Αν και ξεκίνησε από άλλου είδους κινηματογράφο, ο Χρήστος Πολίτης έγινε σταρ από τις ταινίες του Τζέιμς Πάρις, την ίδια στιγμή που έπαιζε στην Επίδαυρο. Οι αντιφάσεις μιας ζωής και μιας καριέρας, σε μια χώρα που ακόμα και το θέατρο λειτουργούσε με ταμπέλες και κουτάκια. Ο Χρήστος Πολίτης τόλμησε, πήρε το ρίσκο, πλήρωσε τις επιλογές του – και τον τελευταίο καιρό, άθελά του, έκανε άνω κάτω την εγχώρια showbiz.
Ή μήπως για πολλούς, εξαιτίας του, φάνηκε το πραγματικό της πρόσωπο;
Όλα άρχισαν από το Broadway
Τα τελευταία 17 χρόνια, και συγκεκριμένα μετά το τέλος –ύστερα από 15 σεζόν– της «Λάμψης», ο Χρήστος Πολίτης εξαφανίστηκε από τη δημοσιότητα. Τα τηλέφωνα έσπαγαν για μια συνέντευξή του, όμως εκείνος αρνιόταν. Πάντα ευγενικά. Στο διάστημα αυτών των χρόνων έκανε δύο κοσμικές εμφανίσεις. Η μία σε μια πρεμιέρα και η άλλη για «στήριξη» στην υποψηφιότητα του ξαδέλφου του, Γιώργου Πατούλη, για τη νομαρχία.
Και πριν από μια δεκαετία, όταν έγινε μια εκπομπή-αφιέρωμα στη «Λάμψη», βγήκε και δήλωσε τη δυσαρέσκεια του, που ήταν για 15 χρόνια ο πρωταγωνιστής της και δεν τον κάλεσαν να μιλήσει.
Όλα άλλαξαν στο τέλος του καλοκαιριού, όταν έγινε η επίσημη ελληνική πρεμιέρα του φιλμ Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
https://www.youtube.com/watch?v=YbWdIdEp8LY
Με αυτό το φιλμ ο Χρήστος Πολίτης έκανε την επιστροφή του στο σινεμά, ύστερα σχεδόν από μισό αιώνα απουσίας. Και προς έκπληξη όλων, εμφανίστηκε στην πρεμιέρα. Έκπληξη γιατί μέχρι τότε ανάμεσα στους μύθους που κυκλοφορούσαν ήταν ότι είχε απομονωθεί εκτός Αθηνών, ενώ δεν ήταν λίγοι οι ηθοποιοί που δήλωναν ότι είχαν επικοινωνία μαζί του και ότι ήταν πικραμένος γιατί λόγω «Λάμψης» δεν τον ζητούσαν.
Μέχρι εδώ καλά. Για λόγους promo έδωσε και συνέντευξη στο site News 247, κι από εδώ άρχισαν όλα…
Ο Φώσκολος, η Δανδουλάκη και το καμινέτο
Η αρχική πρόταση στον Νίκο Φώσκολο για το ζευγάρι Γιάγκου και Βίρνας Δράκου, ήταν ο Ερρίκος Μπριόλας και η Τόνια Καζιάνη. Ο Πολίτης ήταν πρόταση της Αλίκης Βουγιουκλάκη, που είχαν παίξει παλαιότερα στο θέατρο. Η εθνική μας σταρ είχε τότε τον προστατευόμενό της, τον Κώστα Σπυρόπουλο, η Ελένη Κούρκουλα που υποδυόταν τη Σελήνη είχε τον τότε σύζυγό της Διαγόρα Χρονόπουλο, και η Κάτια Δανδουλάκη τον Μάριο Πλωρίτη.
Ο Χρήστος Πολίτης δεν είχε κανέναν. Δεν δίστασε να πει πως, πριν από τη «Λάμψη»: «Δεν είχα μία. Έφτασα όμως να παίρνω από τη μάνα μου χρήματα για τσιγάρα και βενζίνη. Και υποτίθεται ότι ήμουν γνωστός πρωταγωνιστής. Αποφασίζω λοιπόν να κάνω τη “Λάμψη”», δήλωσε στη –viral πλέον– συνέντευξή του.
Στην ίδια συνέντευξη δήλωσε πως αρχικά το όνομά του ήταν τέταρτο στη σειρά, ενώ για την τηλεοπτική του σύζυγο δεν έκρυψε ότι έπαιρνε περισσότερα χρήματα από εκείνον. Και συνέχισε: Εξαρχής η Δανδουλάκη είχε θέσει όρο να είναι στους τίτλους: “Η Λάμψη με την Κάτια Δανδουλάκη”. Ήθελε να μπει πρώτο όνομα. Άντε, λέω εγώ, ας μπει μετά “και ο Χρήστος Πολίτης”. Όχι, μου λένε, δεν θέλει κανέναν πλάι της. Κι εγώ πού πάω; ρωτάω».
