Ορφανά, οι μεγάλες… παράπλευρες απώλειες κάθε πολέμου, κάθε σχεδίου εξόντωσης πληθυσμών. Στην ποντιακή διάλεκτο η λέξη είναι γετίμιν (Κερασούντα), ενώ σε Κοτύωρα, Τραπεζούντα και Χαλδία το ορφανό παιδί λεγόταν γετίμ’. Σύμφωνα με το Ιστορικό λεξικό της ποντικής διαλέκτου του Άνθιμου Παπαδόπουλου μια από τις βαριές κατάρες έχει ως εξής: «Γετίμ’ να ελέπω σε!».
Πολλά παιδιά ποντιακών οικογενειών έμειναν ορφανά καθ’ όλη τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Η αμερικανική οργάνωση Near East Foundation (Ίδρυμα Εγγύς Ανατολής) που δρούσε στην περιοχή της Αμισού συνολικά περιέθαλψε 17.971 παιδιά και στα τέλη του 1922 μετέφερε στην Ελλάδα 15.644 ορφανά, σε συνεργασία με φιλανθρωπικές οργανώσεις του Πόντου, όπως ήταν η Μέριμνα Ποντίων Κυριών της Τραπεζούντας.
Στον ελλαδικό χώρο εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ανακούφιση παιδιών μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή είχαν τα ορφανοτροφεία της Near East Foundation στη Σύρο και στον Κολινδρό Πιερίας.
![Ο έμπορος βαφών Ναζάρ Αγά Μανούσαγκιαν με την οικογένειά του στην Αντέπ, το 1912 (φωτ.: Hraztan Tokmadjian, Ayntabi Aseghnakordzoutyunu [The Embroidery of Ayntab], τ. 1, Χαλέπι-Ερεβάν, 2015)](https://www.pontosnews.gr/wp-content/uploads/2026/06/genoktonia-armenion-antep-360x180.jpg)
