Η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι ενέκρινε διάταγμα, βάσει του οποίου αποφασίζεται η κατασκευή γέφυρας που θα ενώνει την Καλαβρία με το νησί της Σικελίας. Την εποπτεία για την αποπεράτωση του έργου θα έχει το υπουργείο Υποδομών, επικεφαλής του οποίου είναι ο γραμματέας της Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι.
Το σχέδιο έχει συζητηθεί πολλές φορές στο παρελθόν, προκαλώντας κομματικές αλλά και ενδοκυβερνητικές αντιπαραθέσεις.
Αν το χρονοδιάγραμμα που μόλις εγκρίθηκε μπορέσει όντως να τηρηθεί, τα έργα θα αρχίσουν τον Ιούλιο του 2024 και αναμένεται να ολοκληρωθούν σε μια πενταετία. Η καλωδιωτή αυτή γέφυρα θα είναι μήκους 3,3 χιλιομέτρων (για την μετακίνηση ΙΧ αυτοκινήτων αλλά και τρένων), και όπως τονίζεται «θα είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο».
Κύριος στόχος είναι να αντικατασταθεί η σημερινή σύνδεση –η οποία πραγματοποιείται με φέρι μποτ– και να ευνοηθεί η οικονομική ανάπτυξη της Κάτω Ιταλίας. Το σχετικό διάταγμα προβλέπει ότι ειδική εταιρεία του δημοσίου (η Società Stretto di Messina) θα αναλάβει το συντονισμό των αναγκαίων δράσεων για την οικοδόμηση της γέφυρας.
Το συνολικό κόστος υπολογίζεται στα 7 δισ. ευρώ, τα οποία θα καλυφθούν εξ ολοκλήρου από το ιταλικό κράτος.
«Θα κάνουμε πραγματικότητα το μεγάλο αυτό έργο, θα εντυπωσιάσουμε τον κόσμο ολόκληρο», υπογραμμίζεται σε ανακοινωθέν του αρμόδιου υπουργείου, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του ΑΠΕ-ΜΠΕ Θ. Ανδρεάδη-Συγγελάκη.
Η ιταλική εφημερίδα La Repubblica, όμως, γράφει ότι στο παρελθόν, για μελέτες και σύσταση ειδικών εταιρειών με τον συγκεκριμένο στόχο, ξοδεύτηκαν πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να παραδοθεί στους πολίτες ούτε ένα μέτρο της καλωδιωτής γέφυρας. Παράλληλα, σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι πρόκειται για σεισμογενή περιοχή, όπως και ότι υπό κακές καιρικές συνθήκες –ιδίως με σφοδρό άνεμο– η πρόσβαση στη «γέφυρα του στενού της Μεσσίνης» θα μπορούσε να μην είναι εφικτή.
Για να μπορέσει, τέλος, να περιοριστεί το μήκος της στα 3,3 χλμ, θα πρέπει αναγκαστικά να επιλεγεί περιοχή η οποία απέχει αρκετά από τις πόλεις του Ρήγιου της Καλαβρίας και της Μεσσίνης της Σικελίας, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα να συνεχίσουν να λειτουργούν και οι σημερινές συνδέσεις, μέσω φέρι μποτ.
