Κρασί, μπόλικα φαγητά, γλυκά, ποντιακή λύρα, ανέκδοτα, γέλια και τραγούδια. Για μία ακόμα φορά το νεκροταφείο στο Μεσιανό, ένα από τα ποντιακά χωριά της Πέλλας, δεν δάκρυσε, δεν μοιρολόγησε, δεν άκουσε πένθιμες ψαλμωδίες. Η δεύτερη μέρα του Πάσχα ήταν μια μέρα χαράς, αναμνήσεων, μια μέρα που το τραπέζι αντί για τα σπίτια στρώνεται δίπλα στα μνήματα, και οι ζωντανοί «ανταμώνουν» με τους νεκρούς.
Το ταφικό έθιμο ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τους Πόντιους πρόσφυγες, οι οποίοι πηγαίνουν ‘ς σα ταφία για ένα εορταστικό γεύμα, διότι πιστεύουν ότι με την Ανάσταση οι ψυχές των αγαπημένων τους ανέβηκαν στον επάνω κόσμο.
Τη Δευτέρα του Πάσχα ή την Καθαρά Δευτέρα, αλλά κυρίως την Κυριακή του Θωμά, στα νεκροταφεία τρώνε, πίνουν και γλεντούν, σαν στο σπίτι τους. Μοιράζουν φαγητό σε φίλους, γνωστούς και περαστικούς, θυμούνται και τιμούν τους δικούς τους ανθρώπους στην τελευταία τους κατοικία.
Έτσι και στο Μεσιανό, προχθές ό,τι είχε το κάθε σπίτι μπήκε σε μια τσάντα, καρέκλες και τραπέζια στήθηκαν στον περίβολο του νεκροταφείου. Τα μνήματα είχαν ήδη λάμψει από καθαριότητα, κεριά ανάψαν και το τρισάγιο τελέστηκε.
Στη συνέχεια ήρθε η ώρα του φαγητού. Στο τέλος ευχήθηκαν «και του χρόνου», όπως θα έκαναν μετά από κάθε γιορτή.