Επίσης αποκάλυψε πως κάποια στιγμή στα πρώτα χρόνια, που ήθελε να αποχωρήσει, «Ήθελα να φύγω πριν από τη Δανδουλάκη και μου είπε τότε: “Σε παρακαλώ Χρήστο, επειδή έχω χρέη, ας το κρατήσουμε έναν χρόνο ακόμα και μετά φεύγουμε μαζί”. Τελικά αποφάσισε να φύγει χωρίς να μου το πει», είχε δηλώσει.
Όσο για το σενάριο της σειράς; Εκεί δεν χαρίστηκε στον Νίκο Φώσκολο: «Ο Γιάγκος Δράκος, αυτός ο μεγιστάνας, ένα βράδυ αναγκάζεται να κοιμηθεί στο γραφείο του, που έχει ένα καναπεδάκι και είναι σαν ένα μεσιτικό γραφείο της σειράς στο Αιγάλεω. Ξυπνάει το πρωί, ανοίγει μια πόρτα που υποτίθεται ότι είναι το μπάνιο, ρίχνει νερό στα μούτρα του, ξυρίζεται με το BIC, μετά βγάζει μια ψωροκολόνια από το συρτάρι, παίρνει ένα καμινέτο και φτιάχνει τον καφέ του».
Γύρος δεύτερος
Φυσικά η συνέντευξή του άναψε φωτιές. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που μίλησαν για αχαριστία, αλλά και γιατί μίλησε τώρα. Αλλά και δεν ήταν λίγοι αυτοί που χειροκρότησαν τη γενναιότητά του να απομυθοποιήσει το φωσκολικό έπος. Και όπως ήταν αναμενόμενο, ρωτήθηκε και η Κάτια Δανδουλάκη για τις δηλώσεις τού πρώην τηλεοπτικού της συζύγου: «Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, γιατί με τον Χρήστο Πολίτη είχαμε περάσει καταπληκτικά. Μα δεν τα ένιωθε, γιατί αν τα ένιωθε, θα τα έβλεπα. Νομίζω ότι πρέπει να έχει θέμα κατάθλιψης».
«Δεν γνώριζα ότι η κυρία Δανδουλάκη έχει ασχοληθεί με την ψυχιατρική και την ψυχανάλυση. Ας πληροφορηθεί λοιπόν η κυρία Δανδουλάκη ότι η διάγνωσή της έχει πέσει έξω. Δεν είμαι τίποτα από αυτά που λέει. Εύχομαι κάποια στιγμή –διότι μεγάλη γυναίκα είναι κι αυτή, σχεδόν συνομήλικη μου– να προσεγγίσει την πληρότητα, θα της κάνει καλό. Εγώ είμαι πλήρης. Αυτό, βέβαια, δεν την αφορά» είπε αρχικά ο Χρήστος Πολίτης.
Και συνέχισε προσθέτοντας: «Η κυρία Δανδουλάκη κάθε λίγο και λιγάκι εμφανίζεται σε διάφορες εκπομπές δηλώνοντας δημόσια πόσο πολύ με αγαπάει. Θα ήθελα λοιπόν να την πληροφορήσω κι εγώ δημόσια ότι η αγάπη της με αφήνει παγερά αδιάφορο. Εγώ δεν την αγαπώ. Η αγάπη που είναι λόγια, λόγια, λόγια, όπως έλεγε ο Άμλετ, είναι μπούρδες».
Σοκ; Πάντως τρίτος γύρος δεν προβλέπεται. Θεωρητικά. Είτε διαφωνεί κάποιος μαζί του είτε όχι, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Χρήστος Πολίτης δεν μασάει τα λόγια του.
Το παιδί από την Κρήτη
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη. Όπως περιγράφει: «Μέχρι τα 16 μου ήμουν ένα τέρας ασχήμιας. Είχα τεράστιο κεφάλι, με μια φωνή σαν πατημένο γατί, και ήμουν κοντός, δηλαδή στην παρέλαση με έβαζαν στην τελευταία τριάδα της τρίτης τάξης ακόμη κι όταν πήγαινα στην έκτη. Όλως παραδόξως, μέσα σε έναν χρόνο ψήλωσα περισσότερο απ’ όλους, και ξαφνικά ήμουν ο ωραίος του Ηρακλείου».
Θέατρο δεν είχε δει ως τότε, και με την προτροπή ενός φίλου του αποφασίζει να έρθει στην Αθήνα να γίνει ηθοποιός. «Δηλαδή θα πας να γίνεις αλήτης», ήταν η αρχική αντίδραση του πατέρα του. Παρ’ όλα αυτά, και με τη στήριξη της αδελφής του, ο νεαρός Χρήστος Πιατουλάκης (όπως είναι το πραγματικό του όνομα, «Πολίτης» έγινε μετά από προτροπή του Αλέξη Μινωτή), έρχεται στην Αθήνα. Αλλά φρικάρει και γυρνάει πίσω. Μπλέκεται με έναν παράνομο έρωτα, προκύπτει και υποψία εκδίκησης και ο νεαρός επιστρέφει στην Αθήνα.
