάτι άλλο. Κάτω από αυτήν την ομπρέλα έμπαιναν όλα τα είδη, όπως δράμα, κωμωδία, περιπέτειες, αστυνομικά.
Συνήθως ήταν όχι ιδιαίτερα ακριβές παραγωγές, αλλά καλοφτιαγμένες, με ηθοποιούς αγαπητούς στον κόσμο που αρκετές φορές έπαιζαν τον ίδιο ρόλο σε παραλλαγές.
Φυσικά οι περισσότερες ταινίες δεν έβγαιναν έξω από την χώρα παραγωγής τους, εκτός από κάποιες κυρίως ιταλικές. Μην σας κάνει εντύπωση αυτό. Μπορεί η γαλλική γλώσσα π.χ. να είναι πιο διαδεδομένη, αλλά οι Ιταλοί και είχαν παράδοση στο είδος, και όταν η κινηματογραφική τους βιομηχανία ήταν στην ακμή της, υπήρχαν αμερικανικά κεφάλαια. Και με ένα καλό ντουμπλάζ, προέκυπτε και διανομή εκτός χώρας.
Κάτι τέτοιο έγινε με τα φιλμ του Μπαντ Σπένσερ.
Πολίτης δύο ηπείρων
Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1929, το πραγματικό του όνομα ήταν Κάρλο Πεντερσόλι και ήταν Ναπολιτάνος. Σύντομα, όμως, θα γινόταν… πολίτης του κόσμου. Οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του πατέρα του είχαν ως αποτέλεσμα συχνές μετακομίσεις. Και ο Κάρλο έβρισκε πάντα κάτι διαφορετικό να κάνει και να εντυπωσιάσει.
Όταν μετακόμισαν στη Ρώμη, για παράδειγμα, άρχισε την κολύμβηση και παράλληλα πέρασε στο τμήμα Χημικών στο πανεπιστήμιο της ιταλικής πρωτεύουσας. Όταν μετακόμισαν στη Νότια Αμερική, ο Πεντερσόλι έγινε βιβλιοθηκάριος στο Μπουένος Άιρες και στη συνέχεια γραμματέας της ιταλικής πρεσβείας του Μοντεβιδέο, στην Ουρουγουάη.
Και όταν, χρόνια μετά, το 1948, επέστρεψε στην Ιταλία, έγραψε ιστορία: Έγινε ο πρώτος Ιταλός που κολύμπησε 100 μέτρα σε λιγότερο από ένα λεπτό. Αυτό αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι ήταν καλός. Υπήρξαν κι άλλες αποδείξεις όμως…
Κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες το 1951• έφτασε στους ημιτελικούς των 100μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1952 και το 1956• πρωτάθλημα με τη Λάτσιο στο πόλο το 1954.
Ο Κάρλο θα μπορούσε άνετα να κάνει καριέρα στην κολύμβηση και στο πόλο, αλλά είχε άλλα σχέδια. Πήρε ντοκτορά στη Νομική αποδεχόμενος την πρόσκληση του πανεπιστημίου του YALE στις ΗΠΑ, και στη συνέχεια είχε ραντεβού με τη… μοίρα. Και μάλιστα δύο φορές.
Η γυναίκα της ζωής του
Η πρώτη ήταν όταν επέστρεψε στην Ιταλία, μετά τις σπουδές του. Γνώρισε τη Μαρία Αμάτο, τη γυναίκα της ζωής του, η οποία ήταν κόρη κινηματογραφικού παραγωγού. Έζησε μαζί της μέχρι το τέλος του, κάτι που μεταφράζεται σε 56 χρόνια έγγαμου βίου και τρία παιδιά. Η δεύτερη ήταν λίγα χρόνια μετά, το 1967, όταν γνώρισε τον Μάριο Τζιρότι – αυτόν που θα γινόταν το… έτερον ήμισύ του στις ταινίες.
Ο Πεντερσόλι, αν και είχε πεθερό κινηματογραφιστή, δεν το είχε εκμεταλλευτεί. Προτιμούσε να γράφει μουσική για ταινίες παρά να παίζει σε αυτές. Το 1967, όμως, δέχθηκε να παίξει σε ένα σπαγγέτι-γουέστερν. Εκεί, όπως προαναφέρθηκε, γνώρισε τον Τζιρότι. Ο οποίος θα γινόταν… Τέρενς Χιλ, την ώρα που ο Κάρλο γινόταν Μπαντ Σπένσερ. Το ψευδώνυμό του προέκυψε από την αγαπημένη του μπίρα (Bud) και τον σπουδαίο ηθοποιό Σπένσερ Τρέισι.
Όσον αφορά το δίδυμο, έδεσαν αμέσως. Το γεγονός ότι γύρισαν περισσότερες από 20 ταινίες τη δεκαετία του ’70, τα λέει όλα.
Όταν έριχνε ξύλο στα ταμεία
Είτε ως ντουέτο είτε σόλο, ο Μπαντ Σπένσερ έκανε τρελές εισπράξεις. Φυσικά οι ταινίες ήταν ντουμπλαρισμένες στα αγγλικά, αλλά η είσοδός τους στην αμερικανική αγορά έφερε και εκεί εισιτήρια.
Μία από τις χώρες που γνώρισαν εμπορική επιτυχία τα φιλμ του, ήταν και η δική μας. Οι δε ελληνικοί τίτλοι ήταν πλήρως εναρμονισμένοι με το πνεύμα των ταινιών, όπως: Ελάτε να σας δείρουμε, Το νου σας και σας φάγαμε, Οι γροθιές χορεύουν σάμπα, Τον λένε Μπουλντόζα και σαρώνει.
Ειδικά το τελευταίο προσωνύμιο, έσκισε στην Ελλάδα.
Η μόνη της ζωής του αποτυχία
Μετά το σινεμά, ο Σπένσερ αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να εντυπωσιάσει ξανά – αυτήν τη φορά με το να αποκτήσει δίπλωμα πιλότου για ελικόπτερα και αεροπλάνα τζετ.
Ο αέρας γενικά του άρεσε, αφού σύντομα ίδρυσε εταιρεία με αεροπλάνα που μετέφεραν αλληλογραφία. Και όταν την πούλησε στα ιταλικά ταχυδρομεία, είχε έρθει η ώρα για μία ακόμη νέα εμπειρία: την πολιτική.
Εκεί όπου κατέγραψε και τη μοναδική αποτυχία του, αφού δεν εξελέγη με το Forza Italia, το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το 2005.
Ο θάνατός του, στις 27 Ιουνίου 2016 σε ηλικία 86 ετών, έγινε θέμα σε όλο τον κόσμο.
Σπύρος Δευτεραίος
