Η αθηναϊκή εφημερίδα Εμπρός στις 3 Φεβρουαρίου 1923 δημοσιεύει μια ανταπόκριση Άγγλου δημοσιογράφου απ’ την Κωνσταντινούπολη στην οποία περιγράφεται το δράμα των προσφύγων του «Σελιμιέ».
«Προ ολίγου επανήλθον», γράφει ο ανταποκριτής, «εκ του στρατώνος “Σελιμιέ”, όπου 10.000 εκ των Ελλήνων εκδιωχθέντων των πλείστων άνευ προειδοποιήσεως εκ του νομού Τραπεζούντος και άλλων πόλεων του Πόντου και του εσωτερικού ευρίσκονται από ημερών υπό κάθαρσιν.
»Οι Έλληνες ούτοι εξεδιώχθησαν κατά τας τελευταίας εβδομάδας εκ των υποστατικών των, των καταστημάτων, των οικιών αυτών.
»Άλλοι συνελήφθησαν» συνεχίζει ο Άγγλος ανταποκριτής «εν μέση οδώ και συνεσωρεύθησαν αγεληδόν επί των ατμοπλοίων, μη φέροντες μεθ’ εαυτών άλλο ειμή τα ενδύματα, άτινα εφόρουν και ερρίφθησαν εις τον στρατώνα εκείνον, αναμένοντες ευκαιρίαν μεταφοράς των εις την Ελλάδα… Η ευφλογία μαστίζει ήδη τους δυστυχείς αυτούς πρόσφυγας. Το εκεί πλησίον ελληνικόν νοσοκομείον στεγάζει τριακοσίους ασθενείς και είναι κατάμεστον.
»Ουδεμία τροφή δίδεται εις τους πρόσφυγας αυτούς υπό της τουρκικής κυβερνήσεως, παρ’ όλον ότι είναι τουρκικής υπηκοότητος. Μόνον η Αμερικανική Επιτροπή Βοηθημάτων Νήαρ Ηστ τους δίδει ήμισυ άρτον καθ’ εκάστην…».
Ο δημοσιογράφος, συνεχίζοντας, περιγράφει την κόλαση του «Σελιμιέ» την αηδιαστική βρωμιά, το τρομερό αδιαχώρητο, όπου οι σταύλοι, τα αποχωρητήρια, οι βρωμεροί διάδρομοι, οι σκάλες και οι πιο απίθανες γωνιές έγιναν καταλύματα. Μέσα σ’ έναν μικρό χώρο – δωμάτιο, μέτρησε ο Άγγλος ανταποκριτής 147 άτομα. […]
• Απόσπασμα από το βιβλίο του Γ.Ν. Λαμψίδη: Τοπάλ Οσμάν – Ένα χρονικό μιας άγνωστης ελληνικής τραγωδίας (1914-1924), 6η εκδ., Βιβλία για όλους, Αθήνα χ.χ. [1η έκδ. 1969], β΄ τόμος, Η τελευταία πράξη, σ. 150.
