Με την περίοδο της συγκομιδής της ελιάς να πλησιάζει, τα χωριά της Φθιώτιδας αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα που είναι κοινό σε πολλές αγροτικές περιοχές: την έλλειψη εργατικών χεριών. Μάλιστα, όπως αναφέρεται σε ρεπορτάζ του ΑΠΕ-ΜΠΕ, κάθε βράδυ υπάρχει… πλειοδοτικός διαγωνισμός στα καφενεία, μιας και οι ελαιοπαραγωγοί τρέμουν στην ιδέα ότι η σοδειά τους θα μείνει στα χωράφια.
«Πληρώνουμε 40 και 50 ευρώ μεροκάματο και μεταφέρουμε από 50 ή 60 χλμ μακριά κάποιους εργάτες γης» είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Νίκος Δημητρίου, ελαιοπαραγωγός από την περιοχή του Μώλου. Η ίδια κατάσταση κυριαρχεί σχεδόν σε ολόκληρη τη Λοκρίδα.
Ήδη ξεκίνησε το μάζεμα, αλλά τα δύσκολα είναι μπροστά, καθώς από τον Νοέμβριο τα εργατικά χέρια θα είναι ακόμα πιο… σπάνια. «Αν κάτι μας σώζει είναι ότι έχουμε ως περιοχή ελιές Καλαμών. Αυτοί που έχουν πράσινη ελιά έχουν ενεργοποιήσει ακόμη και μακρινούς τους συγγενείς για να μπορέσουν να πάρουν την παραγωγή από το χωράφι» δήλωσε ο Γιάννης Παπαμίχος από την Αταλάντη.
Οι ελαιοπαραγωγοί τονίζουν ότι η αύξηση της ζήτησης έφερε και αύξηση στα εργατικά έξοδα. «Το κόστος φτάνει τα 65-70 ευρώ την ημέρα. Δηλαδή, 140 με 150 κιλά πράσινες ελιές για καθέναν από τους εργάτες για να μαζέψουμε το προϊόν μας. Σε μας θα μείνει ο κόπος στο τέλος» εξήγησε ο Στέλιος Αναγνωστόπουλος, προσθέτοντας την υπερωρία για τη διαλογή της ελιάς, το φαγητό, το εργόσημο, τη μεταφορά.
Η κατάσταση στη Φθιώτιδα είναι τέτοια που δεν φτάνουν ούτε οι 20-25 πρόσφυγες που ζουν στο Κέντρο Φιλοξενίας Θερμοπυλών και γνωρίζουν τη δουλειά. «Έχουμε μπει σε λίστα αναμονής» σημείωσε ο Νίκος Ζαρκάδας από τον Μώλο της Λοκρίδας.
Ακόμη και οι προσκλήσεις εργατών από ξένα κράτη με ανοιχτές λίστες, όπως έχει αποφασιστεί από τα αρμόδια υπουργεία, δεν αποδίδουν. «Δεν είναι μόνο ο γραφειοκρατικός μηχανισμός. Ούτε οι ευθύνες που αναλαμβάνεις. Είναι ότι δεν βρίσκεις. Ακόμη και αν βρεις κάποιους μέσα σε λίγο καιρό σου φεύγουν, πιθανά, για άλλη χώρα» ανέφερε ο Μάνος Σπαθούλας.
Το ίδιο άγχος πέρασαν και αυτοί που ήθελαν να μαζέψουν τα φιστίκια τους. «Ευτυχώς έκανε καλό καιρό. Μαζέψαμε όλους τους συγγενείς να κατεβάσουμε την παραγωγή. Αν ενδιάμεσα είχαμε κάποια βροχή θα τα είχαμε θυσιάσει γιατί δεν μπορούσαμε να βρούμε χέρια για να βοηθήσουν» είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιάννης Θελούρας από τη Λαμία.
Έτσι, για πολλούς αγρότες, ιδίως μεγαλύτερης ηλικίας με παιδιά και εγγόνια που δεν ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα, η επινοικίαση ή η εγκατάλειψη των χωραφιών είναι μονόδρομος.
Βέβαια η έλλειψη βοήθειας κατά την ελαιοπαραγωγική περίοδο δεν είναι κάτι νέο – παλαιότερα όμως υπήρχε τρόπος να βρεθούν εργάτες. «Στη συλλογή της ελιάς ολόκληρες οικογένειες από ορεινά χωριά της δυτικής Φθιώτιδας, της Ευρυτανίας και της Καρδίτσας μετακόμιζαν στα λιοστάσια για μήνες ολόκληρους. Δούλευαν για να εξασφαλίσουν και μεροκάματο αλλά και το λάδι της χρονιάς» περιέγραψε ο 85χρονος Θανάσης Κοντοχρήστος από την Ανατολική Φθιώτιδα, ο οποίος ωστόσο πρόσθεσε ότι «τώρα δυστυχώς άδειασαν τα χωριά, δεν υπάρχει εκεί νέος κόσμος».
