«Εύκαιρον εβδομάδα» αποκαλούσαν τη Διακαινήσιμο σε ορισμένα μέρη του Πόντου, δηλαδή εβδομάδα της ξεκούρασης και της ανάπαυσης. Από το επταήμερο αυτό δεν έλειπαν τα γλέντια και οι χοροί που χαρακτήριζαν το Πάσχα, μαζί με τις επισκέψεις σε φίλους και συγγενείς.
Γράφει ο Στάθης Αθανασιάδης (Γεροστάθης) στο βιβλίο του Ιστορία και λαογραφία της Σάντας:
«Λαμπροήμερα ονομαζόταν η Διακαινήσιμη εβδομάδα. Στα τριήμερα το τραπέζι ήταν στρωμένο, αρματωμένο και δεν το σήκωναν. Όλην αυτή την εβδομάδα δεν δούλευαν (εύκαιρον εβδομάδα, ντο σπείρτς ‘κί φυτρών’), ήταν αφιερωμένη στους χορούς και στα γλέντια.
»Την Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής γιόρταζε η ενορία Τσιακαλάντων. Κατά το διάστημα Λαμπρής-Ανάληψης πίστευαν ότι οι νεκροί ανασταίνονταν και ήσαν γύρω τους».
Με την ονομασία Διακαινήσιμος ή Εβδομάδα Διακαινησίμου (επίσημα: Διακαινήσιμος εβδομάς), ονομάζεται κατά το χριστιανικό εορτολόγιο η εβδομάδα που αρχίζει από την Κυριακή του Πάσχα και λήγει την αμέσως επόμενη, την Κυριακή του Θωμά.
Η ονομασία της οφείλεται πιθανότατα στο γεγονός ότι κατά τη νύχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα βαπτίζονταν ομαδικά οι κατηχούμενοι, οπότε και άρχιζε η πνευματική ανακαίνισή τους.
Σε ένδειξη αυτής της ανακαίνισης, και ταυτόχρονα αναγέννησης και πνευματικής καθαρότητας, οι νεοβαπτισμένοι φορούσαν καθ΄ όλη αυτή την εβδομάδα ρούχα λευκά, εξού και αποκαλείται και «λευκή εβδομάδα». Ο Αυγουστίνος χαρακτηρίζει επίσης την ίδια εβδομάδα ως «οκτώ ημέρες των νεοφύτων» (ή νεοβαπτισθέντων ή και νεοφωτίστων).
Τους παλαιότερους χρόνους ολόκληρη η εβδομάδα χαρακτηριζόταν αργία από κάθε εργασία (κανόνας Νικηφόρου του ομολογητού). Ο 6ος όμως κανόνας της εν Τρούλλω (Κωνσταντινούπολη) Πενθέκτης Συνόδου συνιστά στους χριστιανούς καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας τον καθημερινό εκκλησιασμό.
Μάλιστα κατά τους πρώτους χρόνους απαγορεύονταν και τα οποιαδήποτε θεάματα.
Ειδικότερα στην Κωνσταντινούπολη, η Διακαινήσιμος εβδομάδα εορτάζονταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια. Ο αυτοκράτορας καλούσε τους νεοφώτιστους καθώς και φτωχούς σε πλούσιο γεύμα, ενώ την Πέμπτη της Διακαινησίμου δεχόταν τον κλήρο προσφέροντας τιμητικό γεύμα στον Πατριάρχη και στους περί αυτόν.
Πολλά όμως και πλούσια δώρα διένειμαν οι αυτοκράτορες και σε επίσημες επισκέψεις που διενεργούσαν αυτή την εβδομάδα, ενώ απέλυαν από τις φυλακές κατάδικους για ελαφρά εγκλήματα.
Τα αυτοκρατορικά αυτά έθιμα πέρασαν και στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος με βασιλικές επισκέψεις σε στρατόπεδα και νοσοκομεία, και με έκδοση σχετικών διαταγμάτων για άρση στρατιωτικών ποινών – έθιμα που συνεχίζονται και σήμερα από την Προεδρία της Δημοκρατίας.