Δίνει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1972 παίζει στην Επίδαυρο, όπως και το 1986.
Το 1972 υποδύθηκε τον Ορέστη στις τραγωδίες Χοηφόροι – Ευμενίδες πρωταγωνιστώντας δίπλα στην Ελένη Χατζηαργύρη και την Μαίρη Αρώνη. Η ερμηνεία του χαρακτηρίστηκε συγκλονιστική, ενώ τότε τον πλησίασε ένας Βρετανός ατζέντης προκειμένου να πάει στο εξωτερικό. Ο ηθοποιός αρνήθηκε, απόφαση για την οποία δεν μετάνιωσε ποτέ.
Το 1986 τον κάλεσε ο Αλέξης Μινωτής: «”Θα σου κάνω την τιμή να σου αναθέσω έναν πολύ σημαντικό ρόλο, τον Αγγελιοφόρο στον Οιδίποδα επί Κολωνώ, αλλά μη μου ζητήσεις πολλά λεφτά”. Τα λεφτά ποτέ δεν με ενδιέφεραν. Έτσι συνεργάστηκα με τον Μινωτή στην Επίδαυρο και είδα το μέγεθος του ηθοποιού. Μάλιστα, τότε είχε γραφτεί πολύ σωστά ότι ο Μινωτής είχε φτάσει στο επίπεδο του Σοφοκλή», είχε δηλώσει ο ηθοποιός.
Νωρίτερα είχε ξεκινήσει το «Απλό Θέατρο», μια εταιρεία που είχε ιδρύσει μαζί με τον Αντώνη Αντύπα και βρήκε στέγη στις αρχές του 1980 στην άγονη θεατρική περιοχή της Καλλιθέας. Στο «Απλό Θέατρο» ανέβηκαν σπουδαία έργα, και ο Χρήστος Πολίτης επιτέλους βρισκόταν στα νερά του.
Όμως όλα τα καλά τελειώνουν κάποτε, κι έτσι έληξε η συνεργασία του με τον Αντύπα – όχι αναίμακτα.
Στα πρώτα χρόνια της «Λάμψης» πρωταγωνίστησε και σε δυο μεγάλες εμπορικές επιτυχίες: στο Sweet charity με τη Σμαρούλα Γιούλη και στην Άννα Καρένινα με τη Μιμή Ντενίση.
Και μετά… «Την επόμενη χρονιά μου πρότεινε ο Λιβαδάς να ανεβάσουμε τους Αδερφούς Καραμαζόφ του Ντοστογέφσκι, και μάλιστα με έναν Ουκρανό σκηνοθέτη. Στη διανομή ήταν και ο Τίτος Βανδής, η Τάνια Τρύπη και ο βιαστής, ο Λιγνάδης. Παραπάνω από δεκατρείς θεατές δεν είχαμε σε καμία παράσταση», ομολόγησε ο ηθοποιός.
Το θεατρικό του φινάλε ήταν το Λιοντάρι το χειμώνα με σκηνοθέτη τον Κοραή Δαμάτη.
Και όπως αποκαλύπτει: «Έγινε ένας θίασος με την Αντιγόνη Βαλάκου –πολύ μεγάλη ηθοποιός– ανέβηκε μια πολύ ωραία παράσταση, κατά κάποιους ήταν η πιο ολοκληρωμένη μου ερμηνεία. Πάλι τα ίδια: Δεκατρείς θεατές. Άντεξα μέχρι τον Φεβρουάριο και είπα στον σκηνοθέτη: Δεν πάει άλλο, δεν γίνεται, δεν θέλει ο κόσμος, τι να κάνουμε; Έτσι αποχαιρέτησα το θέατρο. Όχι απλώς με μια αποτυχία. Αλλά με μια παταγώδη αποτυχία».
Ο Χρήστος Πολίτης σήμερα είναι ένας άνθρωπος που μίλησε και είπε τις αλήθειες του. Αλλά και αν κοιτάξει κανείς την πορεία του, βλέπει έναν σοβαρό επαγγελματία που σίγουρα αδικήθηκε από το σύστημα, που όμως ήταν πάντα έντιμος και ειλικρινής. Και μακριά από το παιχνίδι της δημοσιότητας και του εντυπωσιασμού. Και για όλα αυτά, αλλά κυρίως για το ταλέντο, αξίζει και έχει κερδίσει το σεβασμό των ανθρώπων που γνωρίζουν και βλέπουν πίσω από τις γραμμές.
Σπύρος Δευτεραίος
